మోదీ ఉత్తరాదితో కనెక్టు కాలేదా?

Namasthe Telangana | 16 October 2016
ఆప్ గానీ, టీఆర్‌ఎస్ గానీ జనంతో కనెక్టు అయ్యే అంశాలపై పనిచేస్తున్నాయి. సామాన్యులకు పెద్ద పెద్ద విషయాలతో పనిలేదు.రోజువారీ జీవితాన్ని ప్రభావితం చేసే అంశాలే వారికి ముఖ్యం. ఏ పార్టీ అయి నా అది తెలుసుకుని మసలుకుంటే తప్ప రాజకీయ భవిష్యత్తు ఉండదు. లోక్‌సభ ఎన్నికలకు పెద్దపెద్ద విషయాలు ఉపయోగపడతాయి కావచ్చు. కానీ రాష్ర్టాలు, అసెంబ్లీలు గెలువాలంటే ఎక్కడికక్కడ స్థానిక ఆత్మను పట్టుకోవడమే అవసరం. దేశభక్తి, జాతీయవాదం, గోరక్షణ, ఉగ్రవాదంపై పోరాటం వంటివి పెద్ద పెద్ద విషయాలు.పింఛన్లు, ఉపాధిఅవకాశాలు, రైతులకు అప్పులు, సబ్సిడీలు, విద్యవైద్యం వంటి అంశాలు, వివిధ సామాజిక వర్గాల ప్రయోజనాలు స్థానిక ఎన్నికలను ప్రభావితం చేస్తాయి. అందుకే 2014కు 2016కు ఈ తేడా.


ప్రధాని నరేంద్రమోదీ చాలా కష్టపడుతున్నట్టు కనిపిస్తున్నది. ప్రపంచ దేశాలు చుట్టి వచ్చారు. దేశ ప్రతిష్ఠను అంతర్జాతీయం చేయడానికి అనేక ప్రయత్నాలు చేశారు. పాకిస్థాన్‌తో యుద్ధానికి కూడా సిద్ధపడ్డారు. మెరుపు దాడులు చేసి ఉగ్రవా ద స్థావరాలను ధ్వంసం చేయించారు. ఆర్థిక రంగంలో మంచివీ చెడువీ అనేక కఠిన నిర్ణయాలు చేస్తున్నారు. విదేశాల్లోని నల్లధనం వచ్చినా రాకున్నా మన దేశంలోని నల్లధనం 65 వేల కోట్లను బయటికి తీసుకురాగలిగారు. ఆయనపై వ్యక్తిగత అవినీతికి సంబంధించిన ఆరోపణలు లేవు. ఆయనకు మరే లోకం లేదు, అస్తమానం ప్రభుత్వం, పార్టీ తప్ప. అయినా ఆయన ప్రభ తగ్గుతున్న సూచనలు కనిపిస్తున్నా యి. 2014 ఎన్నికల్లో బీజేపీని ఏకధాటిగా గెలిపించిన ప్రాభవం ఇప్పుడు తగ్గిపోతున్న జాడలు బయటపడతున్నాయి. ఎన్నికల సర్వేలు, నిపుణుల విశ్లేషణలు ఇదే విష యం స్పష్టం చేస్తున్నాయి. మార్చి 2017లో నాలుగు రాష్ర్టాలకు అసెంబ్లీ ఎన్నికలు జరుగనున్న నేపథ్యంలో ఈ సర్వేలు మొదలయ్యాయి. ఈ సర్వేలను ప్రామాణికంగా తీసుకోనక్కరలేదు కానీ అవి మారుతున్న పరిస్థితులకు సూచికలుగా మాత్రం ఉపకరిస్తాయి. బీజేపీ నాడు నరేంద్ర మోదీ ప్రభంజనంలో ఉత్తరప్రదేశ్‌లో 42.63 శాతం ఓట్లతో 71 లోక్‌సభ స్థానాలను గెల్చుకుంది. నేడు ఇండియా టుడే మరికొన్ని సర్వేలు బీజేపీ ఓట్ల శాతం 31కి పడిపోయినట్టుగా అంచనావేస్తున్నాయి. ఉత్తరాఖండ్‌లో కూడా నాడు బీజేపీ మొత్తం లోక్‌సభ స్థానాలను కైవసం చేసుకుం ది. ఇప్పుడు అక్కడ పరిస్థితి మారినట్టు సర్వేలు చెబుతున్నాయి. పంజాబ్‌లో మెజారి టీ లోక్‌సభ స్థానాలను గెల్చుకున్న బీజేపీ-అకాలీదళ్ ఇప్పుడు ప్రతికూల పరిస్థితులను ఎదుర్కొంటున్నాయి. మోదీవన్నీ ఉపరితల విన్యాసాలు. ఉన్నతవర్గాలకు ఉపయోగపడే చర్యలు అని ఓ సామాజిక మాధ్యమ వ్యాఖ్యాత ఇటీవల పేర్కొన్నారు. ఆయన ఎలా ఉంటే ఏం? ఆయనకు పునాది శక్తులుగా ఉన్నవాళ్లు జాతీయవాదాన్ని రెచ్చగొట్టడానికి, సమాజంలో వీలైనంత గందరగోళం సృష్టించడానికి, వివిధ సామాజిక వర్గాలను బీజేపీ నుంచి దూరం చేయడానికి సంకల్పితంగానో, అసంకల్పితంగానో ప్రయత్నిస్తున్నారు అంటారాయన.

