Fire works of My Blog in 2014

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2014 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

The Louvre Museum has 8.5 million visitors per year. This blog was viewed about 130,000 times in 2014. If it were an exhibit at the Louvre Museum, it would take about 6 days for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

Advertisements

ఉన్నతవిద్యపై పునర్విభజన చట్టం ఏం చెప్పింది?

FullSizeRender(2)

ఇందులో ఎక్కడైనా ఎంసెట్్ ఆంద్రప్రదేశ్్ ప్రభుత్వమే, వేణుగోపాలరెడ్డే నిర్వహించాలని చెప్పిందా?

ఉన్నత విద్యా సంస్థల్లో అవకాశాలు రెండు ప్రాంతాల విద్యార్థులకు ఎప్పటిలాగే అందుబాటులో ఉంచడంకోసం అడ్మిషన్ల ప్రక్రియ ఇంతకు ముందు ఉన్నట్టుగానే మరోపదేళ్లు కొనసాగించాలని చెప్పింది. అంటే స్థానిక, ప్రతిభ ఆధారిత/స్థానికేతర అడ్మిషన్లకు ఎప్పటిలాగే కోటాలు కొనసాగించాలని చెప్పింది. అవి కొనసాగిస్తామని తెలంగాణ ప్రభుత్వం స్పష్టం చేస్తున్నది.

అయినా ఆంధ్రప్రదేశ్్ ప్రభుత్వం గిల్లికజ్జాలు పెట్టుకుంటున్నది. తెలంగాణ ప్రభుత్వాన్ని బద్నాం చేయాలని చూస్తున్నది.

విభజనంటే ఇదేనా?

సవరించాల్సింది చాలా ఉంది

Telangana-seemandhra-map-e1395162279484

నిజమే. విభజన చట్టాన్ని సవరించాలి. సవరించాల్సింది ఆంధ్రకు ఎనిమిది సీట్లు పెంచడం కోసమో, నాలుగు వందల ఎకరాలు కలుపడంకోసమో కాదు. రెండు రాష్ట్రాల మధ్య విభజనను పూర్తి చేయడంకోసం సవరించాలి. రెండు ప్రాంతాల మధ్య కొనసాగుతున్న గందరగోళాన్ని పరిష్కరించడంకోసం సవరించాలి. పొత్తుల పాలనకు స్వస్తి చెప్పే దిశగా సవరించాలి. లక్షలాది మంది విద్యార్థులను దిక్కుతోచని స్థితికి నెట్టేస్తున్న ఉమ్మడి పరీక్షలు, ఉమ్మడి ఎంసెట్ విధానాన్ని తొలగిస్తూ సవరించాలి. సిబ్బంది విభజనను తక్షణం పూర్తి చేసే విధంగా సవరణలు చేయాలి. ఆంధ్రను బుజ్జగించడంకోసం ఏ విభజన చట్టంలో లేని విధంగా చేర్చిన క్లాజులన్నింటినీ తొలగించాలి. కాంగ్రెస్, బీజేపీలు అన్యమనస్కంగా, అర్ధమనస్కంగా చేసిన సగంసగం విభజన వల్ల ఇవ్వాళ తెలంగాణ ఇంకా అడుగులు ముందుకు వేయలేకపోతున్నది. అడుగడుగునా అవరోధాలు ఎదుర్కొంటున్నది. మన ముఖ్యమంత్రి, మన మంత్రులు, మన ప్రజాప్రతినిధులు మనకు పనిచేస్తున్నారు. కానీ వారి ఆలోచనలను ఆచరణలో పెట్టాల్సిన మన కార్యనిర్వాహక యంత్రాంగమే ఇంకా పూర్తిగా ఏర్పడలేదు. మన కోర్టులు, మన న్యాయమూర్తులు మనకు రాలేదు. ఆంధ్ర ఆధిపత్య వ్యవస్థలే ఇంకా కొనసాగుతున్నాయి. ‘వేలాది ఉద్యోగాలొస్తాయన్నారు. ఇంతవరకు ఒక్క ఉద్యోగ నోటిఫికేషన్ ఇవ్వలేదు…మీ ప్రభుత్వం ఏం చేస్తున్నది?’ అని బీజేపీ నేతలు కిషన్‌రెడ్డి, లక్ష్మణ్ పదేపదే ప్రశ్నిస్తున్నారు. ప్రతిపక్షపార్టీగా అధికార పక్షాన్ని ఇరకాటంలో పెట్టడంకోసం వారలా మాట్లాడుతూ ఉండవచ్చు. కానీ ఢిల్లీలోని వారి ప్రభుత్వమే ఐఎఎస్, ఐపీఎస్ అధికారులు, రాష్ట్ర ప్రభుత్వ ఉద్యోగుల విభజనకు ఇంత సమయాన్ని ఎందుకు తీసుకుంటున్నదో కూడా ప్రశ్నిస్తే బాగుండేది. ఈ ఉమ్మడి పితలాటకం ఎందుకు పెట్టారో నిలదీస్తే బాగుండేది. కొత్తగా ఏర్పడిన తెలంగాణ రాష్ట్రానికి ఎందుకు ఇన్ని సమస్యలు సృష్టిస్తున్నారో అడిగితే బాగుండేది. కృష్ణా జలాల బోర్డు ఆంధ్ర ఫిర్యాదులకు అంత వేగంగా ఎందుకు స్పందిస్తున్నదో, తెలంగాణ ఫిర్యాదులు చేస్తే ఎందుకు చేతులెత్తేస్తుందో తెలుసుకుంటే బాగుండేది. తెలంగాణకు తన సొంత అధికార యంత్రాంగం లేకపోవడం వల్ల ఇంకా బాలారిష్టాలను ఎదుర్కొంటున్నది. ఉన్న కొద్ది మంది అధికారులు అన్ని పనులు చేయలేకపోతున్నారు. పని ఒత్తిడితో కొన్ని సార్లు అధికారులు ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతున్నారు. మన చట్టాలను మనం రూపొందించుకోలేకపోతున్నాం. మన విధానాలను మనం ఖరారు చేసుకోలేకపోతున్నాం. ఇక పనులు ప్రారంభించేదెలా? నోటిఫికేషన్లు జారీ చేసేదెలా?

