విలీనమా?స్వాధీనమా?

ఢిల్లీ నేతలు మాట్లాడుతున్న ఆధిపత్య భాష ఏమైనా భాగున్నదా? తెలంగాణ రాజకీయాలతో వారు ఆడుతున్న ఆటలు సీమాంధ్ర నాయకులు ఆడిన ఆటలకు భిన్నంగా ఉన్నాయా? ఒకనాడు తెలంగాణకు వ్యతిరేకంగా రాజశేఖర్‌రెడ్డి, చంద్రబాబు వేసిన ఎత్తుగడలకు ఇప్పుడు ఎఐసిసి నేతలు వేస్తున్న ఎత్తుగడలకు ఏమైనా తేడా ఉన్నదా? పదమూళ్లుగా అనేక ఆటుపోట్లను, కష్టనష్టాలను తట్టుకుని రాజకీయంగా నిలదొక్కుకున్న ఒక రాజకీయ శక్తిని కేవలం ఫిరాయింపులు ప్రోత్సహించి, ఒత్తిడి పెంచి లొంగదీసుకోవడం సాధ్యమేనా? అది సాధ్యమైతే తెలంగాణ ఎందుకు?

trs

తెలంగాణ సాధించాము, సరే. అది ఎలా ఉండాలి? ఏమి చెయ్యాలి? ఎవరు చెయ్యాలి? చాలా మందిని ఈ ప్రశ్నలు ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తున్నాయి. తెలంగాణ వచ్చిన ఆనందం టీఆరెస్, కాంగ్రెస్ విలీనం ఊహాగానాలతో ఆవిరయింది. ‘తెలంగాణ దేనికోసం తెచ్చుకున్నాం? రాష్ట్రాన్ని వానపాముల చేతిలో పెట్టడానికా? సోనియాగాంధీకి రుణపడి ఉండాలి సరే…తెలంగాణ కాంగ్రెస్ నాయకులకు ఎందుకు రుణపడి ఉండాలి? తెలంగాణ కాంగ్రెస్ నాయకులు టీఆరెస్‌తో దీటుగా నిలబడి కొట్లాడి ఉంటే మరో ఐదారేళ్లు ముందుగా తెలంగాణ వచ్చి ఉండేది. ఇంతమంది పిల్లలు చనిపోయి ఉండేవారు కాదు’-ఇది ఒక తెలంగాణవాది ఆక్రోశం. నిజమే తెలంగాణ దేనికోసం? ఆత్మగౌరవంకోసం, స్వయంపాలనాధికారంకోసం. సీమాంధ్ర ఆధిపత్య శక్తుల నుంచి విముక్తికోసం. తెలంగాణ రాష్ట్ర ఏర్పాటు వీటన్నింటినీ పునరుద్ధరించుకునే అవకాశం ఇచ్చింది. ఈ అవకాశాన్ని మళ్లీ ఢిల్లీకి తాకట్టు పెట్టాలా? ఢిల్లీ నేతలు మాట్లాడుతున్న ఆధిపత్య భాష ఏమైనా భాగున్నదా? తెలంగాణ రాజకీయాలతో వారు ఆడుతున్న ఆటలు సీమాంధ్ర నాయకులు ఆడిన ఆటలకు భిన్నంగా ఉన్నాయా? ఒకనాడు తెలంగాణకు వ్యతిరేకంగా రాజశేఖర్‌రెడ్డి, చంద్రబాబు వేసిన ఎత్తుగడలకు ఇప్పుడు ఎఐసిసి నేతలు వేస్తున్న ఎత్తుగడలకు ఏమైనా తేడా ఉన్నదా? పదమూళ్లుగా అనేక ఆటుపోట్లను, కష్టనష్టాలను తట్టుకుని రాజకీయంగా నిలదొక్కుకున్న ఒక రాజకీయ శక్తిని కేవలం ఫిరాయింపులు ప్రోత్సహించి, ఒత్తిడి పెంచి లొంగదీసుకోవడం సాధ్యమేనా? అది సాధ్యమైతే తెలంగాణ ఎందుకు? సాధించుకుని ఏమి ప్రయోజనం? సోనియాగాంధీ తల్చుకోకపోతే తెలంగాణ రాష్ట్ర ఏర్పాటు సాధ్యమయ్యేది కాదన్నది వాస్తవం. ఆమెకు తెలంగాణ రుణపడి ఉండాలన్నది న్యాయమే. అందుకు ఆమె విగ్రహాలు పెట్టుకుందాం. ఆమెకు ఆపద వచ్చినప్పుడు అండగా ఉందాం. ఆమె కుమారుడు తెలంగాణ నుంచి పోటీ చేస్తే గెలిపించుకుందాం. కానీ రాజకీయ స్వాతంత్య్రాన్ని స్వాధీనపర్చడం తెలివైన పనికాదు.