పాకిస్థాన్ చుట్టూ దేశ రాజకీయాలను మలిపేందుకు చేస్తున్న ప్రయత్నాలు కూడా ఫలించడం లేదు. ఉగ్రవాద మూకల ఆటను కట్టించడంలో విఫలమై, ఆ వైఫల్యాలను కప్పి పుచ్చుకోవడానికి మెరుపుదాడులు, యుద్ధ పరిభాషను ఉపయోగించడం ఏమిటి? మరో సామాజికుడి ప్రశ్న. దేశభక్తితో, భావోద్వేగంతో ఈ వాదనలన్నింటినీ కొట్టిపారేయవచ్చు. కానీ ప్రజలంతా అలా అనుకోలేరు కదా? ఉగ్రవాదులు దేశంలో ప్రవేశించి, పఠాన్‌కోట్ స్థావరంలో చొరబడినదాకా ఈ ప్రభుత్వం, ఇంటలిజెన్స్, సైనిక నిఘా విభాగాలు ఏమి చేస్తున్నాయి? పంజాబ్‌లో మిత్ర ప్రభుత్వం, దేశంలో సొంత ప్రభుత్వమే కదా ఉన్నాయి? యురీ సరిహద్దు స్థావరం. అక్కడ ఎంత అప్రమత్తంగా ఉం డాలో సైన్యానికి తెలుసు. ఇంటలిజెన్సుకు తెలిసే ఉండాలి. కానీ శిబిరంలోకి చొరబడి 21 మందిని ఊచకోత కోసేదాకా ఈ వ్యవస్థలన్నీ ఏం చేస్తున్నట్టు? ఇలా ఒకటేమిటి? అనేక ఉదాహరణలు. అనేక వైఫల్యాలు. వాటి నుంచి ప్రజల దృష్టిని మళ్లించడానికి యుద్ధ పరిభాష. దేశ ప్రజల్లో ఆవేశకావేశాలు రెచ్చగొట్టడానికి ఉగ్రవాద దాడులను ఒక సందర్భంగా ఉపయోగించుకోవడం. కార్గిల్ సమయంలో జరిగింది దాదాపు ఇటువంటి పరిస్థితే. పాకిస్థాన్ సైన్యం, ఉగ్రవాదులు జమిలిగా మన భూభాగంలోని శిఖరాలను ఆక్రమించి యుద్ధానికి పొజిషన్స్ తీసుకునేదాకా మనం నిద్రపోయి ఉన్నాం. ఆ తర్వాత ఎన్నో త్యాగాలు చేసి ఆ శిఖరాలను విడిపించుకున్నాం. మన దేశభక్తి కోసం ఎంత మంది సైనికులు బలవుతున్నారు? హైదరాబాద్, బెంగళూరు, అహ్మదాబాద్, ముంబై వంటి పట్టణాల్లో ఉగ్రవాదుల కార్యకలాపాలను నిత్యం కనిపెట్టి కట్టడి చేయగలిగినప్పుడు సరిహద్దుల్లో చేయలేమా? అన్నది ఒక విధాన నిపుణుడి ప్రశ్న. లోతుల్లోకి వెళ్లే కొద్దీ మోడీ వ్యక్తిగత నిజాయితీ కూడా మసకబారుతుంది. వ్యక్తిగత నిజాయితీ ప్రభుత్వ నిజాయితీగా, వ్యవస్థ నిజాయితీగా ఉండాలి. సం స్కరణలను మునుపెన్నడూ లేనంత వేగంగా అమలు చేస్తున్నారు. రక్షణరంగంలో వందశాతం విదేశీ పెట్టుబడులు అనుమతించారు. స్వదేశీ రక్షణ రంగ సంస్థల పాత్ర ను కుదించేందుకు చేయవలసిందంతా చేస్తున్నారు. నిజానికి, ఈ విధానం రాష్ట్రీయ స్వయం సేవక్ సంఘ్ స్వదేశీ విధానాలకూ విరుద్ధం. రాఫెల్ యుద్ధ విమానాల కొనుగోలు వివాదాస్పదం కావడం అందుకే. బేషరతుగా అడిగిన ధర(ఎక్కువ ధర) ఇచ్చి విమానాలను కొనుగోలు చేయడానికి ప్రభుత్వం ఒప్పుకున్నది. యూపీఏ ప్రభుత్వం జరిపిన సంప్రదింపులను ఏమాత్రం పరిగణనలోకి తీసుకోలేదు. టెక్నాలజీ బదిలీ నిబంధనను వదిలేసింది. ప్రభుత్వ రంగ సంస్థలలో పెట్టుబడుల ఉపసంహరణ త్వరితగతిన జరుగుతున్నది. వ్యవస్థలో ఆర్థిక క్రమశిక్షణను తీసుకురావడానికి చాలా చర్యలే తీసుకున్నారు. విధానాలు, చట్టాలు వస్తే ఏం ప్రయోజనం? ఇంకా అవేవీ ఫలితాలివ్వలేదు. ప్రభుత్వరంగ బ్యాంకులను ముంచేవాళ్లు ముంచుతూనే ఉన్నారు. తప్పించుకుతిరిగేవాళ్లు తిరుగుతూనే ఉన్నారు. ప్రభుత్వమే చాలా మందికి ఛత్రం పడుతున్నది. సామాన్యులకు అప్పు లభించదు. పెద్దలు తీసుకున్న అప్పులు చెల్లించరు. సామాన్యుడికి ఈ అనుభవంలో మార్పు రానంతవరకు క్రమశిక్షణ ఫలితాలు జనానికి చేరనట్టే. మోదీ వల్ల నాకు ఈ మేలు జరిగింది అని చెప్పుకునే పరిస్థితి ఇంకా రాలేదు. కొన్ని పథకాలు ప్రజలకు చేరినా అవి మోడీ చేసినవా, స్థానిక ప్రభుత్వాలు చేసినవా, బ్యాంకులు చేసినవా తెలియని పరిస్థితి. ఇటీవల ఒక పల్లెటూరులో ఒక బ్యాంకుకు వెళితే మేనేజరు ఒక బాధితురాలికి చెక్కు అందజేస్తున్నారు. ఆమె భర్త ప్రమాదవశాత్తు చనిపోయారు. ప్రధాని బీమా యోజన కింద రెండు లక్షల బీమా ఇస్తున్నాం అని ఆయన చెప్పారు. బ్యాంకులో ఖాతా ఉన్నవాళ్లకు ఈ పథకం వర్తిస్తుందట. ఎంత మందికి ఇచ్చారు ఇప్పటివరకు? అడిగితే, మా బ్యాంకు పరిధిలో పది మంది వరకు వచ్చి ఉంటాయి అని ఆయన సమాధా నం ఇచ్చారు. ఇంటి యజమానిని కోల్పోయిన కుటుంబానికి రెండు లక్షల రూపాయలు గొప్ప ఆసరా. కానీ ఆ బాధితురాలికి ఎవరిస్తున్నారన్న విషయం తెలియదు. టీవీల్లో, సామాజిక మాధ్యమాల్లో, పత్రికల్లో ఎంత యుద్ధాలు చేసినా అట్టడుగుస్థాయిలో జనాన్ని చేరుతున్నామా లేమా అన్నదే ముఖ్యమవుతుంది. అట్టడుగు ప్రజానీకాన్ని చేరడానికి వారిని పరామర్శించే ఒక పార్టీ, ఒక యంత్రాంగం సజీవంగా నడుస్తూ ఉండాలి. ఇన్ని ఉండగా కూడా జనం జై కొట్టాలని లేదు. చాలా తేలికగా అభిప్రాయాలు మార్చుకునే స్వేచ్ఛ, పరిస్థితి జనానికి ఉంటుంది. చంద్రబాబు పరిస్థి తి కూడా మోదీ మాదిరిగానే ఉంది. పైన అట్టహాసం, లోన గందరగోళం.ఏ రాజకీయ నాయకుడూ మాట్లాడగూడని మాటలు కొన్ని ఇటీవల చంద్రబాబునాయుడు మాట్లాడాడు. ఆయన రాజకీయ వాస్తవికతల నుంచి దూరమవుతున్నారేమో అనిపించింది. ఇళ్లిచ్చి, పింఛను ఇచ్చి, బియ్యమిచ్చి,… ఇలా ఇంకా చాలా చాలా ఇచ్చినా ఓటర్లు స్వార్థపరులై ఆఖరులో ఇచ్చే ఐదొందల రూపాయల నోటుకే ఓటు వేస్తున్నారని ఒక పెద్ద బండ ప్రజలపై వేశారు. రాజకీయాల్లో డబ్బు ప్రభావం గురించి చంద్రబాబు అస్సలు మాట్లాడగూడని మాట. ఎందుకంటే ఓట్ల ధరలు చంద్రబాబు రాజకీయాలు చేయడం మొదలైన తర్వాతనే విపరీతంగా పెరిగాయి. ఓట్లను ప్లాట్లను వేలం వేసినట్టు వేలం వేసి కొనుక్కునే పరిస్థితులు వచ్చాయి. తెలంగాణలో చాలా నయం. ఊరుకు పది పార్టీలు ఉంటాయి. అన్ని పార్టీలు పోటీ చేస్తాయి. జనం తమకు తోచినవారికి వేస్తారు. నచ్చడం నచ్చకపోవడం ముఖ్యం. ఆ తర్వాతనే ఏ ప్రయోజనమైనా. రాష్ట్రంలోనైనా, దేశంలోనైనా జనం చేరువ కావ డం ముఖ్యం. జనం హృదయాలను గెల్చుకోవడం ముఖ్యం. ఇటీవల ఒక సంస్థ కొన్ని నియోజకవర్గాలలో సర్వే నిర్వహించింది. ఆ సర్వేలో ఇప్పుడు ఎన్నికలు వస్తే ఏ పార్టీకి ఓటేస్తారు? అని ప్రశ్నిస్తే 52 శాతం మంది టీఆర్‌ఎస్‌కు వేస్తామని చెప్పా రు. మీ ఎమ్మెల్యే పనితీరుపై మీ అభిప్రాయం ఏమిటి అంటే 35 శాతం మంది బాగుంది అని చెప్పారు. అంటే అక్కడ ఓటు కేసీఆర్‌కు. ప్రభుత్వం పనితీరుకు వేసినట్టు. అంటే ప్రభుత్వం ప్రజలను చేరుతున్నట్టు, ప్రజల హృదయాలను చేరుతున్న ట్టు, నాయకులే ఇంకా కేసీఆర్ అనుకూల పవనాలను అందుకోలేకపోతున్నట్టు భావించాలి. ఈ పరిస్థితినే కేంద్రంలో మోదీకి అన్వయించి చూస్తే పూర్తి భిన్నమైన అంచనాలు వస్తున్నాయి. 2014 ఎన్నికలతో పోల్చితే టీఆర్‌ఎస్ బాగా బలపడినట్టు సర్వేలు చెబుతున్నాయి. అదే కేంద్రంలో మోదీ బలహీనపడినట్టు వివిధ రాష్ర్టాల నుంచి వస్తున్న ట్రెండ్సు తెలియజేస్తున్నాయి. విచిత్రంగా కొన్ని రాష్ర్టాల్లో ఆప్ కూడా విస్తరించింది. పంజాబ్‌లో ఆప్ ఒక బలమైన శక్తిగా ఎదిగే అవకాశాలు కనిపిస్తున్నా యి. నాయకులు, ప్రభుత్వాలు ప్రవేశపెట్టే పథకాలు, చేపట్టే పనులు ప్రజలకు ఎంతవరకు కనెక్టు అవుతున్నాయన్నదే ముఖ్యం. ఆప్ గానీ, టీఆర్‌ఎస్ గానీ జనంతో కనె క్టు అయ్యే అంశాలపై పనిచేస్తున్నాయి. సామాన్యులకు పెద్ద పెద్ద విషయాలతో పనిలేదు. రోజువారీ జీవితాన్ని ప్రభావితం చేసే అంశాలే వారికి ముఖ్యం. ఏ పార్టీ అయి నా అది తెలుసుకుని మసలుకుంటే తప్ప రాజకీయ భవిష్యత్తు ఉండదు. లోక్‌సభ ఎన్నికలకు పెద్దపెద్ద విషయాలు ఉపయోగపడతాయి కావచ్చు. కానీ రాష్ర్టాలు, అసెంబ్లీలు గెలువాలంటే ఎక్కడికక్కడ స్థానిక ఆత్మను పట్టుకోవడమే అవసరం. దేశభక్తి, జాతీయవాదం, గోరక్షణ, ఉగ్రవాదంపై పోరాటం వంటివి పెద్ద పెద్ద విషయాలు. పింఛన్లు, ఉపాధిఅవకాశాలు, రైతులకు అప్పులు, సబ్సిడీలు, విద్యవైద్యం వంటి అంశాలు, వివిధ సామాజిక వర్గాల ప్రయోజనాలు స్థానిక ఎన్నికలను ప్రభావితం చేస్తాయి. అందుకే 2014కు 2016కు ఈ తేడా.