అసంపూర్ణ విభజన కారణంగా ఇప్పటికీ ప్రభుత్వం ఇక్కట్లపాలవుతున్నది. కిందిస్థాయి అధికార యంత్రాంగం ఇంకా ఆంధ్ర ఆధిపత్య భావజాలం నుంచి బయటపడలేదు. విభజన కారణంగా హైదరాబాద్ ఖాళీ అవుతున్నదన్న అర్థం వచ్చే విధంగా ఒక అధికారి నివేదిక తయారు చేశారు. అది ముఖ్యమంత్రి కేంద్రానికి పంపాల్సిన నివేదిక. బహుశా అలా రాస్తే నిధులు ఎక్కువగా వస్తాయని ఆ అధికారి భావించాడేమో. హైదరాబాద్ ప్రతిష్ఠను మరింత పెంచడానికి, ఉన్నతీకరించడానికి ముఖ్యమంత్రి ఆరాటపడుతుంటే ఇటువంటి నివేదికను ఊహించగలమా? సచివాలయంలో ఇటువంటి ఉదాహరణలు ఎన్నో. నీటిపారుదల శాఖలో పదవీ విరమణ చేసిన ఇంజనీర్ల సర్వీసులను ఉపయోగించుకోవాలని మంత్రి హరీశ్‌రావు నిర్ణయించారు. అందుకనుగుణంగా నీటిపారుదల అధికారులు ఒక జాబితాను తయారు చేసి ఆమోదానికి పెట్టారు. మంత్రివద్దకు వచ్చేసరికి ఆ జాబితాలో ఒక కడప ఇంజనీరు పేరు వచ్చి చేరింది. ఒక కిందిస్థాయి అధికారి ఆ పేరును చేర్చుకుని వచ్చాడు. మంత్రి పేషీలో దానిని పసిగట్టి తొలగించారు. తెలంగాణ రాష్ట్ర పబ్లిక్ సర్వీసు కమిషన్ చైర్మన్, సభ్యులు,అధికారులకు కూర్చునేందుకు స్థలం సంపాదించడానికి కూడా నానాతిప్పలు పడాల్సివచ్చింది. పూర్తిస్థాయి సిబ్బందిని ఇవ్వలేదు. ఇప్పుడున్న సిబ్బందిలో ఎవరు ఏరాష్ట్రానికి వెళతారో ఇంకా తేలలేదు. విద్యావ్యవస్థకొస్తే, మనకంటూ ప్రత్యేకమైన సిలబస్ లేదు. పరీక్షా విధానం లేదు. రిక్రూట్‌మెంట్ విధానం ఇంకా రూపొందించుకోవాల్సి ఉంది. ఆరోగ్య విశ్వవిద్యాలయం అడ్మిషన్లలో ఇంకా మనవాళ్లకు అన్యాయం జరుగుతూనే ఉంది. వివిధ విభాగాలు, విశ్వవిద్యాలయాల్ల్లో ఇంకా ఆంధ్రప్రాంత ఆధిపత్య వ్యవస్థ కొనసాగుతున్నది. కార్మిక సంక్షేమ నిధి మళ్లింపు వివాదం చూశాం. ఖనిజాభివృద్ధి సంస్థ నిధుల మళ్లింపునూ చోద్యంలా చూడాల్సి వస్తోంది. చాలా మంది అధికారులు తాము ఏరాష్ట్రానికి వెళతామో తేలక ఫైళ్లు ముట్టుకోవడం లేదు. నిర్ణయాలలో భాగస్వాములు కావడం లేదు.

విభజన చట్టంలో లోపాలకు అంతులేదు. మన ప్రాంత రాజ్యసభ సభ్యులను ఆంధ్రకు కేటాయించారు. ఆంధ్ర ప్రాంత సభ్యులను ఇటు కేటాయించారు. సమైక్యరాష్ట్రంలో సాగునీరు, తాగునీరు విషయంలో నష్టపోయింది తెలంగాణ రాష్ట్రం. న్యాయంగా ప్రాణహిత చేవెళ్లకు జాతీయ హోదాను ఇచ్చి పూర్తిచేయడానికి సహకరించాలి. కానీ సాగునీరు సమృద్ధిగా అనుభవిస్తున్న ప్రాంతాలకే అదనపు నీరిచ్చే పోలవరం ప్రాజెక్టుకు విభజన చట్టంలో ప్రాధాన్యం ఇచ్చారు. పైగా తెలంగాణలోని ఆరు మండలాలను ఏకపక్షంగా ఆంధ్రలో విలీనం చేశారు. అక్కడి గిరిజనులను నిర్వాసితులను చేశారు. తెలంగాణ ఉద్యమానికి మూల కారణాల్లో ఒకటి విద్యావకాశాల్లో జరుగుతున్న అన్యాయం. కానీ ఆ అన్యాయాన్ని మరో పదేళ్లపాటు కొనసాగించాలని విభజన చట్టంలో పొందుపర్చడం దుర్మార్గం. ఉమ్మడి హైకోర్టును కొనసాగించడంలో కూడా ఆధిపత్య ప్రయోజనాల దృష్టే తప్ప, న్యాయదృష్టి ఏమీ లేదు. స్వరాష్ట్ర భావనను జీర్ణించుకోలేని న్యాయవ్యవస్థ నిష్పక్షపాతమైన తీర్పులు చెప్పడం కష్టసాధ్యం. ప్రభుత్వ రంగ సంస్థల విభజన విషయంలో తాత్సారం వల్ల అనవసర వైషమ్యాలు పెరుగుతున్నాయి. పైగా చంద్రబాబునాయుడు ఊరుకోవడంలేదు. విభజన చట్టంలో పెట్టిన మెలికలను ఉపయోగించుకుని తెలంగాణకు వీలైనన్ని సమస్యలు సృష్టిస్తున్నారు. వివిధ ఉమ్మడి విభాగాల నుంచి నిధుల మళ్లింపు ఆయనకు తెలియకుండా జరిగే అవకాశాలు లేవు. ఆయన ఆ సిబ్బందిని ఒక్క మాట కూడా అనలేదు. శ్రీశైలం నీటిపై ఎక్కడలేని యాగీ చేశారు. ఎంత విడ్డూరమంటే కృష్ణానదిపై అత్యధికంగా నీటిని ఉపయోగించుకునే కాలువలు, ప్రాజెక్టులన్నీ ఆంధ్ర, రాయలసీమల్లోనే ఉన్నాయి. సుంకేశుల, హంద్రీ-నీవా, పోతిరెడ్డిపాడుల ద్వారానే 150 టీఎంసీలకు పైగా నీటిని వాడుకునే అవకాశం రాయలసీమకు ఉంది. కేవలం ఇంత కరువు సీజనులో కూడా రాయలసీమకు 60 టీఎంసీలను మళ్లించుకున్నట్టు ఆంధ్ర ప్రభుత్వమే ప్రకటించింది. నాగార్జుసాగర్ కుడికాలువ, డెల్టాకాలువల ద్వారా 350 టీఎంసీలకుపైగా నీటిని వాడుకునే వెసులుబాటు ఆంధ్రకు ఉంది. శ్రీశైలంకు దిగువన మనకు వాడుకునే అవకాశం ఉన్నది నాగార్జున సాగర్ ఎడమకాలువ, ఎఎంఆర్ ప్రాజెక్టులు మాత్రమే. మొత్తం వినియోగ సామర్థ్యమే 130 టీఎంసీలు. శ్రీశైలంకు ఎగువన జూరాల, ఆర్డీఎస్‌ల, ఇతర ఎత్తిపోతల పథకాల ద్వారా మనం వాడుకున్నది కేవలం 20 టీఎంసీలు మాత్రమే. వాస్తవాలు ఇలా ఉంటే శ్రీశైలం నుంచి మనమేదో అక్రమంగా విద్యుత్తు ఉత్పత్తి చేస్తున్నామంటూ ఢిల్లీ దాకా పంచాయితీ చేశారు చంద్రబాబు. శ్రీశైలం విద్యుత్‌కోసం మనం వినియోగించే నీటిలో అత్యధికభాగం తిరిగి ఉపయోగించుకునేది కూడా ఆంధ్రప్రాంతమే. ఈ దుర్వినియోగాన్ని అరికట్టి తెలంగాణకు న్యాయం చేయాల్సిన కృష్ణా బోర్డు ఇప్పుడేమో మేమేమి చేయలేమని సన్నాయినొక్కులు నొక్కుతున్నది. తెలంగాణకు జరిగిన, జరుగుతున్న అన్యాయాలను సరిచేయాల్సిన బాధ్యత కేంద్రంపై ఉంది.

