Right to water, AAP in right path

Let there be work, bread, water and salt for all- Nelson Mandela.

Right to water, right to food, right to air, right to work…..democracy needs to address and provide guarantees.

Hello, brains of reforms!

Do not preach your theories to AAP on water.

I am wondered to see the tweet by Sagarika Ghose equating providing laptops or TV’s to providing free water.

If one percent of money going in NPAs in public sector banks saved Delhi people can swim in water.

If mining blocks sold in competitive bidding, if 3G and 2G licences sold in competitive bidding Delhi people can get plenty of water 24×7

It is sad to know that Senior journalists of up media are behaving like cronies of reformist Ahluwalias. They are heckling Right to water.

Telangana must get rid of Seemandhra leaders

No region suffered such a trauma from the other region in the history of Free India. Their behaviour and their volte face speaks volumes about their exploitation in Telangana. Telangana must get rid of their residues from the region. They were stripped off from all political values. Telangana issue exposed them thoroughly.

JP is demanding voting and rejection of Andhra Pradesh Reorganisation Bill. Chandrababu pleading every top leader at Delhi to stop Telangana process. There are no much difference between Kiran, Jagan, Chandrababu and JP. They came out with their true colors.

Seemandhra leaders are all of same breed. No region suffered such a trauma from the other region in the history of Free India. Their behaviour and their volte face speaks volumes about their exploitation in Telangana. Telangana must get rid of their residues from the region. They were stripped off from all political values. Telangana issue exposed them thoroughly.

Telangana must understand these leaders in the light of last three years developments. Nothing is unusual in the process of State division. But these leaders are projecting that Bill has some flaws.

We may wait for years and decades, they will never facilitate formation of Telangana. We must get now or never. Last inch cannot be neglected.

ఒక విలీనం-వంద ప్రశ్నలు

‘తెలంగాణ వచ్చిన తర్వాతనే టీఆరెస్ అవసరం ఎక్కువ’

నిన్నటిదాకా ఎవరు కలిసినా తెలంగాణా వస్తుందా రాదా అని ప్రశ్నించేవారు. ఇప్పుడు ఎవరిని కదిపినా టీఆరెస్ విలీనం అవుతుందా, విడిగా పోరాడుతుందా అని ప్రశ్నిస్తున్నారు. టీఆరెస్ విడిగా ఉంటే తాము రాజకీయంగా చచ్చిపోతామని భావిస్తున్న కొన్ని పార్టీలు, కొందరు నాయకులు ‘టీఆరెస్ కాంగ్రెస్‌లో ఎందుకు విలీనం కావడం లేదని’ మొత్తుకుంటున్నారు. ‘అయ్యో…సోనియాగాంధీ ఇంత కష్టపడి తెలంగాణ ఇచ్చింది కదా! ఆమెకు అండగా నిలవకపోతే ఎలా?’ అని ఆలోచించే మేధావులూ ఉన్నారు. మరోవైపు తెలంగాణ ఉద్యమంలో ప్రధాన పాత్ర పోషించిన చాలా మంది మేధావులు, సంఘాలు టీఆరెస్ విలీనం కాకూడదని కోరుతున్నారు. మొన్నొక పెళ్లిలో ఒక పెద్దాయన ‘ఈనగాచి నక్కలపాలు చేస్తారా?’ అని అడిగారు. ‘తెలంగాణ ఎజెండాను అమలు చేయడానికి ఒక సొంత రాజకీయ అస్తిత్వం అక్కరలేదా?’ అని కూడా ప్రశ్నించారు.