టీఆరెస్, కాంగ్రెస్ విలీనంవల్ల తెలంగాణకు రెండు రకాల ప్రమాదాలున్నాయి. కాంగ్రెస్‌లో విలీనమైతే తెలంగాణ ప్రజలు ఇన్నేళ్లు ఏ స్వయంపాలనాధికారంకోసం పోరాడారో అది తెలంగాణకు దక్కదు. తెలంగాణ కాంగ్రెస్ నాయకుల్లో కొద్ది మంది ఎంపీలకు తప్ప చాలా మందికి తెలంగాణవాదానికి సంబంధించిన మూలాల గురించి అవగాహన ఎంతమాత్రం లేదు. వారంతా రాజకీయావసరాలకోసం తెలంగాణవాదం ఎత్తుకున్నవారే తప్ప, తెలంగాణవాదాన్ని నమ్మి, ఆకళింపు చేసుకుని జైకొట్టినవారు కాదు. వారిది పెట్టు తెలంగాణవాదమే తప్ప పుట్టు తెలంగాణవాదం కాదు. తెలంగాణవాదులు ఆశించిన లక్ష్యాలను అమలు చేయడానికి వారిలో ఏ ఒక్కరికీ నిబద్ధత లేదు. ఒకవేళ టీఆరెస్ కాంగ్రెస్‌లో కలిస్తే నిజమైన తెలంగాణవాదులకు అక్కడ పెత్తనం దక్కుతుందన్న నమ్మకం లేదు. అదొక మహాసముద్రం. వీళ్లూ అక్కడ గుంపులో గోవిందయ్యలు అయిపోతారు. తెలంగాణ ఎజెండా పలుచనయిపోతుంది. పైగా ఢిల్లీ పెద్దలు ఆడించినట్టల్లా ఆడాల్సి ఉంటుంది. వనరుల పంపిణీ, నదీ జలాల వంటి వివాదాలు తలెత్తినప్పుడు అధిష్ఠానం చెప్పినట్టల్లా ఆడవలసి వస్తుంది. సీమాంధ్ర ఆధిపత్య శక్తుల ప్రభావాన్ని తెలంగాణ నుంచి కడిగేయడం సాధ్యం కాదు. తెలంగాణ కాంగ్రెస్ నాయకుల్లో చాలామంది సీమాంధ్ర ఆధిపత్య శక్తులతో కలసి దందాలు చేసినవారే. వారి చెప్పుచేతల్లో, వారి అదుపాజ్ఞల్లో, వారి పోషణలో బతికినవారే. వారిని కాదని కాంగ్రెస్‌లో కొత్తగా చేరిన తెలంగాణవాదులు ఏమీ చేయలేరు. మొత్తంగా తెలంగాణలో మౌలికంగా ఎటువంటి మార్పులు సంభవించవు.