కాంగ్రెస్ తెలంగాణ రాష్ట్రం ఇవ్వకపోతే మేమొచ్చి ఇస్తాం అని బీజేపీ అగ్రనాయకత్వం రాష్ట్ర విభజనకు ముందు పదేపదే చెప్పింది. తీరా విభజన ప్రక్రియ మొదలు పెట్టిన తర్వాత నరేంద్రమోడీ మాట్లాడిన తీరు, ఖమ్మం జిల్లాలో కొన్ని మండలాలను ఆంధ్రలో విలీనం చేయించిన తీరు బీజేపీ నిజాయితీపై అనుమానాలను రేకెత్తించాయి. ‘కాంగ్రెస్ హయాంలో విభజన జరకపోయి ఉంటే బీజేపీ విభజన చేసి ఉండేది కాదు. విభజన సందర్భంగా, ఆ తర్వాత బీజేపీ వ్యవహరించిన తీరే అందుకు నిదర్శనం. విదర్భ విషయంలో ఆ పార్టీ పూర్తిగా మాటమార్చేయడం కూడా ఇందుకు ఉదాహరణ. ఒక వేళ విభజన చేసినా తెలంగాణకు ఇంకా ఎక్కువ నష్టం జరిగి ఉండేది. ఇప్పటికీ ఆ పార్టీ నాయకత్వం రెండు రాష్ట్రాల విషయంలో పెద్దరికాన్ని ప్రదర్శించడం లేదు’ అని రాజకీయ విశ్లేషకుడొకరు వ్యాఖ్యానించారు. ఇటువంటి అనుమానాలను నివృత్తి చేయాల్సిన బాధ్యత బీజేపీ నాయకత్వానిదే. విభజన చట్టానికి సవరణలు చేసేప్పుడయినా రెండు రాష్ట్రాలను సంప్రదించి సకల సమస్యలను పరిష్కరించే దిశగా చొరవను చూపాల్సిన అవసరం ఉంది.

తెలంగాణ ఏం సాధించింది?

telangana_state

తెలంగాణపై ఆంధ్ర రాజకీయ పెత్తనం అంతరించినా ఆంధ్ర మీడియా కుట్రలు, ప్రచార యుద్ధాలు మాత్రం ఆగలేదు. తెలంగాణ విఫలం అయిందని, విఫలం కావాలని ఆశిస్తూ, తెలంగాణలో కుళ్లిపోయిన రాజకీయ పీనుగలకు ప్రాణంపోయాలని యజ్ఞం చేస్తారొకాయన. తెలంగాణ ప్రయోజనాలకంటే ఆంధ్రా ప్రయోజనాలను పతాక శీర్షికల్లో పెట్టుకుని ఊరేగిస్తారింకొకాయన. వారి పరిష్వంగంలో ఒదిగిపోయి తెలంగాణ ఏమి సాధించింది అని ప్రశ్నించేవాళ్లు, సమైక్య రాష్ట్రంలోనే బాగుందని చెప్పే వాళ్లు, తెలంగాణకు ఇంకా ఎలా జెల్లకొట్టవచ్చో సూచించేవాళ్లు ఈ గడ్డపై ఇంకా మేధావులుగా చెలామణి అవుతున్నారు. తెలంగాణ ఏమి సాధించిందో ప్రజలకయితే తెలుస్తూనే ఉంది. సమైక్యపాలన నుంచి వారసత్వంగా సంక్రమించిన రైతుల ఆత్మహత్యల సమస్యను తెలంగాణ ప్రభుత్వానికి అంటగట్టి విఫల ముద్రను రుద్దాలని చూస్తున్నారు. రైతు ఆత్మహత్యలు తెలంగాణకు గుండెకోత. ఎప్పుడొచ్చినా, ఎలా వచ్చినా ఈ సమస్యను ప్రభుత్వం పట్టించుకుని తీరాలి. పట్టించుకోకపోవడం వల్ల సమస్య మరింత జటిలం అవుతుందనేది వాస్తవం. రైతులోకానికి తక్షణం స్థైర్యం కలిగించే చర్యలు ప్రారంభించాలి. దీనిపై రాజకీయ శషభిషలకు పోవడం అనవసరం. ఇదే అదనుగా తెలంగాణ అంటేనే ఆత్మహత్యలు, ఆకలి చావులు అని ప్రచారం చేస్తున్నారు కొందరు. ఒక అష్ట వంకరల మేధావి సమైక్యాంధ్ర ఒకప్పుడు రైతులకు బువ్వపెట్టిందని, తెలంగాణ పట్టించుకోవడం లేదని వాదించాడు. ఇప్పుడు ఆంధ్రలో ఆత్మహత్యలే జరగడం లేదట. ఇంతకంటే దివాలాకోరుతనం ఇంకేముంటుంది? తెలంగాణ ప్రభుత్వం తీసుకుంటున్న నిర్మాణాత్మక, మౌలికమైన నిర్ణయాలేవీ మీడియాకుగానీ, ఈ మేధావులకు గానీ కనిపించడం లేదు.