Advertisements

సూక్ష్మ పాలన-సత్వర ఫలితాలు

IMG_2796

అభివృద్ధి సోపానంలో అట్టడుగున ఉన్న వర్గాలకు నిజమైన స్వావలంబన చేకూరాలి. అవి సాధించాలంటే రాజకీయ నాయకులు, అధికారులు ప్రజలకు దగ్గరగా ఉండాలి. అభివృద్ధి పథకాల అమలును దగ్గరగా చూడాలి. చేసే ప్రతిపనిలో నాణ్యతా కొలమానాలు ఉండాలి. అటువంటప్పుడే ఎన్నదగిన, గమనించదగిన, దీర్ఘకాలిక అభివృద్ధి సాధ్యం. జిల్లాలు పెరిగితే అధికారులు పెరుగుతారు. ఖర్చులు పెరుగుతాయి అని చేస్తున్న వాదన అర్థరహితమైనది. జిల్లాలు పెరిగితే పాలన పెరుగుతుంది. దృష్టిపెట్టి పనిచేయడం జరుగుతుంది. లీకేజీలకు, అవినీతికి అడ్డుకట్టపడుతుంది. ప్రభుత్వం వెచ్చించే నిధులు ప్రజలకు చేరతాయి. ఒక పురోగామి రాష్ట్రంగా, ఉన్నత జీవన ప్రమాణాలను సాధించే రాష్ట్రంగా ముందుకు సాగుతుంది.