ఇక రెండవ ప్రమాదం. ఇది పెద్ద ప్రమాదం కూడా. టీఆరెస్ కాంగ్రెస్‌లో విలీనమైతే తెలంగాణలో రాజకీయ శూన్యత ఏర్పడుతుంది. ఆ రాజకీయ శూన్యతను భర్తీ చేయడానికి టీడీపీ, వైఎస్సార్సీపీ ఎప్పటిలాగే శక్తివంచన లేకుండా ప్రయత్నిస్తాయి. ఇప్పటికీ ఆ పార్టీల సీమాంధ్ర నాయకత్వం చుట్టూ తోకలు ఊపుతూ తిరిగే బానిస రాజకీయ సంతతి తెలంగాణలో ఉంది. విభజన నోటిఫికేషన్ ఆపాలని యనమల రామకృష్ణుడు కోరుతున్న సమయానికే తెలంగాణ తెచ్చిన ఘనత తమ చంద్రబాబుదేనని ఎర్రబెల్లి దయాకర్‌రావు అక్కడ వరంగల్‌లో ప్రకటిస్తుంటాడు. ఇంకా ప్రమాదం ఏమంటే, తెలుగుదేశాన్ని గెలిపిస్తే తిరిగి తెలుగు ప్రజలను ఏకం చేస్తామని గాలి ముద్దుకృష్ణమ, మోదుగుల వేణుగోపాల్‌రెడ్డి ప్రకటిస్తారు. చంద్రబాబునాయుడు తెలుగుజాతి పేటెంట్‌ను వదులుకోవడానికి సిద్ధంగా లేరు. వైఎస్ జగన్‌మోహన్‌రెడ్డి కూడా తనను 30 స్థానాల్లో గెలిపిస్తే తెలుగు ప్రజలను ఏకం చేస్తానని చెబుతారు. తాము సమైక్యవాదులమేనని టీడీపీ, వైఎస్సార్‌కాంగ్రెస్ అగ్రనాయకులు ఇప్పటికీ చెబుతున్నారు. రేపెప్పుడయినా తెలంగాణలో, ఆంధ్రలో ఈ రెండు పార్టీలకు మెజారిటీ స్థానాలు వస్తే తెలుగుజాతి ఏకీకరణ ఉద్యమం మొదలుపెడితే తెలంగాణ ఏం కావాలి? పోరాడి సాధించుకున్న స్వయంపాలనాధికారం ఏంకావాలి? తెలంగాణలో ఈ రెండు పార్టీల ఉనికిని ప్రశ్నించకుండా తెలంగాణ రాజకీయాల్లో మౌలిక మార్పులు రావు. జార్కండ్‌లో లాలూప్రసాద్‌యాదవ్, నితీష్‌కుమార్‌లకు ఎదురయిన అనుభవం ఇక్కడ చంద్రబాబు, జగన్‌లకు ఎదురుకావాలి. చంద్రబాబు, జగన్‌రెడ్డిల సైగలకు నాట్యాలు చేసే నాయకులు ఇంకా తెలంగాణకు అవసరమా? ఆ పార్టీల డీఎన్‌ఏను నిర్మూలించకుండా తెలంగాణ విముక్తి ఎలా అవుతుంది? తెలంగాణవాదులు ఆలోచించుకోవాలి. టీఆరెస్ కాంగ్రెస్‌లో విలీనమైతే తెలంగాణవాదులు ఆలోచించడానికి ఇంకా ఏమీ మిగలదు. చంద్రబాబు, జగన్‌ల నెత్తిన పాలుపోసినవారవుతారు. అటువంటి పరిణామం తెలంగాణకు ఎంతమాత్రం మంచిది కాదు.

తెలంగాణ రాజకీయాల్లో గుణాత్మకమైన మార్పులు రావాలంటే అందుకు కేసీఆరే నడుం కట్టాలి. తెలంగాణలో బీసీ, ఎస్సీ, ఎస్టీలకు పెద్ద పీట వేసే పార్టీగా టీఆరెస్ బలపడాలి. ‘దొరల’ రాజ్యం వస్తుందని, ‘భూస్వాముల పాలన’ వస్తుందని ప్రత్యర్థులు, కిరాయి మూకలు చేస్తున్న దాడిని తిప్పికొట్టాలి. సామాజిక తెలంగాణ సాధనకు కృషి చేయాలి. తెలంగాణ ఉద్యమాన్ని నడిపించినవాళ్లు వచ్చిన తెలంగాణకు నాయకత్వం వహించకపోతే తెలంగాణ ప్రజలు మూన్నాళ్లకే భంగపడవలసి వస్తుంది. తెలంగాణ సమస్య రాష్ట్రం ఏర్పాటుతో పూర్తి కాదు. చేయవలసిందంతా రాష్ట్రం వచ్చిన తర్వాతనే. మన అస్తిత్వాన్ని మనం ప్రకటించుకోవాలి. మన చరిత్ర మనం రాసుకోవాలి. మన సాంస్కృతిక మూలాలను తిరిగి ప్రతిష్టించుకోవాలి. మనపై రుద్దిన ఆధిపత్య సాంస్కృతిక మూలాలను కడిగెయ్యాలి. మన నీళ్లు, నిధులు, వనరులు, ఉద్యోగాలు తెలంగాణ ప్రజలకు దక్కేందుకు కంకణం కట్టుకుని పనిచేయకపోతే తెలంగాణ ప్రజలు త్వరలోనే ప్రత్యేక రాష్ట్రంపై భ్రమలుకోల్పోయే ప్రమాదం ఉంది.