‘రాష్ట్రం ఏర్పడినంతనే తెలంగాణ విముక్తి కాదు. సీమాంధ్ర ఆధిపత్య అవశేషాలను నిర్మూలించనంతవరకు తెలంగాణపై వారి పెత్తనం ఏదో ఒక రూపంలో కొనసాగుతూనే ఉంటుంది. ఈ కాంగ్రెస్ నాయకత్వం, ఈ టీడీపీ నాయకత్వం సీమాంధ్ర ఆధిపత్య శక్తుల ప్రభావంలో పనిచేసినవారే. ఇప్పటికీ వారు సీమాంధ్ర ఎజెండానే మోస్తున్నారు. నవ తెలంగాణ నిర్మాణానికి సంబంధించి వీరికి ఎటువంటి దృక్పథమూ లేదు. తెలంగాణ పునర్నిర్మాణం లేక పునరుజ్జీవంకోసం అంకితభావంతో పనిచేసే నాయకత్వం కావాలి. తెలంగాణ రాష్ట్ర డిమాండుకు మూలమైన సమస్యలను పరిష్కరించాలంటే వీళ్ల వల్ల కాదు. కేసీఆర్ వంటి బలమైన నాయకుడు, మొండిగా కొట్లాడే నాయకుడు కావాలి. తెలంగాణ వచ్చిన తర్వాతనే టీఆరెస్ అవసరం ఎక్కువ’ అని ఇటీవలే పదవీ విరమణ చేసిన డిగ్రీ కళాశాల ప్రిన్సిపాల్ ఒకరు చెప్పారు.

నిజానికి ఇప్పుడున్నది ఒక అనిశ్చిత వాతావరణం. ఇదమిద్ధంగా ఇలాగే జరుగుతుందని అంచనా వేయలేని పరిస్థితి. తెలంగాణ బిల్లు పార్లమెంటులో ఆమోదం పొందేవరకు రాజకీయాలు ఇలాగే ఉంటాయి. బిల్లు ఆమోదం పొంది తెలంగాణ రాష్ట్రం ఏర్పడిన తర్వాత రాజకీయాల్లో పెనుమార్పులు సంభవించే అవకాశం ఉంది. రాజకీయ శక్తుల పునరేకీకరణ జరుగుతుంది. కొన్ని పార్టీలు దెబ్బతింటాయి. కొన్ని పార్టీలు మరింత బలపడతాయి. మరికొన్ని పార్టీలు కొత్త శక్తితో విజృంభిస్తాయి. అప్పటికి ఎన్నికలు కూడా సమీపిస్తాయి. మార్చి మొదటివారంలో సార్వత్రిక ఎన్నికల షెడ్యూలు ప్రకటించే అవకాశం ఉంది. మార్చి చివరివారంలో ఎన్నికల నోటిఫికేషన్ కూడా విడుదలవుతుంది.

తెలంగాణ బిల్లు ముందుకు సాగే కొద్దీ టీఆరెస్ విలీనంపై చర్చ కూడా తీవ్రమవుతుంది. కాంగ్రెస్ కూడా తన ప్రయత్నాలు తాను చేస్తుంది. చర్చల ద్వారాలు ఇప్పటికే తెరిచినట్టు సమాచారం. అందుకు కేసీఆర్ సుముఖంగా ఉన్నారా లేదా, కాంగ్రెస్ పెద్దల నుంచి వచ్చే ఒత్తిడిని తట్టుకుని నిలబడతారా లేదా అన్నది ముందుముందు తెలుస్తుంది. కానీ ఆయన సన్నిహితులు చేస్తున్న వాదనలు వింటే విలీనానికి టీఆరెస్ సిద్ధంగా లేదని సూచనప్రాయంగా తెలుస్తుంది. ‘తెలంగాణ ఇవ్వండి మేము విలీనం చేస్తాం అని ఢిల్లీ చుట్టూ తిరిగినప్పుడు కాంగ్రెస్ అధిష్ఠానం మా నాయకత్వాన్ని అవమానించింది. ఎప్పుడో తేల్చాల్సిన ఈ సమస్యను ఎన్నికల ముందు దాకా తీసుకువచ్చింది. వందలాది మంది పిల్లలు బలికావడానికి కారణమైంది. ఇప్పుడు కూడా మేము ఆశించిన తెలంగాణ ఇవ్వడం లేదు. మాకు ప్రధానంగా కొన్ని అభ్యంతరాలు ఉన్నాయి.