ప్రభుత్వ పథకాల ప్రయోజనాలు లబ్దిదారులకు చేరడం లేదు. ప్రభుత్వం రూపాయి ఖర్చుపెడితే లబ్దిదారులకు చేరుతున్నది 15 శాతానికి మించి చేరడం లేదు అని నాడు రాజీవ్‌గాంధీ మొదలు మొన్న బీజేపీ నాయకత్వం వరకు పదే పదే చెబుతున్న మాట. ఆరు దశాబ్దాలుగా పేదరిక నిర్మూలన పథకాలు అమలు చేస్తున్నా ఇప్పటికీ 20 శాతానికి పైగా ప్రజలు పేదరికంలో ఉన్నారని కేంద్ర ప్రభుత్వమే అంగీకరిస్తున్నది. అవినీతి సహజం దానిని ఏమీ చేయలేమని ఒకప్పుడు ఇందిరాగాంధీ, ఇప్పుడు చాలా మంది రాజకీయ నాయకులు చెబుతున్నారు. ఈ పరిస్థితులను మార్చలేమా? ప్రభుత్వం చేతుల్లో ఏమీ లేదా? నాయకులు రాజనీతిజ్ఞులయితే, దీర్ఘదృష్టి, ప్రజాసంక్షేమాపేక్ష, పట్టుదల ఉంటే ఎందుకు మార్చలేము? సంక్షేమ పథకాల్లో 85 శాతం వృథాను అరికడితే పేదరికాన్ని జయించలేమా? అవినీతిని కట్టడి చేస్తే ప్రజలపై భారాన్ని తగ్గించి ప్రజారంజక పాలన అందించలేమా? సర్క్యులర్ రాజ్యాన్ని మార్చి ప్రజలు, పారిశ్రామిక వేత్తలు తేలికగా పనులు చేసుకునే వెసులుబాటు తేలేమా?అభివృద్ధిని ఉరకలు వేయించలేమా? తెలంగాణ ముఖ్యమంత్రి కె.చంద్రశేఖర్‌రావు సరిగ్గా ఇదే అంశంపై సంస్కరణలు మొదలు పెట్టారు. ఆలోచించడం, ప్రశ్నలు వేసుకోవడం, అందరిచేతా ఆలోచింపజేయడం, సమాధానాలు రాబట్టడం, విధానాలు రూపొందించడం, ఆచరణలో పెట్టడం తెలంగాణలో ఇవన్నీ ఒక పరంపరగా జరుగుతున్నాయి. ప్రజలకు గరిష్ట ప్రయోజనం కలిగించగల మార్గాలను అన్వేషించడంలో ఆయన నిత్య శోధకుడు. అస్తమానం ఏదో ఒక దేవులాటతో తపించే ముఖ్యమంత్రిని నేనింతవరకు చూడలేదు. పత్రికలు చదవడం, చానెళ్లు ఫాలోకావడం, సామాజిక మాధ్యమాల్లో ఏం జరుగుతున్నదో కనిపెట్టడం, నిరంతరం ఏవో కొత్తకొత్త ఆలోచనలు చేయడం, అందరితో ఆ ఆలోచనలను పంచుకోవడం, ఆచరణకు ఉద్యుక్తులను చేయడం…ఒక ముఖ్యమంత్రి ఇంతగా శ్రమపడడం అసాధారణం. గతంలో ముఖ్యమంత్రులకు పౌరసంబధాల అధికారులు పత్రికలు, చానెళ్లు చూసి సంక్షిప్త నివేదికలు ఇచ్చేవారు. వాటిని పైపైన చూసి పక్కన పడేసేవారు. కేసీఆర్ అలాకాదు వార్తలు చదివి, వాటిపై అప్పటికప్పుడు సూచలు చేయడం, ఆదేశాలు ఇవ్వడం ఆయనకు రివాజు. ఆయన చుట్టూ ఉండే అధికారులు, సిబ్బంది అందరూ నిరంతరం అప్రమత్తంగా ఉండవలసిందే. ఒక్కోసారి అనిపిస్తుంది-తెలంగాణ రాష్ట్రం, స్వయం పాలన, అసాధారణ అభివృద్ధి, సంక్షేమ విజయాలను సాధించిన ఒక ముఖ్యమంత్రి ఇంతగా కష్టపడడం అవసరమా అని. కానీ ఆయన విశ్రమించరు. ఎవరినీ విశ్రమించనీయరు. ఒక్కోసారి ఇబ్బంది అనిపించినా ఆయన ఓపిక, ఆయా అంశాలపై ఆయన చూపే శ్రద్ధ మనలను ఆశ్చర్యపరుస్తుంది. ఉద్యుక్తులను చేస్తుంది. అది ఆయన తత్వం. శోధించాలి, సాధించాలి…ఆయన కార్యాచరణలో కనిపించే తత్వం. ఆయన మనస్తత్వం. కొత్తగా ఆయన మారే అవకాశమే లేదు. ఆయన అసాధారణ ఆలోచనల పుట్ట. ఔట్ ఆఫ్ బాక్స్ థింకింగ్ చేయండి అని తన సహచరులకు పురమాయించడం ఆయన ఉద్యమకాలం నుంచీ చెబుతున్న మాట. ఇప్పుడూ అదే ఒరవడి.

దేశంలో 29 రాష్ర్టాలు ఏడు కేంద్రపాలిత ప్రాంతాల్లో మొత్తం 687 జిల్లాలు ఉంటే అందులో 250 జిల్లాలు పది లక్షలు అంతకంటే తక్కువ జనాభా కలిగి ఉన్నాయి. ఐదు లక్షలు అంతకంటే తక్కువ జనాభా కలిగిన జిల్లాలు సుమారు 100 ఉన్నాయి. చత్తీస్‌గడ్‌లో 24 జిల్లాలు ఉంటే 19 జిల్లాలు సుమారు పదిలక్షలు అంతకంటే తక్కువ జనాభా కలిగిన జిల్లాలున్నాయి. మధ్యప్రదేశ్‌లో 16 జిల్లాలు ఐదు నుంచి పదిలక్షల జానాభా కలిగి ఉన్నాయి. పంజాబ్‌లో పది జిల్లాలు పదిలక్షలు అంతకంటే తక్కువ జనాభాతో ఉన్నాయి. గుజరాత్‌లో పది, జార్కండులో 11, ఉత్తరాఖండ్‌లో 9 పదిలక్షల కంటే తక్కువ జనాభాతో జిల్లాలు ఉన్నాయి. తక్కువ జనాభాతో ఎక్కువ జిల్లాలు కలిగిన రాష్ర్టాలన్నీ అభివృద్ధి సూచికలో పైమెట్టులో ఉండడమో, పైస్థానానికి ఎదగడానికి గట్టిగా పోరాడుతుండడమో చేస్తున్నాయని వేరేచెప్పనవసరం లేదు.