Telangana’s Message

Vol – XLIX No. 9, March 01, 2014

EPW Editorial

The troubled formation of India’s 29th state suggests the need for a new States’ Reorganisation Commission.

epw_masthead

It has taken more than four years of a raucous and very ill-tempered process since the first formal announcement on the creation of the new state of Telangana for Parliament to approve the division of Andhra Pradesh (AP). Ever since the then minister of home affairs, P Chidambaram, made a statement on 9 December 2009 that the Government of India would initiate the process for bifurcation of AP, the government has faced determined opposition from political leaders of coastal Andhra Pradesh and Rayalaseema, which are together now termed Seemandhra. The shrillness of the opposition from some political leaders of Seemandhra to the formation of Telangana contrasts sharply with the calm response in 2004 when the Congress came to power both in Hyderabad and New Delhi in alliance with the Telangana Rashtra Samithi (TRS) on an agreement to form the new state. What changed in the intervening decade to cause so much anger in Seemandhra to Telangana?

One clear answer is that for most of the politicians of Seemandhra, the Congress Party’s alliance with the TRS and declaration of support for Telangana was seen to be part of “normal” politics, i e, not to be taken seriously and never to be implemented. It was following this script that various committees were formed and the issue was sought to be driven into legal and political quicksand so that it would eventually disappear into irrelevance. In this the Congress (and other political parties) were playing out the script written by Indira Gandhi who in the late 1960s and early 1970s used a dependable mixture of repression, electoral dealmaking and concessions to bury the demand for Telangana. By the time of the last general elections in the summer of 2009, it appeared that this strategy had again paid dividends as the TRS was politically discredited and electorally marginalised while most political parties paid lip service to the formation of Telangana, much like they do to poverty eradication.

Two things changed the script. The first was the Telugu Desam Party’s (TDP) formal support for Telangana statehood and its alliance with the TRS, as its leader N Chandrababu Naidu tried to unseat his rival and Congress leader Y S Rajasekhara Reddy from chief ministership. He failed to do so but the latter’s death created the troubled conditions in which the demand for Telangana was revived. By December 2009, there was simmering anger in the Telangana region against the back-room parleys and political opportunism which was again derailing the demand for a separate state. The Congress, the TDP, the Bharatiya Janata Party and the Communist Party of India (and later the YSR Congress) had all formally declared their support for a separate Telangana, but were working to scuttle it. That is when the demand spilled over to the streets of Telangana and it became clear that the human and political costs of denying separate statehood were going to be impossible to bear. In one sense, the success of Telangana is a defeat of the amoral politics which has so blighted this country, a politics which says one thing in public and does the opposite inside ministerial chambers, a politics which demeans political activism by making it a synonym for power-broking, a politics which considers the citizens to be a mindless herd swayed by glib words and crumbs from the table of power and privilege.

But other than a defeat of such cynical and opportunist politics, the demand for Telangana also indicates a larger process in the political economy of India. The gross domestic product (GDP) of some of the larger and economically more prosperous states of India is now more than the entire country’s GDP at the time of the reorganisation of the states in the mid-1950s. The processes unleashed by the various agricultural and rural economy initiatives over the last five decades have had a profound impact on landholdings, agricultural patterns, commodification and market penetration, and most importantly, in the class and social relations of rural India. Similar is the story with the growth and transformation of the manufacturing and service sectors, the emergence and consolidation of new classes and the processes of urbanisation. New and deeper forms of political activism and democratisation, the growth in literacy, communications and mobility, all have profoundly transformed over the past five decades since when the states were reorganised on linguistic lines. In short, the body has outgrown the clothes it had worn five decades ago; India’s federal framework is becoming increasingly out of sync with its new political economy, India’s politics is becoming increasingly out of sync with the framework of political parties it has, and so on and so forth.