1. తెలంగాణ రాజధాని హైదరాబాద్‌లో శాంతి భద్రతలు గవర్నర్ చేతిలో పెట్టడం తెలంగాణ ప్రభుత్వాన్ని, నాయకత్వాన్ని అవమానించడమే. మాకు పరిపాలించడం రాదని ఎక్కిరించడమే.

2. పెన్షనర్ల పంపిణీ, ఉద్యోగుల పంపిణీ ‘జనాభా ప్రాతిపదికన’ కాకుండా ‘స్థానికత’ ఆధారంగా జరగాలి. ఉద్యోగాల్లో, పెన్షనర్లలో అక్రమంగా చేరిపోయిన సీమాంధ్రవారిని పంపకుండా తెలంగాణ వచ్చి కూడా ప్రయోజనం లేదు. అక్రమంగా ఉద్యోగాల్లో చేరిన పెన్షనర్ల జీతాలను ఆంధ్ర ప్రభుత్వమే చెల్లించాలి. ఉద్యోగులను సూపర్ న్యూమరీ పోస్టులు సృష్టించి అయినా ఆంధ్ర ప్రాంతానికి పంపాలి. వారి భారాన్ని తెలంగాణపై రుద్దడాన్ని ఎలా అంగీకరిస్తాం?

3. రాష్ట్ర విభజన తర్వాత తెలంగాణకు ప్రత్యేక హైకోర్టును ఏర్పాటు చేయాలి. ఉమ్మడి హైకోర్టును కొనసాగించడం కూడా తెలంగాణ వ్యతిరేక కుట్రలో భాగమే. తెలంగాణపై పెత్తనాన్ని కొనసాగించే ఆలోచనలో భాగంగానే ఉమ్మడి హైకోర్టును ప్రతిపాదించారు.

4. విద్యుత్ పంపిణీ, విడిగా కార్పొరేషన్ల ఏర్పాటుకు సంబంధించి కూడా బిల్లులో స్పష్టత లేదు.

5. గోదావరిపై ప్రత్యేక బోర్డు అవసరం లేదు. కృష్జా జలాల వినియోగంలో ఇప్పటిదాకా తెలంగాణకు జరిగిన అన్యాయాలను సరిదిద్దే ప్రతిపాదనలు కూడా బిల్లులో లేవు.

ఈ అభ్యంతరాలను సరిదిద్దాలని ప్రధానికి లేఖ రాశాం. జీవోఎంకు విన్నవించాం. బిల్లు పార్లమెంటుకు వెళ్లినప్పుడు కూడా మా అభ్యంతరాలు చెబుతాం. సరిదిద్దితే మంచిది. లేకపోతే ఏం చేయాలో అప్పుడు ఆలోచిస్తాం’ అని సీనియర్ టీఆరెస్ నాయకుడొకరు చెప్పారు. టీఆరెస్ నేతల వాదనను బట్టి విలీనం అంత సులభ సాధ్యం కాదు.