జిల్లాల ఏర్పాటు నిర్ణయం కూడా ఆ ఆలోచనా స్రవంతిలో భాగమే. తెలంగాణ సాధించడమే కాదు, సాధించిన తర్వాత ఏమి చేయాలో ఆయన చాలా కాలం నుంచి ప్రణాళికలు ఆలోచిస్తూ వచ్చారు. కొత్త జిల్లాల ఆలోచన కూడా అటువంటిదే. తెలంగాణ సాధించినంత గొప్ప చరిత్రాత్మక పరిణామం. మార్పు దిశగా వేసిన ఒక గొప్ప ముందడుగు. చిన్న జిల్లాలు లక్ష్యాల సాధనకు దగ్గరి మార్గం. ఫలితాలపై దృష్టిపెట్టి పనిచేయడానికి, సత్వర ఫలితాలు సాధించడానికి ఒక ప్రగతిశీల పాలనా సంస్కరణ. నిర్వహణ, తనిఖీ, పర్యవేక్షణ, ఫలితాల సమీక్షకు అందనంత పెద్ద జిల్లాలు ఇంతకాలం కొనసాగాయి. కాలంచెల్లిన రాజకీయ ఆలోచనలతో, అభివృద్ధి నిరోధక ఆధిపత్య ధోరణులతో జిల్లాల్లో తరతరాలుగా పాతుకుపోయిన రాజకీయ పెత్తందారీ వ్యవస్థల పట్టునుంచి ప్రాంతాలను విముక్తి చేసే ప్రజాస్వామిక ప్రక్రియ జిల్లాల ఏర్పాటు. ప్రజలకోసం, ప్రజలకు చేరువగా ప్రభుత్వం ఉండాలని యోచించేవారెవరూ కొత్త జిల్లాలను వ్యతిరేకించరు. వెనుకటికి ఎన్‌టిఆర్ మండలాల వ్యవస్థను తెచ్చినప్పుడు అప్పటిదాకా నిద్రాణమై ఉన్న సామాజిక శక్తులు ఒక్కసారిగా స్వేచ్ఛను పొంది రాజకీయాధికార సౌధాల్లో అడుగుపెట్టగలిగారు. కేసీఆర్ జిల్లాల సంస్కరణ అంతకంటే గొప్ప మార్పు. ఎన్ని జిల్లాలు, ఎంత జనాభా అన్న పంచాయతీ కూడా అర్థరహితమైనది. తెలంగాణకంటే తక్కువ వైశాల్యం కలిగిన బీహార్‌లో 38, పశ్చిమబెంగాల్‌లో 20, జార్కండులో 24, అస్సాంలో 35, పంజాబ్‌లో 22, హర్యానాలో 22 జిల్లాలు ఉన్నాయి. దేశంలో 29 రాష్ర్టాలు ఏడు కేంద్రపాలిత ప్రాంతాల్లో మొత్తం 687 జిల్లాలు ఉంటే అందులో 250 జిల్లాలు పది లక్షలు అంతకంటే తక్కువ జనాభా కలిగి ఉన్నాయి. ఐదు లక్షలు అంతకంటే తక్కువ జనాభా కలిగిన జిల్లాలు సుమారు 100 ఉన్నాయి. చత్తీస్‌గడ్‌లో 24 జిల్లాలు ఉంటే 19 జిల్లాలు సుమారు పదిలక్షలు అంతకంటే తక్కువ జనాభా కలిగిన జిల్లాలున్నాయి. మధ్యప్రదేశ్‌లో 16 జిల్లాలు ఐదు నుంచి పదిలక్షల జానాభా కలిగి ఉన్నాయి. పంజాబ్‌లో పది జిల్లాలు పదిలక్షలు అంతకంటే తక్కువ జనాభాతో ఉన్నాయి. గుజరాత్‌లో పది, జార్కండులో 11, ఉత్తరాఖండ్‌లో 9 పదిలక్షల కంటే తక్కువ జనాభాతో జిల్లాలు ఉన్నాయి. తక్కువ జనాభాతో ఎక్కువ జిల్లాలు కలిగిన రాష్ర్టాలన్నీ అభివృద్ధి సూచికలో పైమెట్టులో ఉండడమో, పైస్థానానికి ఎదగడానికి గట్టిగా పోరాడుతుండడమో చేస్తున్నాయని వేరేచెప్పనవసరం లేదు. అధికార వికేంద్రీకరణ, సమర్థ నిర్వహణ, సూక్ష్మస్థాయి పర్యవేక్షణ, ఆశించిన ఫలితాల సాధన చిన్న పాలనా కేంద్రాల ఏర్పాటుతో కలిగే ప్రయోజనాలు. తెలంగాణ కూడా అభివృద్ధి దిశగా వేసిన ఒక పెద్ద ముందడుగు జిల్లాల ఏర్పాటు. గాంధీ జయంతిరోజు ముఖ్యమంత్రి మరికొన్ని జల్లాలను కూడా అంగీకరించి ఆందోళన చేస్తున్నవారిని సంతృప్తి పరిచే ప్రయత్నం చేశారు. పంతాలు పట్టింపులకు పోకుండా వీలైనంత విస్తృత ఆమోదంతో నిర్ణయాలు చేశారు. అయినా అక్కడక్కడా డిమాండ్లు, అలకలు, అసంతృప్తులు మిగిలిపోవడం సహజం. అందులో న్యాయమైనవీ, ఆచరణ సాధ్యం కానివీ ఉండవచ్చు. ఏదో ఒక పేచీ లేవనెత్తేవారు ఎప్పుడూ ఉంటారు. విశాలదృష్టితో ఏం జరుగుతున్నదన్నదే ముఖ్యం.