ఆంధ్రా మీడియా రాతలు పైకి ఒక రకంగా కనిపిస్తాయి. అసలు లక్ష్యాలు వేరే ఉంటాయి. వాళ్లు మనుషులు, పత్రికలే ఇక్కడ… వాళ్ల ఆలోచనలు, ప్రయోజనాలు మాత్రం ఆంధ్రకోసమే. బూర్గంపాడును కొట్టేయాలన్న కుట్రలు వారిని చెలింపజేయవు. తెలంగాణ పల్లెలు కరెంటు లేక, తాగునీరు, సాగునీరు లేక విలవిల్లాడడమూ వారికి బాధ కలిగించదు. తెలంగాణ ప్రాజెక్టులను అడ్డుకోవడానికి చంద్రబాబు చేస్తున్న కుయుక్తులు కూడా వారిని కదిలించవు. తెలంగాణ కళ్లల్లో కారం కొట్టేవాళ్లంటే వారికి చాలా ప్రేమ. కేసీఆర్‌పైన, తెలంగాణ రాజకీయ నాయకత్వంపైన దాడి చేసేవాళ్లు వాళ్లకు హీరోలు. అందుకే కాలం చెల్లి, ప్రాంత హితమూ, ప్రజాహితమూ చెడి, ఆంధ్రా ఆధిపత్య భావజాల మురికి గుంటలో పొర్లుతున్న మేధావులను తమ పత్రికల్లో, తమ పార్టీల్లో పతాక శీర్షికల్లో ఊరేగిస్తుంటారు. ఈ పత్రికలను, వారికోసం రాసేవారిని, కూసేవారిని ఎక్కడ ఉంచాలో తెలంగాణ సమాజం నిర్ణయించుకోవాలి.

తెలంగాణ ప్రభుత్వం సామాజిక దృక్పథంతో నిర్ణయాలు చేస్తున్నది. మానవీయ చైతన్యంతో వ్యవహరిస్తున్నది. స్వరాష్ట్ర ఫలితాలు అందరికీ అందే దృష్టితో విధానాలు రూపొందిస్తున్నది. తెలంగాణ ప్రభుత్వం హాస్టలు విద్యార్థులకు సన్నబియ్యంతో అన్నం పెట్టాలని నిర్ణయించడం, మహిళా శిశు సంక్షేమ విభాగం ఆధ్వర్యంలో నడిచే వసతి గృహాలలో మెస్సు చార్జీలను రెట్టింపు చేయడం, ఆసరా పింఛన్ల మొత్తాన్ని రెట్టింపు చేయడం, వికలాంగుల పింఛన్ను 1500 రూపాయలకు పెంచడం… తెలంగాణ ప్రభుత్వం పెద్దమనసుకు తార్కాణం. హైదరాబాద్‌తో సహాకొన్ని జిల్లాల్లో గత ప్రభుత్వాలు ఇచ్చిన పింఛన్ల కంటే ఎక్కువ సంఖ్యలో పింఛన్లు ఇచ్చారు. కల్యాణ లక్ష్మి, షాదీ ముబారక్ పథకాల ద్వారా ఆడపిల్లల పెళ్లిల్లకు ఆర్థిక సహాయం అందిస్తున్నది. వ్యవసాయ మార్కెట్ పదవుల్లో ఎస్సీ, ఎస్టీ, బీసీలకు రిజర్వేషను కల్పించాలని ప్రభుత్వం నిర్ణయించింది. రుణమాఫీకి ఒకేసారి 4250 కోట్ల రూపాయలు చెల్లించారు. విద్యార్థుల ఫీజు రీయింబర్సుమెంటు బకాయీల చెల్లింపు ప్రారంభించారు. దళితులకు మూడెకరాల భూపంపిణీకి శ్రీకారం చుట్టారు. గిరిజన తండాలను పంచాయతీలుగా ప్రకటించింది. తెలంగాణ రాష్ట్ర ఆర్టీసిని బలోపేతం చేయడానికి ఏకకాలంలో 400 కోట్ల రూపాయలు విడుదల చేసింది. పెద్ద ఎత్తున బస్సులను కొనుగోలు చేసింది. నీటిపారుదల ప్రాజెక్టులకు అత్యధికంగా 6500 కోట్ల రూపాయలు కేటాయించారు. తెలంగాణకు ఆయువుపట్టు వంటి చెరువుల పునరుద్ధరణ పనులు ప్రారంభించారు. ఇంటింటికీ తాగునీరు అందించడంకోస జలహారం(వాటర్ గ్రిడ్) నిర్మించాలని తలపెట్టారు. తాజా బడ్జెటులో 2000 కోట్లు కేటాయించారు. మొక్కజొన్న రైతుల బకాయీలన్నీ చెల్లించారు. కోళ్ల పరిశ్రమకు మునుపెన్నడూ లేని విధంగా రాయితీలు ప్రకటించారు. ఆటోలు, ట్రాక్టర్లపై పన్ను రద్దు చేసింది. పెద్ద ఎత్తున విద్యుత్ ప్రాజెక్టులు ప్రారంభించడానికి సన్నాహాలు చేస్తున్నది. ప్రభుత్వాసుపత్రులకు, వైద్య కళాశాలలకు గత రెండున్నర దశాబ్దాల్లో ఎవరూ కేటాయించని విధంగా నిధులు కేటాయించి, ఆధునీకరణకు చర్యలు తీసుకుంది. ప్రభుత్వ విద్యాసంస్థలను పటిష్ఠపరిచే దిశగా అడుగులు వేస్తున్నది. విశ్వవిద్యాలయాలను బలోపేతం చేయడానికి నిధులు విడుదల చేసింది. అమర వీరుల కుటుంబాలకు పదిలక్షల చొప్పున ఆర్థిక సహాయం అందించడమే కాకుండా ఆ కుటుంబాలకు అన్ని విధాలుగా అండదండలు అందించడానికి చర్యలు తీసుకున్నది. విద్యార్థులపై ఉద్యమకాలంలో పెట్టిన కేసులన్నీ ఎత్తివేసింది. క్రీడాకారులకు మునుపెన్నడూ లేని విధంగా అనేక పోత్సాహకాలు అందిస్తున్నది. హైదరాబాద్‌ను విశ్వనగరంగా అభివృద్ధి చేయడానికి వేగంగా పథకాలు రచిస్తున్నది. ఇంతతక్కువ వ్యవధిలో ఇన్ని రకాలుగా తెలంగాణ సమాజానికి మేలు జరిగే నిర్ణయాలు గతంలో ఎప్పుడయినా జరిగాయా?