In other words, the demand for Telangana may have a lineage which goes back to the formation of the linguistic states, but today it represents social classes and political aspirations which are largely new – the number of voters in AP has grown four times, the size of the economy by many multiples, and the literacy rate has increased from the low 20s to the high 60s, etc. It makes sense for smaller political units, not just in AP but in many other states of the Indian union. It is time for a renewed national conversation about our federalism and the structures which underpin our polity and administration. The churn one witnesses in electoral politics is perhaps an expression of the same transformations which have fuelled the demand for Telangana. A second States’ Reorganisation Commission will also help smaller nationalities like Gorkhaland, which do not have the electoral muscle to force their demand through. More states of the union neither lead to a weaker country nor weaker provinces. Rather, it may well help strengthen the union by democratising it further.

‘This is enough to evade merger’

Self respect and self rule cannot be surrendered to Delhi, in the name expressing gratitude. Pressure tactics of Diggy and Jai will bounce back on them.

Cong Senior leaders Diggy Raja and Jairam Ramesh paving escape channel for TRS. Their acts and words are enough to spoil merger party.

When Diggy has belief in KCR’s words, why he is believing Aravindreddys and Vijayashanthis?

Self respect and self rule cannot be surrendered to Delhi, in the name expressing gratitude. Pressure tactics of Diggy and Jai will bounce back on them.

If Congress takes away dozen leaders from TRS, there are two dozen leaders in waiting to join in TRS. Diggy Raja must aware of this.

‘We believe our leader, you may call him Dora, is better than the Rajas Delhi’, a senior TRS leaders aid emphatically.

TRS, Congress merger not possible

VRK_0557

When Congress High command is trying to mellow down KCR, how can he accept merger?

When Congress is meddling with TRS, how can KCR be kind heart to merge?

When Digvijay is playing wrong cards at wrong time, how can KCR takes it easy?

When Digvijay is encouraging TRS leaders to cross the party, where is the need of merger?

Telangana movement is about self respect and self rule, why should one surrender them to Delhi?

Does Telangana needs this man?

Get rid of them or get ‘united’?

YSRCP President Jaganmohan Reddy says he will unite Telugu people if gets 30 sseats in Lok Sabha.
TDP MP Modugula Venugopal Reddy says that they will unite Telugu people if get power in both states.
Gali Muddukrishnama Naidu also says on the same lines.
Here is the re-unification threat.

images

అదే నినాదంతో తెలంగాణలోకి వెళ్తాం: జగన్
Sakshi | Updated: February 26, 2014 14:47 (IST)

హైదరాబాద్: రాష్ట్రాన్ని విడగొట్టినా, తెలుగు జాతిని మాత్రం విడగొట్టలేరని వైఎస్సార్ కాంగ్రెస్ పార్టీ అధ్యక్షుడు వైఎస్ జగన్మోహన్ రెడ్డి అన్నారు. తెలంగాణలోకూడా వైఎస్సార్‌సీపీ ఉంటుందని ఆయన స్పష్టం చేశారు. వైఎస్సార్‌ కాంగ్రెస్‌ పార్టీ రాజన్న రాజ్యంకోసం కృషి చేస్తుందని పునరుద్ఘాటించారు. వైఎస్సార్‌సీపీ కేంద్ర కార్యాలయంలో ఏర్పాటైన రెండు శిక్షణా శిబిరంలో బుధవారం వైఎస్ జగన్ కీలక ఉపన్యాసం చేశారు. ఆయన మాటల్లోనే…

”రాష్ట్రాన్ని విడగొట్టి.. భావోద్వేగాలను సొమ్ముచేసుకునే ప్రయత్నాలు చేస్తున్నారు. ఇలాంటి పరిస్థితులు మధ్య ఎన్నికలకు వెళ్తున్నాం. తెలుగుజాతి అంతా ఒక్కటిగా ఉంటేనే మేలు జరుగుతుంది. ప్రతిపక్షం, అధికారపక్షం కుమ్మక్కైన పరిస్థితుల్లో రాష్ట్రాన్ని కలిపి ఉంచలేకపోయాం. రాష్ట్రాన్ని విడగొట్టాం… పెద్దమ్మను నేను అని ఒకరు, చిన్నమ్మను నేనని మరొకరు ఓట్లు అడిగే పరిస్థితి. రాష్ట్రాన్ని విడగొట్టాం కాబట్టి పొత్తు, లేదా విలీనం చేయండని ఇంకొకరు అడిగే పరిస్థితి. నా లేఖ వల్లే రాష్ట్రాన్ని విడగొట్టారంటూ విజయోత్సవాలు జరుపుకోమని ఇంకొకరు చెప్పే పరిస్థితి. ఫలానా మంచి పనులు చేసి ఓట్లడిగే పరిస్థితి కాంగ్రెస్‌కు లేదు. రాజన్న రాజ్యాన్ని తూట్లు పరుస్తూ ఐదేళ్లు పాలించారు. అడ్డగోలు విభజనలో భాగస్వాములైన కాంగ్రెస్‌, టీడీపీ, టీఆర్‌ఎస్‌లది ఒకే రకమైన వైఖరికాదా?