తెలంగాణ ప్రభుత్వం దేశంలో మునుపెన్నడూ ఏ ప్రభుత్వమూ చేయని సాహసాలు చేసింది. మిషన్ భగీరథ, మిషన్ కాకతీయ జాతి దృష్టిని ఆకర్షించాయి. అందరి మన్ననలూ పొందుతున్నాయి. నీటి విలువ తెలిసిన రాష్ట్రంగా అత్యంత వేగంగా నీటిపారుదల ప్రాజెక్టుల నిర్మాణం చేపడుతున్నది. సుమారు 50 వేల కోట్ల రూపాయలు సంక్షేమ రంగాల్లో ఖర్చు చేస్తున్నది. రాష్ట్ర జనాభాలో పది శాతం మందికి పించన్లు ఇవ్వడం ద్వారా సామాజిక భద్రత కల్పిస్తున్నది. ఆహార భద్రత విషయంలో విప్లవాత్మక నిర్ణయాలు చేసింది. రెండు పడక గదుల ఇండ్లు, దళితులకు మూడెకరాల భూమి వంటి పథకాలను ప్రారంభించినా అవి ఇంకా వేగంగా అమలు చేయవలసి ఉంది. కేజీ టూ పీజీ, సంక్షేమ గురుకులాల ఏర్పాటు వేగంగా కార్యరూపం దాల్చాల్సి ఉంది. ఇవన్నీ త్వరితగతిన అమలు చేయడానికి, నిర్వహించడానికి, ఫలితాలు సాధించడానికి దృష్టిని కేంద్రీకరించి పనిచేసే యంత్రాంగం కావాలి. ఒక అధికారి అరవై మండలాలు చూడడం వేరు. ఒక అధికారి పది నుంచి ఇరవై మండలాలు చూడడం వేరు. ఏళ్ల తరబడి పేదరిక నిర్మూలన పథకాలు అమలు చేస్తూ ఉంటే లాభం లేదు. అవి ఫలితం ఇవ్వాలి. ప్రజలకు పేదరికాన్ని జయించే సాధన సంపత్తి సమకూర్చాలి. ప్రభుత్వం అమలు చేసే పథకాల్లో 85 శాతం లీకేజీలను అరికట్టగలిగితే ఈదేశంలో పేదరికం ఎప్పుడో అంతమయ్యేది. పేదలకు పూరిగుడిసెల్లాంటి ఇండ్లు, ఏవో పప్పు బెల్లాలు అందించి చేతులు దులుపుకోవడం, రాజకీయ నాయకత్వం అంతకంతకూ ఎదగడం ఇప్పటిదాకా జరుగుతున్న తంతు. ఇదే మూస ధోరణితో పనిచేస్తే ఇంకెన్ని దశాబ్దాలు పేదరిక నిర్మూలన పథకాలు అమలు చేసినా పరిస్థితి ఎక్కడ వేసిన గొంగళి అక్కడే అన్నచందంగా ఉండిపోతుంది. ప్రభుత్వ లెక్కల ప్రకారం గత నాలుగు దశాబ్దాల్లో కట్టించిన ఇళ్లన్నీ సరిగా ఉండి ఉంటే ఇప్పుడు సొంత ఇళ్లకు ఇంత డిమాండు ఉండేది కాదు. నాణ్యత లేని ఇండ్లు ఇవ్వడం, అవి నాలుగు రోజులకే పాడైపోవడం, పేదలు మళ్లీ వీధుల్లో పడడం, మళ్లీ ఇండ్లకోసం దరఖాస్తులు చేసుకోవడం ఇదో చక్రభ్రమణంలాగా తయారైంది. ఈ పరిస్థితి పోవాలంటే ప్రభుత్వం ఖర్చు చేసే నిధులు ప్రజలకు నాణ్యమైన, దీర్ఘకాలం మన్నగలిగే ఆస్తిని సమకూర్చాలి. అభివృద్ధి సోపానంలో అట్టడుగున ఉన్న వర్గాలకు నిజమైన స్వావలంబన చేకూరాలి. అవి సాధించాలంటే రాజకీయ నాయకులు, అధికారులు ప్రజలకు దగ్గరగా ఉండాలి. అభివృద్ధి పథకాల అమలును దగ్గరగా చూడాలి. చేసే ప్రతిపనిలో నాణ్యతా కొలమానాలు ఉండాలి. అటువంటప్పుడే ఎన్నదగిన, గమనించదగిన, దీర్ఘకాలిక అభివృద్ధి సాధ్యం. జిల్లాలు పెరిగితే అధికారులు పెరుగుతారు. ఖర్చులు పెరుగుతాయి అని చేస్తున్న వాదన అర్థరహితమైనది. జిల్లాలు పెరిగితే పాలన పెరుగుతుంది. దృష్టిపెట్టి పనిచేయడం జరుగుతుంది. లీకేజీలకు, అవినీతికి అడ్డుకట్టపడుతుంది. ప్రభుత్వం వెచ్చించే నిధులు ప్రజలకు చేరతాయి. ఒక పురోగామి రాష్ట్రంగా, ఉన్నత జీవన ప్రమాణాలను సాధించే రాష్ట్రంగా ముందుకు సాగుతుంది.

స్వయంపాలనే పరమావధి

ts_new_districts_revenue_div

జిల్లాల విభజన వల్ల కలిగే ప్రయోజనాల సంగతి వేరే చెప్పనవసరం లేదు. తెలంగాణ ఒక రాష్ట్రంగా ఏర్పడిన తర్వాత ఒనగూరుతున్న ప్రయోజనాలే జిల్లాల కు వర్తిస్తాయి. వికేంద్రీకరణ వల్ల జిల్లాల పరిధి తగ్గుతుంది. జన సంఖ్య తగ్గుతుం ది. కేంద్రీకృత అభివృద్ధి జరుగుతుంది. జిల్లాలు పెద్దవి కావడం వల్ల అధికారులు, నాయకులు ఏ ఒక్క అంశంపై శ్రద్ధపెట్టడం సాధ్యం కావడం లేదు. దృష్టిని కేంద్రీకరించడం సాధ్యపడటం లేదు. అంతేకాదు పెద్ద జిల్లాలో తరతరాలుగా పాతుకుపోయిన నాయకత్వాల కింద బలహీన నాయకత్వాలున్న ప్రాంతాలు అభివృద్ధికి నోచుకోవడం లేదు. కొన్ని నియోజకవర్గాల్లో బాగా అభివృద్ధి జరుగుతుంది. మరికొన్ని అభివృద్ధికి ఆమడ దూరంలో ఉంటాయి. జిల్లాల పునర్విభజన అటువంటి జాఢ్యాలన్నింటినీ బదాబదలు చేస్తుంది.

జిల్లాల విభజనవల్ల ఏమిటి ప్రయోజనం? ఇటీవల కొందరు బుద్ధిజీవులు, మరికొందరు బుద్ధివిగత జీవులు పదే పదే ప్రశ్నిస్తున్నారు. విభజనలో ఏదో లోపం ఉన్నట్టు, ప్రభుత్వానికి ఏవో దురుద్దేశాలున్నట్టు విమర్శలు చేస్తున్నారు. సిద్ధాంతా లు, సూత్రాలు వల్లెవేస్తున్నారు. వీరి వాదనలు వింటుంటే కొన్నాళ్ల క్రితం తెలంగాణకు వ్యతిరేకంగా సమైక్యవాదులు చేసిన వాదనలే గుర్తుకు వస్తున్నాయి. తెలంగాణ ఏర్పడితే నష్టపోతుందని, సొంతంగా మనుగడ సాగించలేదని, తమ నిధులేవో తెచ్చి పేద ప్రాంతమైన తెలంగాణను పోషిస్తున్నామని కొందరు ఆధిపత్యవాదులు ప్రచారం చేస్తూ వచ్చారు. కానీ చివరికి ఏం జరిగింది? ఎవరు ఎవరిపై ఆధారపడ్డారు? ఎవరి నిధులతో ఎవరు సంబురాలు చేసుకున్నారు? ఈ రెండున్నరేళ్ల లో ఒక్కొక్క వాస్తవమే తెలిసివచ్చింది. స్వయంపాలనాధికారం తెలంగాణ ఉద్యమానికి తాత్విక భూమిక.