మన ప్రభుత్వం, మన నాయకులు, మనలను ఏలుతున్న భావన అందరిలోనూ కలుగుతున్నది. తెలంగాణకు మంచి నాయకత్వం చేతికంది వచ్చింది. సగానికిపైగా కొత్తతరం ఎమ్మెల్యేలు. బీద, మధ్యతరగతి నేపథ్యం నుంచి ఎదిగివచ్చినవారు. ఉద్యమాల్లో, రాజకీయాల్లో పోరాడి పైకి వచ్చినవారు. ప్రజల సమస్యలను గురించి అవగాహన ఉన్నవాళ్లు. తెలంగాణ ఎదుర్కొంటున్న సమస్యల మూలాలను తెలిసినవాళ్లు. రాజకీయ ఎత్తుపల్లాలను అనుభవించిన వాళ్లు. ఇంతమంది కొత్తతరం బీసీ, దళిత నాయకులు ఎదిగి వచ్చిన చరిత్ర ఏ ఉద్యమానికి ఉంది? ఒక దళితుడు, ఒక మైనారిటీ నేత ఉప ముఖ్యమంత్రులు అయిన సందర్భం తెలంగాణ చరిత్రలో ఎప్పుడున్నది? మన ప్రాధాన్యతలను, మన ప్రణాళికలను మనం నిర్ణయించుకునే అవకాశం ఎప్పుడు వచ్చింది? మన సమస్యలపై మన పార్లమెంటు సభ్యులు ఇప్పుడు మాట్లాడినంతగా ఎప్పుడు మాట్లాడారు? అసలు పార్లమెంటులో ఇంతమంది మాట్లాడే ఎంపీలు మనకు ఇంతకుముందు ఎప్పుడున్నారు? అసూయాద్వేషాలతో మేధోనేత్రం మూసుకుపోయినవాళ్లకు కనిపించకపోవచ్చు, కానీ తెలంగాణ సాధించిన గొప్ప గుణాత్మకమైన మార్పు ఇది. ‘మీ వాళ్లపజాప్రతినిధుల)లో అత్యధికులు ఉద్యమకారులు, రాజకీయవేత్తలు. మా వాళ్లలో అత్యధికులు కాంట్రాక్టర్లు, వ్యాపారవేత్తలు, దళారీలు, పారిశ్రామికవేత్తలు…దందాలు చేసి పైకి వచ్చినవాళ్లు. ఒక్కరికీ నోరుపెగలదు’ అని విజయవాడకు చెందిన మేధావి ఒకరు వ్యాఖ్యానించారు. ఆయనే మరోమాట కూడా చెప్పారు- ‘మా నాయకుడు మోసగాడు…మీ నాయకుడు మొండివాడు’. కానీ ఇక్కడి కొందరు మేధావులకు, ఇక్కడ వ్యాపారం చేసుకునే పత్రికలకు ఆ మాత్రం కూడా విచక్షణ లేదు. తెలంగాణ నాయకత్వాన్ని న్యూనతపర్చడంకోసం, రాజకీయంగా దెబ్బతీయడంకోసం మొదటి నుంచీ ఆంధ్ర నాయకత్వం ప్రయోగించిన ప్రచార యుద్ధాన్నే ఇప్పుడు కొంతమంది వారి ఏజెంట్లు, వారి పత్రికాధిపతులు కొనసాగిస్తున్నారు. తెలంగాణ ఉద్యమ సందర్భంలో కేసీఆర్‌పై చేసిన విషప్రచార దాడినే ఇప్పుడూ చేస్తున్నారు. ఆయనకు లేనిపోనివన్నీ ఆపాదించి ఉన్మాదపూరిత ప్రచారం సాగిస్తున్నారు. ఈ దుష్ప్రచారం ఖండాంతరాలు దాటింది. ‘సోషల్ నెట్‌వర్క్స్‌లో కేసీఆర్‌పై ఎంత దుష్ప్రచారం జరుగుతున్నదో….అమెరికాలో ఆంధ్రా నెటిజన్లు కేసీఆర్‌పై అత్యంత నీచమైన ప్రచారం చేస్తున్నారు. ఆయన ఆరోగ్యంపై ఏదిపడితే అది రాస్తున్నారు. వ్యక్తిగత అలవాట్లపై యథేచ్ఛగా చెలరేగుతున్నారు. ఇవన్నీ చూసి మాకు కూడా కేసీఆర్‌పై అటువంటి చిన్నచూపే ఏర్పడింది’ అని ఇటీవలే అమెరికా నుంచి వచ్చిన ఒక సీనియర్ ఎగ్జిక్యూటివ్ అన్నారు. ‘తీరా ఇక్కడికి వచ్చిన తర్వాత చూస్తే పరిస్థితి అందుకు పూర్తి భిన్నంగా ఉంది. కేసీఆర్ సాధించిన విజయం ఎంత గొప్పదో, ఆయన చేస్తున్న పనులు ఎంత నిర్మాణాత్మకమైనవో, తెలంగాణ సమాజం ఆయనకు ఇస్తున్న విలువ ఏమిటో మాకు అర్థమవుతున్నది’ అని ఆ ఎగ్జిక్యూటివ్ చెప్పారు.