ప్రజలగుండెల్లో చిరస్థాయిగా నిలిచిపోవాలని ఈ పార్టీలు రాజకీయాలు చేయడంలేదు. రాష్ట్రాన్ని విడగొట్టారు.. భూములైతే వేరు చేశారు.. తెలుగు జాతిని మాత్రం వీరు విడగొట్టలేరు. తెలుగువారు ఎక్కడున్నా.. వారి మనసులు, వారి ఆప్యాయతలు వీరువిడగొట్టలేరు. సమైక్యమన్న విధానాన్ని వైఎస్సార్‌సీపీ ఎంచుకుంది. సమైక్య మంటే.. తెలంగాణలో కూడా అన్నదమ్ములున్నారని, రాయసీమలో కూడా అన్నదమ్ములున్నారని, కోస్తాలో కూడా అన్నదమ్ములున్నారని అర్థం. సమైక్యమంటే తెలంగాణ నాది, రాయలసీమ నాది, కోస్తాంధ్రనాది అన్న భావనే. ప్రేమ, ఆప్యాయతలు అక్కడా ఉన్నాయి, ఇక్కడా ఉన్నాయి అని చెప్పడమే సమైక్యం. ఇదే నినాదంతో తెలంగాణలోకి కూడా వెళ్తాం. తెలంగాణలో కూడా వైఎస్సార్‌సీపీ ఉంటుంది. వైఎస్సార్‌ కాంగ్రెస్‌ పార్టీ రాజన్న రాజ్యం కోసం కృషి చేస్తుంది. ప్రతి పేదవాడి గుండెచప్పుడు వినడానికి, వారి మనసు తెలుసుకోవడానికి కృషిచేస్తుంది. మరణాంతరం కూడా ప్రతి పేదవాడి గుండెల్లో నిలిచిపోవడానికి కృషిచేస్తుంది’ అని జగన్ తన ప్రసంగం ముగించారు.

After Farmers Commit Suicide, Debts Fall on Families in India

By ELLEN BARRYFEB. 22, 2014

BOLLIKUNTA, India — Latha Reddy Musukula was making tea on a recent morning when she spotted the money lenders walking down the dirt path toward her house. They came in a phalanx of 15 men, by her estimate. She knew their faces, because they had walked down the path before.

After each visit, her husband, a farmer named Veera Reddy, sank deeper into silence, frozen by some terror he would not explain. Three times he cut his wrists. He tied a noose to a tree, relenting when the family surrounded him, weeping. In the end he waited until Ms. Musukula stepped out, and then he hanged himself from a pipe supporting their roof, leaving a careful list of each debt he owed to each money lender. She learned the full sum then: 400,000 rupees, or $6,430.

See link below:

A current of dread runs through this farmland, where women in jewel-colored saris bend their backs over watery terraces of rice. In Andhra Pradesh, the southern state where Ms. Musukula lives, the suicide rate among farmers is nearly three times the national average; since 1995, the number of suicides by India’s farmers has passed 290,000, according to the national crime records bureau, though the statistics do not specify the reason for the act.

India’s small farmers, once the country’s economic backbone and most reliable vote bank, are increasingly being left behind. With global competition and rising costs cutting into their lean profits, their ranks are dwindling, as is their contribution to the gross domestic product. If rural voters once made their plight into front-page news around election time, this year the large parties are jockeying for the votes of the urban middle class, and the farmers’ voices are all but silent.

Even death is a stopgap solution, when farmers like Mr. Reddy take their own lives, their debts pass from husband to widow, from father to children. Ms. Musukula is now trying to scrape a living from the four acres that defeated her husband. Around her she sees a country transformed by economic growth, full of opportunities to break out of poverty, if only her son or daughter could grasp one.

But the trap that closed on her husband is tightening around her. Like nearly every one of her neighbors, she is locked into a bond with village money lenders — an intimate bond, and sometimes a menacing one. No sooner did they cut her husband’s body down than one of them was in her house, threatening to block the cremation unless she paid.