సుదీర్ఘ ఉద్యమాల తర్వాత స్వయంపాలనాధికారం సాధించుకున్నాం. ముఖ్యమంత్రి కె.చంద్రశేఖర్‌రావు నాయకత్వంలో తెలంగాణ ఒక విశిష్టరాష్ట్రంగా, అభివృద్ధికి కొత్త నమూనాగా, ప్రజాసంక్షేమమే కేంద్ర బిందువుగా ముందుకు సాగుతున్నది. మన నిధులు మనం ఖర్చు చేసుకోవడం, మన ఉద్యోగాలు మనం భర్తీ చేసుకోవడం, మన నీళ్లు మనం వాడుకోవడం, మన భవిష్యత్తుకు మనం బంగారుబాటలు వేసుకోవడం, మన ప్రాజెక్టులను మనం మరింత ప్రయోజనకరంగా రూపకల్పన చేసుకోవడం, మన రాష్ట్రం-మన ఆత్మతో పనిచేయడం….ఇవన్నీ తెలంగాణ సాధించిన విజయాలు. మన ప్రభుత్వం, మన నాయకులు, మన కళ్ల ముందు. మన ప్రణాళికలు… అన్నీ మనకు తెలిసే జరుగుతున్నా యి. అయితే స్వయంపాలన సాధించడం అంటే మన రాష్ట్రం ఏర్పడటం, మన నాయకత్వానికి అధికారం రావడం ఒక్కటే కాదు.

కేసీఆర్ దానిని ఇంకా అట్టడుగు వర్గాల దాకా తీసుకెళ్లాలనుకుంటున్నారు. రాజకీయ, పాలనా వ్యవస్థల వికేంద్రీకరణ మరింత విస్తృతంగా జరుగాలనుకున్నారు. తెలంగాణ ప్రజలు స్వరాష్ట్రం కావాలని తపనపడినట్టే తమకు ప్రత్యేక జిల్లాలు ఏర్పాటు చేయాలని తెలంగాణలో చాలా ప్రాంతాల ప్రజలు ఎప్పటి నుంచో డిమాండ్లు చేస్తూ ఉన్నారు. అందులో భాగంగానే జిల్లాలు, రెవెన్యూ డివిజన్లు, మండలాల పునర్విభజనకు శ్రీకారం చుట్టారు. ఉన్నతాధికారుల కమిటీ, మంత్రివర్గ కమిటీ అందరూ అధ్యయనం చేసి, ప్రతిపక్షాలతో కూడా మాట్లాడిన తర్వాతనే కొత్త జిల్లాల ఏర్పాటుకు సంబంధించిన ముసాయిదా ప్రకటనను ప్రభుత్వం విడుదల చేసింది. ప్రజల అభిప్రాయాల ను కోరింది. వేలాది అభిప్రాయాలు, అభ్యంతరాలు వచ్చాయి. అన్నింటినీ ప్రభు త్వం పరిశీలిస్తున్నది. ముఖ్యమంత్రి వివిధ ప్రాంతాల నుంచి విన్నపాలను దృష్టిలో ఉంచుకుని కొన్ని మార్పులు చేర్పులు సూచించారు. స్థూలంగా ప్రజాభీష్టానికి అనుగుణంగానే తుది ప్రకటన వెలువడుతుందని ప్రభుత్వం చెబుతున్నది.

జిల్లాల విభజన వల్ల కలిగే ప్రయోజనాల సంగతి వేరే చెప్పనవసరం లేదు. తెలంగాణ ఒక రాష్ట్రంగా ఏర్పడిన తర్వాత ఒనగూరుతున్న ప్రయోజనాలే జిల్లాల కు వర్తిస్తాయి. వికేంద్రీకరణ వల్ల జిల్లాల పరిధి తగ్గుతుంది. జన సంఖ్య తగ్గుతుం ది. కేంద్రీకృత అభివృద్ధి జరుగుతుంది. జిల్లాలు పెద్దవి కావడం వల్ల అధికారులు, నాయకులు ఏ ఒక్క అంశంపై శ్రద్ధపెట్టడం సాధ్యం కావడం లేదు. దృష్టిని కేంద్రీకరించడం సాధ్యపడటం లేదు. అంతేకాదు పెద్ద జిల్లాలో తరతరాలుగా పాతుకుపోయిన నాయకత్వాల కింద బలహీన నాయకత్వాలున్న ప్రాంతాలు అభివృద్ధికి నోచుకోవడం లేదు. కొన్ని నియోజకవర్గాల్లో బాగా అభివృద్ధి జరుగుతుంది. మరికొన్ని అభివృద్ధికి ఆమడ దూరంలో ఉంటాయి. జిల్లాల పునర్విభజన అటువంటి జాఢ్యాలన్నింటినీ బదాబదలు చేస్తుంది. జిల్లాల మధ్య పోటీ ఏర్పడుతుంది. నాయకులు దృష్టిని కేంద్రీకరించి లక్ష్యాలు, ఫలితాలు సాధించడానికి సులువవుతుంది. పథకాల అమలులో పారదర్శకత ఏర్పడుతుంది. ప్రభుత్వం ప్రజలకు మరింత చేరువవుతుంది.

కలెక్టరాఫీసుకు పోవడం అంటే బ్రహ్మలోకం పోవడంలాగా ఎవరూ భారంగా భావించే పరిస్థితి ఉండదు. ఉన్నతాధికార యత్రాంగం సామాన్యులకు అందుబాటులోకి వస్తారు. అధికారులు జిల్లాలకు సంబంధించిన సమస్త అభివృద్ధి, సంక్షేమ పథకాలపై అలవోకగా పనిచేయడానికి, ఫలితాలు రాబట్టడానికి వీలవుతుంది. ఖర్చు పెట్టే ప్రతిపైసాకు ఫలితాలను చూపించాల్సిన అనివార్యత ఏర్పడుతుంది. పర్యవేక్షణ, తనిఖీ, నిర్వహణ, ఫలితాల గణన అన్నీ సునిశితంగా చేయడానికి వీలవుతుంది. రాష్ట్ర విస్తృత ప్రయోజనాలకు జిల్లాల పునర్విభజన గట్టి పునాదులు వేస్తుంది. కేవలం జిల్లాలను ఏర్పాటు చేయడం కార్యాలయాలు ఇవ్వడం కాకుండా, జిల్లాలను అభివృద్ధి కేంద్రాలుగా మల్చడానికి వీలుగా ముఖ్యమంత్రి ప్రణాళికలు రూపొందిస్తున్నారు. ఆయా జిల్లాల ప్రత్యేకతలను గుర్తించి, వాటికి తగిన పారిశ్రామిక వాడలు లేదా చిన్న తరహా పరిశ్రమలను నెలకొల్పడానికి ఆలోచనలు చేస్తున్నారు. తెలంగాణ ఒక రాష్ట్రంగా సాధిస్తున్న ముందడుగే రేపు జిల్లాలు సాధిస్తాయని ఏమాత్రం విచక్షణతో చూసినా అర్థమవుతుంది.