మరో ప్రధాన పత్రిక కృష్ణా జలాల పంపిణీపై హైదరాబాద్‌లో కూర్చుని పిల్లి పెత్తనం చేస్తుంది. తెలంగాణ ప్రయోజనాల గురించి రాయదు. ఆంధ్ర ఆందోళన గురించి, బాధల గురించి తెగ ఆవేదన పడిపోతుంది. శ్రీశైలం అడుగంటి పోతుందని, ఆంధ్ర, రాయలసీమల్లో తాగునీటికి సమస్య ఏర్పడుతుందని జోస్యం చెబుతుంది. శ్రీశైలం విద్యుత్‌తోనే తెలంగాణ ప్రజలు ఇన్ని మంచినీళ్లు తాగుతున్నారని, ఎప్పుడో దాహం తీర్చడం గురించి కాదు, ఇప్పుడు దాహం తీర్చడం ముఖ్యమని ఆ పత్రిక భావించదు. శ్రీశైలంకు వరద వస్తే ఎలాగని తాజాగా మరో వార్త వండివార్చింది. 2009 అక్టోబరులో వచ్చిన వరదలను ప్రస్తావిస్తూ ఇప్పుడీ కథనాన్ని అల్లింది. అప్పటిలాగా భారీ వరదలు వస్తే ఏంచేయాలో సూచించడం ఆ వార్త పరమార్థం. శ్రీశైలం ప్రాజెక్టుకు ఎగువన వరద మళ్లించడానికి ఏర్పాట్లు చేయాలట. శ్రీశైలంకు ఎగువన తుంగభద్రపై మరో ప్రాజెక్టును నిర్మించాలని ఆంధ్ర ప్రదేశ్ ప్రభుత్వం సాగిస్తున్న ఎత్తులకు కొనసాగింపు ఈ వార్తాకథనం. ఆంధ్రప్రదేశ్ చేస్తున్న ప్రయత్నాలకు సమర్థనను సమకూర్చే వ్యూహంలో భాగం ఈ వార్తా కథనం. వాస్తవానికి శ్రీశైలంలో ఆ రోజు వరద బీభత్సాన్ని ఎవరూ సరిగ్గా విశ్లేషించలేదు. శ్రీశైలం ఎగువన వరదల బీభత్సానికి అసాధారణ వరద రావడం ఒక్కటే కారణం కాదు, ఆంధ్రా అధికారుల దురాశ కూడా కారణమే. ఎగువన వర్షాలు వస్తున్నాయంటే, వర్షాలు, వరద తీవ్రతను అంచనా వేసి శ్రీశైలం రిజర్వాయరును ముందుగా ఖాళీ చేయాలి. కానీ రాయలసీమకు నీరివ్వాలనే పేరుతో శ్రీశైలం రిజర్వాయరులో 880 అడుగులకు పైన నీరు చేరేదాక కూడా కిందికి నీరు వదల లేదు. ‘ఇంజనీర్లు వరద ముప్పును అంచనా వేయడంలో విఫలమయ్యారు. శ్రీశైలం నుంచి నాగార్జున సాగర్‌కు నీటిని విడుదల చేయడంలో జాప్యం చేశారు’ అని రిటైర్డు చీఫ్ ఇంజనీరు సిఎల్‌ఎన్ శాస్త్రి, జలవనరుల నిపుణుడు విద్యాసాగర్‌రావు అప్పట్లోనే వ్యాఖ్యానించారు. ‘అధికారులు శ్రీశైలంలో చాలా ఎక్కువరోజులు నీటిని నిలువ చేశారు. శ్రీశైలం నీటిని ముందునుంచే ఒక క్రమపద్ధతిలో కిందికి వదులుతూ ఉంటే వెనుకప్రాంతాల ముంపు తప్పేది’ అని వారు చెప్పారు. అన్ని గేట్లు ఎత్తి ఒక్కరోజు ముందుగా నీటిని ఖాళీ చేసినా వరద ఉధృతి కర్నూలు, నంద్యాల పట్టణాలను ముంచేది కాదు. వరద వచ్చేనాటికి శ్రీశైలం రిజర్వాయరు నిండుగా ఉండడం వల్ల నీరు వెనుకకు తన్ని కర్నూలును ముంచెత్తింది. పోతిరెడ్డిపాడు నుంచి భారీగా నీరు పొంగి నంద్యాలను ముంచెత్తింది. ఆంధ్రా అధికారుల సంకుచితం వల్ల ఆరోజు రాయలసీమ అటువంటి ఇబ్బందులను ఎదుర్కోవలసి వచ్చింది. ఇప్పుడు ఆ వరద ముచ్చటను ముందుకు తెచ్చి వరద మళ్లింపు వాదనను తీసుకువస్తున్నారు. ఆంధ్రా మీడియా రాతలు పైకి ఒక రకంగా కనిపిస్తాయి. అసలు లక్ష్యాలు వేరే ఉంటాయి. వాళ్లు మనుషులు, పత్రికలే ఇక్కడ… వాళ్ల ఆలోచనలు, ప్రయోజనాలు మాత్రం ఆంధ్రకోసమే. బూర్గంపాడును కొట్టేయాలన్న కుట్రలు వారిని చెలింపజేయవు. తెలంగాణ పల్లెలు కరెంటు లేక, తాగునీరు, సాగునీరు లేక విలవిల్లాడడమూ వారికి బాధ కలిగించదు. తెలంగాణ ప్రాజెక్టులను అడ్డుకోవడానికి చంద్రబాబు చేస్తున్న కుయుక్తులు కూడా వారిని కదిలించవు. తెలంగాణ కళ్లల్లో కారం కొట్టేవాళ్లంటే వారికి చాలా ప్రేమ. కేసీఆర్‌పైన, తెలంగాణ రాజకీయ నాయకత్వంపైన దాడి చేసేవాళ్లు వాళ్లకు హీరోలు. అందుకే కాలం చెల్లి, ప్రాంత హితమూ, ప్రజాహితమూ చెడి, ఆంధ్రా ఆధిపత్య భావజాల మురికి గుంటలో పొర్లుతున్న మేధావులను తమ పత్రికల్లో, తమ పార్టీల్లో పతాక శీర్షికల్లో ఊరేగిస్తుంటారు. ఈ పత్రికలను, వారికోసం రాసేవారిని, కూసేవారిని ఎక్కడ ఉంచాలో తెలంగాణ సమాజం నిర్ణయించుకోవాలి.

Why is YS Chowdary in your government, Mr Prime Minister?

Maheshwer Peri

Courtesy DNA Daily

Monday, 15 December 2014 – 2:00pm IST Updated: Tuesday, 16 December 2014 – 2:10pm IST | Agency: dna webdesk

Srujanachoudary

Punishing loan defaulters is of utmost importance, says Maheshwer Peri

A few years ago, I was in Chennai in the cabin of the chairman of a public sector bank. We hadn’t even exchanged pleasantries when a call was put through and the Chairman and Managing Director (CMD) spoke in Telugu, not knowing that I understood the language. The person at the other end apparently, was a union minister. The discussion was about helping a company tide over a loan repayment crisis and the stock answer of the CMD was “Ayipotundi, Sir” (It will be done, Sir).

Political interference in PSU appointments is well-known, more so in banks. Crony capitalism is at its rampant best in our banks. People’s hard earned money is used to cull out favours and dole out loans that has ‘default’ written all through their balance sheets. In my previous avatar, I would get at least 10 calls a year when promotion season began in banks because they thought I was influential enough!

See the link for source:
http://www.dnaindia.com/analysis/standpoint-why-is-ys-chowdary-in-your-cabinet-mr-prime-minister-2044099

So, when YS Chowdary​ was inducted as a minister in Prime Minister Narendra Modi’s cabinet, I was surprised. He is the same person whose companies sought a bailout (Corporate Debt Restructuring) package and a declared defaulter, according to various announcements made by bank employees unions. Here’s the All India bank employees association (AIBEA) list of top defaulters.

When I analysed his balance sheets, this is what I found:

Sujana Metals: This is a company whose debtors jumped from Rs 583 crore to Rs 1390 crore in the past 5 years. They were financed by banks whose secured loans jumped from Rs 765 crores to Rs 1572 crores in the same period. The sales have been falling. The aggregate profit over last 5 years is Rs 26 crores on a turnover of Rs 16467 crores. And the market capitalisation is just Rs 75 crores! But this company has already been sanctioned a CDR bailout package in March 2013, saving it from the defaulter tag.

Sujana Towers: This company’s turnover is Rs 1803 crores and the debts are at Rs 1999 crores! The receivables were just about Rs 158 crores (against secured loans of Rs 269 crores) 5 years back. As the debts went up, our banks stepped in and the loans increased to Rs 1414 crores! The market capitalisation is just Rs 87 crores. But this company, too, has been sanctioned a CDR bailout package by the banks to avoid the defaulter tag. Here’s the Sujana Towers CDR approval.

Sujana Universal: This company’s net profits have never been more than 1% of the turnover. It seems to be largely a trading entity with net margins being wafer-thin and debts imposing unusual risks. The secured loans have jumped from Rs 195 crores to Rs 425 crores while the debtors have almost tripled to Rs 1609 crores. The AIBEA lists the company as a ‘defaulter’ to Central Bank and Bank Of India to the tune of Rs 330 crores. The market capitalisation is just Rs 40 crores!