Her appeals to officials for help have been met with indifference. Lately, her fear has been getting the better of her.

“Sure, they will pay, otherwise it would be as if someone has broken into our house and stolen our money,” said Sudhakar Ravula, a slight man who lives in a village about two miles away. He introduces himself as a fisherman, but, under questioning, fishes out a pair of gold-rimmed reading glasses and unfolds a promissory note signed by Veera Reddy.

Four years ago, he said, he used borrowed money to lend Mr. Reddy $800, at an annual interest rate of 24 percent. Reminded of Mr. Reddy’s suicide, Mr. Ravula looked impatient. “I always feel sad for the man,” he said, “but committing suicide is not the right way to go about it.”

Stories of farmers committing suicide may prompt shudders in gatherings of sociologists, but the local officials have heard it all before. When market reforms were introduced in 1991, the state scaled down subsidies and import barriers fell, thrusting small farmers into an unforgiving global market. Farmers took on new risks, switching to commercial crops and expensive, genetically modified seeds, paying more to educate their children in the hopes they would land government jobs.

They found themselves locked in a white-knuckle gamble, juggling ever-larger loans at exorbitant interest rates, always hoping a bumper harvest would allow them to clear their debts, so they could take out new ones. This pattern has left a trail of human wreckage.

On a recent afternoon, Ms. Musukula was one of 18 women waiting outside a pale-green government building. Nearly every woman carried a police report, identifying debt as the cause of a farmer’s suicide — a fact that should entitle them to a one-time payment of 150,000 rupees, to be split between the money lenders and the bereaved family, pledged by the state government around election time in 2004.

To receive it, they needed a designation from the district revenue officer. They had come to see one of the officer’s subordinates, a local revenue officer who might act as a gatekeeper.

They crowded into the back of his office and took a good look at him: P. Bhiksham, a middle-aged man in rimless glasses, a green towel tucked behind his back to soak up sweat. Mr. Bhiksham listened to two women recite the details of their husbands’ deaths, and then began to speak. The real problem, he said, was that their husbands drank too much.

“In India we have a lot of problems, and we have to live with them,” he replied. “You have problems, and you have to live with them. Drinking is a major problem for most of the families. One has to learn to run the family with whatever resources one has.” He went on to say that he had never in his career encountered a genuine case of farmer suicide. “We all have freedom to choose our own livelihoods,” he said, primly, “and the land here is fertile.”

The women listened silently and filed out. They were disappointed by what Mr. Bhiksham had said, but not surprised. Many local officials blame farmers for mismanaging their finances.

“The family will always tell you it’s a farmer suicide,” said G. Satyanarayana, the chief inspector at the precinct that had registered Veera Reddy’s suicide in 2012. After glancing through the case file, he said Mr. Reddy had been undone by “his bad habits,” by which he meant drinking. The real problem, he said, was that local farmers were overspending on their children’s education.

“Some of the farmers are getting unreasonably aspirational,” he said. “These are small farmers from villages, but they don’t send their kids to government schools, but to private schools. They are going for false prestige, they don’t really take note of their own financial status. The mother, instead of going out to the fields at 5 a.m., she is waiting for the school bus at 9 a.m.”

As for money lenders harassing widows after a suicide, he said the police had never received any reports of this happening, so were powerless to take any action. Probably, he said, villagers do not go to police about money lenders because they are afraid they will need a loan in the future.

“Nobody approaches the police,” he said. “You always wish they would come and complain.”

Latha Musukula is beginning to be undone by fear. On the morning when the money lenders had come to her doorstep, she tried to do what her husband had always done — chitchat, put them off for a month or two. But then one of the money lenders described the house he planned to build on Ms. Musukula’s land, and addressed her as “whore.”

Ms. Musukula was so thrown off balance that she repeated the words the money lender asked her to say, promising to repay the whole amount by April. She had no idea how she was going to do it.

Selling the farmland, as Mr. Ravula is urging, would leave the family without a source of income, and force her to return penniless to her brother’s household.

Because they cannot repay their loans, Ms. Musukula said, only one family in the village is willing to talk to them.

Fingers of fear climb up her neck as she walks to her cornfields in the morning. The corn is shriveling for lack of water, she can see that, and one of the farm’s two generators was just disconnected for nonpayment. When she went to the doctor the other day, she said, he “told me that my nerves may break soon.”