ఎటువంటి మార్పును మొదలుపెట్టినా అపశకునాలు పలికే వాళ్లు కొందరు ఉంటారు. తమ ఆలోచనల ప్రకారం లోకం స్తంభించిపోవాలని కొందరు కోరుకుంటుంటారు. తమకు నచ్చితే వైభవం, నచ్చకపోతే అధ్వాన్నం. ఇదీ వారి ధోరణి. కొన్ని ప్రాంతాల ప్రజలు తమకూ జిల్లా ఏర్పాటు చేయాలని కోరుకోవడం న్యాయ మే కావచ్చు. కానీ భౌగోళిక, రాజకీయ పరిమితులన్నీ కలిసి రావాలి. కొన్ని రాజకీయ శక్తుల డిమాండ్లో, రియలెస్టేటు పక్షాల డిమాండ్లో ముందేసుకుంటే జిల్లాల సంఖ్య 27తో ఆగదు. సిరిసిల్ల, జనగామ ప్రజలు జిల్లాను కోరుకోవడంలో తప్పులేదు, కానీ రాష్ట్రం విస్తృత ప్రయోజనాలను దృష్టిలో ఉంచుకుని జిల్లాలపై జరిగే తుది నిర్ణయాలను అర్థం చేసుకోవాలి. గద్వాల శాసనసభ్యురాలు డి.కె.అరుణ గతంలో మంత్రిగా పనిచేశారు.

ఆమె గద్వాలను జిల్లాను చేయాలని కోరడం వరకు బాగానే ఉంది. కానీ ఆ అంశంపై వ్యక్తిగత పట్టింపులు, పంతాలదాకా వెళ్లడం విచిత్రంగా ఉంది. గద్వాలను ఒక ప్రజాస్వామిక రాజకీయ కేంద్రంగా కాకుండా ఆమె అదేదో తన సొంత ఆస్తి వ్యవహారంలాగా ఎందుకు భావిస్తున్నారో అర్థం కాదు. వనపర్తిని జిల్లాను చేసి మళ్లీ గద్వాలను కూడా జిల్లా చేయడం ఎలా సాధ్యమో ఆమె ఆలోచించాలి. రాష్ట్ర నాయకురాలిగా, మహబూబ్‌నగర్ జిల్లా నాయకురాలిగా కాకుండా కేవలం ఒక గద్వాలకే నాయకురాలిగా ఎందుకు రుజువు చేసుకోవాలనుకుంటున్నారు? జిల్లాల విభజన తుది దశకు చేరుకుంటున్న దశలో శాసనసభ్యత్వ రాజీనామా లేఖను ముఖ్యమంత్రి పంపించడం అంటే దీనిని ఆమె తన వ్యక్తిగత సమస్యగా భావిస్తున్నారన్నమాట.

ప్రజాస్వామిక ప్రక్రియను అపహాస్యం చేసే ధోరణి. నిజానికి జిల్లాల విభజన విషయంలో ఎక్కువ కష్టపెట్టుకుందీ, ఇబ్బందిపడ్డదీ ముఖ్యమంత్రి తనయుడు, పురపాలకశాఖ మంత్రి తారకరామారావు. తన నియోజకవర్గ ప్రజలు జిల్లా కావాలని బలంగా కోరుకున్నారు. ఉద్యమాలు చేశారు. అందులో అన్ని పార్టీలవారూ ఉన్నారు. సిరిసిల్ల జిల్లా కేంద్రం అయితే బాగుంటుందని కేటీఆర్ కూడా గట్టిగానే భావించారు. కానీ ఆచరణలోకి వచ్చే సరికి చుట్టూ కరీంనగర్, జగిత్యాల, కామారెడ్డి, సిద్దిపేట జిల్లాలు ఏర్పాటు చేయగా సిరిసిల్లా జిల్లా ఏర్పాటు చేయడానికి తగిన భౌగోళిక అనుకూలతలు కనిపించలేదు. అయిష్టంగానే అయినా కేటీఆర్ కూడా వెనుకకు తగ్గవలసి వచ్చింది. ముఖ్యమంత్రి కూడా తన మన అని చూడకుండా తుది నిర్ణయాలు చేస్తున్నారు. సొంత ప్రయోజనాలు, తక్షణ ప్రయోజనాల దృష్టితో కాకుండా విశాల ప్రయోజనాల దృష్టి తో జిల్లాల విభజనను అర్థం చేసుకోవాలి.

కొంత మంది మిత్రులు జిల్లాలు తమ ప్రత్యేక గుర్తింపును కోల్పోతున్నాయని, బలహీనపడుతున్నాయని వాదిస్తున్నారు. ఎక్కువకాలం ఇదే జిల్లాల వ్యవస్థ ఉండటం వల్ల మనకు అలా అనిపించడం సహజమే. కానీ జిల్లాలు సుదీర్ఘకాలంపాటు పెద్దవిగా ఉండి అభివృద్ధిలో బలహీనపడిపోవడం, వెనుకబడిపోవడం కంటే చిన్నవిగా ఉండి బలమైన అభివృద్ధి కేంద్రాలుగా ఎదగడం మంచిది. ప్రస్తుతం ఉన్న జిల్లాలు మనకు ఈ వందేళ్లుగా తెలిసి ఉండవచ్చు, కానీ చరిత్ర అంతటా చిన్నచిన్న రాజకీయాధికార వ్యవస్థలే ఉన్నాయి. కాకతీయుల కాలంలో కూడా 70కి పైగా ప్రాంతీయ రాజ్యాలు ఉండేవని చెబుతారు. దేని ప్రత్యేకత దానికి ఉంది. కొంతకాలం చాలా సంస్థానాలూ రాజకీయాధికార కేంద్రాలుగా కొనసాగా యి. ఇప్పుడు కొత్త జిల్లాలుగా ఏర్పడుతున్న ప్రాంతాలన్నింటికీ చరిత్రలో, సంస్కృతిలో ప్రత్యేకతలున్నాయి. వేటికవి తమ ప్రత్యేకతలను, ప్రతీకలను పునరుద్ధరించుకుని ఉన్నతంగా ఎదగాలి.

Business of War

I hate war, I hate terrorism, in its all forms

కట్టా మీఠా


For him democracy is a war machine For him war is a business,

He will always provoke for a fresh war,

He will make us believe that war is necessitated to fight evil force,

He will make us believe that war is needed to save humanity,

Every time he will tell us that enemy is new, as if he is seeing for the first time,

No body knows how much business he does on the war,

No body finds what number of lethal weapons he tested in the war,

No one bothers about his balance sheet from the war,

One cannot count the bodies broken to pieces, as they are countless,

One does not have tears to drop, as they dried up long long ago

Oh God….

A Child’s body on the beach, a child’s last breath on the lap of a father,

Seas are turning in to red, nations…

View original post 34 more words