As a lay person, I can clearly observe the following:

1. The sales are only resulting in a rise in receivables. Most debtors are due for more than six months and remain unpaid, indicating a stressed debt.
2. Such stressed debtors have been used as security to get more bank loans sanctioned.
3. The working capital loans and unpaid interest have been converted into long term loans to avoid a defaulter tag.
4. The banks have refinanced the companies to repay their own loans so as to keep the account outside the purview of being declared a non-performing asset (NPA) to save their own balance sheet.

Window dressing by banks is a widespread malaise. Banks are refinancing loans and refuse to acknowledge an NPA, so that their own Profit and Loss (P&L) account and capital adequacy ratios are maintained. The banks are under greater compulsions not to attach a ‘defaulter’ tag to companies they financed.

The total secured loans to just these three listed entities total more than Rs 4,000 crores against debtors of Rs 5,000 crores, with profit margins of less than 1%. Would you risk your capital to earn 1%? And the market capitalisation is just about Rs 200 crores! The stock market seems to have already discounted the trust and reliability of the companies and their managements. In fact, the only bank that has filed a winding up notice is Mauritius Commercial Bank for a default of Rs 92 crores by a wholly owned subsidiary ‘Hiesta Holdings’. A London court has already imposed costs in the matter. Not a single Indian bank moved. That says a lot, isn’t it?

So what made Prime Minister Narendra Modi choose YS Chowdary to be a minister? The man was at the helm of an unprofitable operation with low margins, defaulted on bank loans and his debtors don’t pay him. That is no business acumen.

Isn’t this crony capitalism? And what is our systemic remedy? Sujana is not the first case and nor would it be the last one. Kingfisher, Lanco, Progressive Constructions are just a few names of many bank loan defaulters by our politician industrialists.

India has made convicts ineligible to stand in elections. Can we also make any bank defaulter or even any applicant for a CDR ineligible? Financial prudence and punishing loan defaulters is of utmost importance in our economic aspirations. It is a bigger crime if you are a law maker. Make bank defaulters and CDR applicants ineligible to be law makers, be in power and influence proceedings. Isn’t the possibility of influencing the proceedings a reason for denial of bail? Doesn’t it apply here? Or will we swallow this one too, as always?

The author is the Founder & Chairman of Careers 360

Telengana’s water grouse

Krishna
Author(s): Bharat Lal Seth
Date:Feb 29, 2012

Regional disparity in allocation of Krishna water in Andhra Pradesh is both because of politics and topography, finds Bharat Lal Seth

For the past four decades Maharashtra, Karnataka and Andhra Pradesh have been jostling for a share of the Krishna river waters. A tribunal formed to set the legal limit on how much water each state can use, submitted its provisional award in December 2010, which is presently being contested by all three states. Each is seeking to enhance its allocated share. But the dispute is not just between these states. The fight for a share of the Krishna waters can be witnessed within Andhra Pradesh, too.

Half the water allocation from the Krishna is to areas outside the river basin, admit officials in the Andhra Pradesh irrigation department. This iniquitous distribution has led to protests from the pro-Telengana supporters and those within the river basin whose land is a collection and run-off point for the Krishna. Political parties were formed to pursue separate statehood for Telengana region in 1969, the same year the first Krishna water dispute tribunal was formed. Almost 69 per cent of the Krishna river’s catchment in Andhra Pradesh lies in the Telengana region. Yet, the region at best gets a fifth of the Krishna waters.

Delta farmers get preference

Parties fighting for separate statehood argue they are getting the short-shrift because they are living in a larger state with entrenched political interests. “For instance, in the first week of June, water is released for delta farmers. It is in the same agro-climatic region (as Telangana), but see the blatant preference. The delta people, outside the basin, get water at the right time. Many of us in the Telengana region get water in August,” says K R Parcha, a farmer. “Paddy’s physiological cycle is in sync with the season. So if paddy is transplanted in July, you get five to seven tonnes per hectare. If this is done in August, you cannot get more than four tonnes. It is clear that we are on the wrong side of the political spectrum,” he adds. The preferential treatment helps delta farmers cultivate two to three crops each year. No wonder, it is known as the granary of Andhra Pradesh, remarks Parcha, who has been farming for the past 30 years. Telengana region

Farmers in the coastal areas, outside the river basin, have been using the waters of the Krishna for more than a century. The water is supplied through an extensive network of canals planned by Sir Arthur Cotton and other British engineers in the 19th century. The irrigated area in the Krishna delta grew leaps and bounds in the 20th century. The first tribunal which gave its award in 1976, allocated 51.2 million cubic metre (mcm) water to the Krishna delta, but the utilisation is well above this (see table: ‘Over-utlisation of waters in the Krishna delta’).
Over utilisation of waters in the Krishna delta
Year Kharif
*Acres Rabi Acres Total in Acres *Water utilized in TMC
1941-1942 9,87,690 3,884 10,26,574 161.91
1967-1968 11,83,463 4,83,950 16,67,413 285.00
1968-1969 11,87,194 4,90,468 16,77,662 275.00
2006-2007 13,60,000 4,30,000 17,90,000 295.00
* One acre equals 0.4 ha * 1 tmc equals 0.283 mcm
Source: Irrigation department

On the other hand, the irrigation systems in Telengana have been suffering for want of of adequate flows, says Vidyasagar Rao, former chief engineer of the Central Water Commission. According to Rao, the tanks irrigated 453,248 hectares (ha) in 1955-56, which has dwindled to less than a third—151,874 ha. The total loss of wealth of Telengana after formation of Andhra Pradesh works out to Rs 3,24,000 crore, says Rao. He explains that each thousand million cubic feet (tmc) or 0.28 mcm water can irrigate 2,428 ha of paddy. Therefore, each 0.28 mcm of wa Telengana region ter will, on an average, produce 240,000 bags of paddy or Rs 30 crore per 0.28 mcm a year.

Water lift schemes in disuse

The higher elevation in some basins means such areas cannot be supplied water through gravity flows. In the case of the Krishna, the Srisailam and Nagarjuna Sagar dams serve the command areas restricted to lower levels within the basin. Development in the delta took place earlier, be it the Nile or the Ganga, since initially development was oriented strongly in favour of gravity flow canals, due to the economic considerations and the cost of pumping, says Hanumantha Rao, former engineer-in-chief of the Andhra Pradesh irrigation department.

“Therefore, topography is the culprit for regional disparity, although I’m not denying that politics has a role in it. To set it right, pumping schemes from lower to higher levels have been initiated in the post-Independence era in the Krishna basin. Their long-term viability is questionable, though. “The operations and maintenance per crop is approximately Rs 35,000 per acre (0.4 ha). This is a liability for farmers/government to bear, and they easily fall into disuse,” says Hanumantha Rao. According to the Irrigation Development Corporation of Andhra Pradesh, around 45 per cent of small lift irrigation schemes (<2000 ha command area) are in a state of disuse.