Something similar happened in the months before her husband killed himself, when he suddenly seemed frightened to leave the house. Always a drinker and an expansive host, he seemed to retreat into himself.

“He told me, ‘I am going to die, I don’t know how you are going to take care of the loans, because I am going to die,’ ” she recalled. A week before he killed himself, he said, “How will you manage things if I die? Will you cry a lot? You’ll be harassed by everyone.”

We’ll scrape by, she told him then. A couple of good harvests and we can pay them all off.

These days it is she who disappears into silences, and her son and daughter who watch from a distance, uncertain of the exact amount that the family owes. Ms. Musukula tries to shield them from this information, telling them to focus on their studies, but Srilekha is 18, and she knows.

“Mommy hopes to delay the loans and repay what we make from the farm, but we suffer losses almost every year,” she said. “My brother and I wish that the money lenders would wait until we finish school and get a job, but it is not possible.”

She added: “The money lenders will not stop. What has to happen, will happen.”

Harsha Vadlamani contributed reporting from Hyderabad, India.

బెజవాడ ఎలా మోసపోయింది? : అప్పుడేం జరిగింది?-1

How Bezawada was cheated Then?

కట్టా మీఠా

ఆంధ్ర అవతరణ చరిత్ర నోట్స్-1

బెజవాడపై ప్రకాశం ఎందుకు కత్తిగట్టారు?

ఆంధ్రపత్రిక 1953 జూలై 26 సంచిక బ్యానర్ పూర్తిపాఠం
*******************************************

రాజధాని విజయవాడేనని ఆంధ్రసభ్యుల నిర్ణయం

గోపాలకృష్ణయ్య గారి గుంటూరు- విజయవాడ ప్రతిపాదనకు అనుకూలంగా 62, ప్రతికూలంగా 5 వోట్లు

సవరణ ఓడించడంలో ఐదుగురు ఆంధ్రేతరుల తోడ్పాటుః కర్నూలు నిర్ణయంమారాలని సృష్టీకరణ

మద్రాసు, జులై 25: రాష్ట్ర అసెంబ్లీలోని ఆంధ్ర సభ్యులు నాలుగువోట్ల మెజారిటీతో ‘‘గుంటూరు- విజయవాడ లో తాత్కాలిక రాజధాని ఏర్పాటు కావాలని’’ తీర్మానించారు. నేటి అసెంబ్లీ సమావేశంలో రాజధానికి సంబంధించిన సవరణలపై సుదీర్ఘ చర్చ జరిగింది.

గుంటూరు- విజయవాడల మధ్య ఆంధ్రుల తాత్కాలిక రాజధాని ఉండాలని వావిలాల గోపాలకృష్ణయ్యగారు ప్రతిపాదించిన సవరణకు అనుకూలంగా ఆంధ్ర శాసన సభ్యులు 62 మంది, వ్యతిరేకంగా 5 మంది ఓటు చేశారు. వీరితో పాటు ఆంధ్రేతరులు ఇద్దరు కాంగ్రెసువారు, ఒక ముస్లింలీగు సభ్యుడు, ఒక్క సోషలిస్టు, ఒక కృషిక్ లోక్‌పార్టీ కూడా సవరణకు వ్యతిరేకంగా ఓటుచేశారు. అందువల్ల సవరణకు ప్రతికూలంగా 63 ఓట్లున్నూ అనుకూలంగా 62 న్నూ. తటస్థంగా 94 ఓట్లన్నూ వచ్చినవనీ, సవరణ ఒక్క ఓటుతో వీగిపోయినదనీ మద్రాసు అసెంబ్లీ స్పీకరు ప్రకటించారు.

మొత్తం 13 మంది ఆంధ్ర శాసనసభ్యులలో మంత్రి పట్టాభిరామరావు సహితంగా 17 గురు గైరుహాజరయ్యారు. కృషిక్‌లోక్‌పార్టీ నాయకులు లచ్చన్నగారు తటస్థంగా ఉన్నారు. కృషిక్‌లోక్‌పార్టీ నుంచి 9గురు సవరణకు అనుకూలంగాను 5గురు వ్యతిరేకంగాను ఓటువేశారు.

మొదట కర్నూలు బదులు…

View original post 2,412 more words