Had Telengana been a separate state before the constitution of the first tribunal (Bachawat Tribunal), it is argued that 68.5 per cent of the water allocated to Andhra would have been given to Telengana. The first tribunal allocated a mere 34.5 per cent (half its rightful share as per catchment contribution) from Krishna, says Rao. A further allocation was made available subsequently during the post Bachawat award period; Telengana region is allocated 83.16 mcm of the Krishna waters.

Promises not kept

“Today, more than 1.7 million farmers in the Telengana region depend on groundwater for agriculture, and have invested Rs 25,000 crore of their own money in motors and pump sets. The burden of heavy expenditure on this account is leading to high number of farm suicides in Telengana,” says Rao. Telengana, a major part of the erstwhile Hyderabad State, had irrigation facility for a minimum of 736,528 ha through major medium and minor irrigation projects. After the merger in November 1956, Andhra at the time had 835,676 ha under irrigation. Andhra leaders promised Telengana people that they would be brought at par, but after more than five decades, irrigation potential remains around the same, while Andhra region has increased its irrigation potential three times to around 2.8 million ha, says Rao.

Officials in the irrigation department disagree. “There is no truth to this; everyone is being treated equally,” says N K Satyanarayan, officer on special duty. Topography has historically been a a decisive factor, he adds.

It is believed by pro-Telengana commentators that the British subjugated coastal areas and wanted to extend benefits to the coastal communities. The lower riparian rights of people in the delta were supported, advocated and protected by the British. At that time there was unhindered flow. But greater demand led to conflict and politics did not allow for river basin integrity. The arrangement continued after Independence as the water-endowed farmers became the producers of wealth and the delta rice millers funded political parties, says Parcha.

The proposal to divert the Krishna waters to the Pennar valley to the South, was mooted during the British rule by Sir Arthur Cotton and Colonel Ellis. A canal network was built to provide irrigation to areas in the Pennar basin. The canal is perhaps the first inter-basin transfer of water in India, and serves 18,211 ha within the Krishna basin and 94,292 ha in Pennar valley. “The fact that in-basin use should be given priority is a good argument from a riparian point of view. I agree that Telengana should be given first priority over Pennar basin. But this is easier said than done, with a complex interplay of techno-economic feasibility and politics,” says Hanumantha Rao.
Helsinki Rules

The relevant factors which are to be considered include, but are not limited to:

The geography of the basin, including in particular the extent of the drainage area in the territory of each basin state;
The hydrology of the basin, including in particular the contribution of water by each basin state;
Climate affecting the basin;
Past utilisation of the waters of the basin, including in particular existing utilisation
Economic and social needs of each basin state
The population dependent on the waters of the basin in each basin state
The comparative costs of alternative means of satisfying the economic and social needs of each basin state
Availability of other resources
Avoidance of unnecessary waste in the utilization of waters of the basin
Practicability of compensation to one or more of the co-basin States as a means of adjusting conflicts among uses
The degree to which the needs of a basin state may be satisfied, without causing substantial injury to a co-basin state

Tribunal’s dilemma

The present tribunal, led by Brijesh Kumar, a retired Supreme Court judge, put its foot down on diversions outside the basin. The provisional award categorically emphasised that in-basin needs need to be prioritised over out-of-basin requirements. The tribunal used the principle of equitable apportionment, but there is no fixed formula for this. The Helsinki Rules on the uses of the waters of international rivers, an international guideline adopted by the International Law Association, sets guidelines in usage of a river basin waters (see ‘Helsinki Rules’). The Bachawat tribunal mentioned that the weight to be given to a factor, as given in the Helsinki Rules, is a matter of judgment and that no hard and fast rule can be laid down.

The Berlin Rules on Water Resources, adopted by the International Law Association in 2004, superseded the Helsinki Rules to include those river basins shared amongst states within a nation. It mandated that the first consideration in weighing needs must satisfy the requirements of human beings for water to sustain life. Regardless of the location of water, and whether or not a water resource is shared, the Berlin Rules asserted the right of every individual to equally access water to sustain life without discrimination.

In Andhra Pradesh, it was assured that farms spread over 1.1 million ha within the Krishna basin would get access to irrigation water. Approximately 3.8 million ha within the basin still does not have irrigation facility, of which 25 per cent is proposed to be included in the present tribunal, according to government sources. Under the first tribunal, nearly one million ha for assured irrigation was included outside the basin, and 1.3 million ha is proposed for irrigation with Krishna water, again more than that proposed for those living within the river basin.

According to the irrigation department, the entire area in the river basin and the areas outside the basin that need to be served with Krishna water are either arid or semi-arid and therefore, providing irrigation facilities is necessary for sustaining agriculture. These areas receive low rainfall and the availability of groundwater is not adequate and in some areas it is also not fit for drinking purposes, being brackish, saline or contaminated with fluoride, say department officials. According to a 2008 report: “Many farmers, numbering in hundreds have committed suicide, unable to bear the financial losses, as the crops grown by them were successively withering, since the bore wells failed to yield enough water for agriculture.”

“Intra-basin use should take precedence over inter-basin transfers (assuming that these are needed at all), but if the states in a dispute have plans for inter-basin transfers, the right course would be to include them in their submissions to the tribunal, so that the tribunal can take a view on them in making allocations,” says Ramaswamy Iyer, former secretary, ministry of water resources (see table: ‘Disparity in utilisation of allocated waters of Krishna river’).
Disparity in utilisation of allocated waters of Krishna river
Rayalseema AP Telengana Total
Allocation 107TMC 43.5 77 227.5
47.00% 19.10% 33.80%
% of catchment Use 18.4 13.1 68.5
Outside basin Outside basin Within basin

Region Allocation % Max use Average Use Catchment sq km %
Rayalseema 146 18 155.32 116.15 5,414 18.4
Andhra 369.74 45.6 703.82 511.98 3,860 13.1
Telengana 295.26 36.4 241 198.32 20,167 68.5
Source: Irrigation department (1977-78 to 2007-08)

Karnataka made no submissions for inter-basin transfers. Maharashtra and Andhra Pradesh made several project submissions requiring inter-basin transfers, which the Bachawat tribunal permitted. The tribunal however added: “future uses requiring diversion of water outside the basin are relevant, but more weight may be given to uses requiring diversion of water inside the basin”.

The judges of the tribunal are handicapped; which principle should one use to appropriate water. “To this day, the problem remains,” says Parcha. There will always be conflict since the Constitution remains silent on it. “Political interests are well entrenched, and nobody at any cost will loosen their grip on water,” he adds. “River basin boundaries are sacrosanct and basin rights are absolute, above the country’s Constitution and laws. The moment we recognise, accept and respect this, all present and future inter-basin and intra-basin problems can be solved or completely avoided,” adds Parcha.

Courtesy Down to Earth