‘టీఆరెస్‌ను ఎలా విలీనం చేయమంటారు? పన్నెండేళ్లుగా టీఆరెస్ నాయకులు, తెలంగాణవాదులు సర్వశక్తులూ ఒడ్డి, అష్టకష్టాలు పడి, అరెస్టులపాలయి, దెబ్బలు తిని తెలంగాణవాదాన్ని బతికించారు. అందుకు భిన్నంగా కాంగ్రెస్ నాయకులు అధికారాన్ని అనుభవిస్తూ వచ్చారు. ఇప్పుడు వచ్చిన తెలంగాణను ఏ త్యాగాలూ చేయని కాంగ్రెస్ వారికి అప్పగించి మేమేమి చేయాలి?’ అని మరో టీఆరెస్ నాయకుడు వాదించారు. ‘తెలంగాణకు కొత్త రాజకీయాలు అవసరం లేదా? మళ్లీ పాత ముతక రాజకీయాలే కావాలా? టీఆరెస్ ఉంటేనే కొత్త రాజకీయాలకు అవకాశం. టీఆరెస్ ఉంటేనే తెలంగాణ రాజకీయాల్లో గుణాత్మకమైన మార్పు సాధ్యం’ అని హైకోర్టు సీనియర్ న్యాయవాది ఒకరు అభిప్రాయపడ్డారు. టీఆరెస్ కాంగ్రెస్‌లో విలీనం అయితే తమకు రాజకీయ మనుగడ ఉంటుందని టీడీపీ భావిస్తోంది. బిజెపితో పొత్తు పెట్టుకుని గండం గట్టెక్కవచ్చునని ఆ పార్టీ ఆశిస్తోంది. అందుకే కాంగ్రెస్ వారికంటే టీడీపీ నాయకులు టీఆరెస్ విలీనం గురించి ఎక్కువగా ఆరాటపడుతున్నారు. టీఆరెస్ విలీనం కాకపోతే పోటీ టీఆరెస్, కాంగ్రెస్, బిజెపిల మధ్య ఉంటుంది.

టీడీపీ, వైసీపీ తెలంగాణలో సంబద్ధతను కోల్పోతాయి. తెలంగాణ వచ్చిన తర్వాత సీమాంధ్ర రాజకీయ ఆధిపత్యానికి అవశేషాలుగా ఉండే ఈ పార్టీలను తెలంగాణ ప్రజలు ఆదరించే అవకాశం లేదు. టీఆరెస్ ఆ అంశాన్నే ఎన్నికల ఎజెండాగా మార్చుకుంటుంది. టీడీపీకి ఆధారంగా ఉన్న పునాది కులాలను టీఆరెస్ ఆకర్షించే అవకాశం ఉంది. పునర్విభజన తర్వాత వలసలు తీవ్రమై కొత్త రాజకీయాలు ఊపందుకుంటాయి. విభజన తర్వాత కూడా తెలంగాణలో కేసీఆరే కేంద్ర బిందువు అవుతారు. ‘తెలంగాణ రాష్ట్రం వస్తే ఇక్కడి ప్రజలకు గొప్ప మేలు జరుగుతుందని ఇంతకాలం చెబుతూ వచ్చాం. ఆ మేలేదో ఆచరణలో చూపించకపోతే జనం చీత్కరిస్తారు. అది కేసీఆర్ ఒక్కరే చేయగలరు’ అని రాజకీయ విశ్లేషకుడొకరు వ్యాఖ్యానించారు. విభజనానంతర రాజకీయ సవాళ్లను కేసీఆర్ ఎలా నిభాయిస్తారన్నది ముఖ్యం. కాంగ్రెస్ రాజకీయ వ్యూహానికి తలొగ్గుతారా, తెలంగాణలో ఒక ప్రత్యామ్నాయ రాజకీయ శక్తిగా కొత్త ఎజెండాతో నిలబడతారా అన్నది చాలా కీలకం.

A poem by Mohan Rishi

By Mohan Rishi

స్మాలూ కాదు, లార్జూ కాదు!

అర్థం కాదు. తన్నిన కాళ్ళను పట్టుకు వేళ్ళాడ్తాం. తిట్టిన నోళ్ళని ఆరాధిస్తాం. రాజ్యాలేలే
ఆశల్లేకపోయినా, రాళ్ళకే దండం పెడ్తాం.

చావడం తెలీక అక్కడక్కడే చరిస్తాం. పోవడం తెలీక మనం మనతో పోరుతాం.గుండె మంటకు మరింత మంటను పోగేస్తాం.

లేదిక్కడ స్థానం మనకు. రాదెన్నటికీ ఆశించిన పిలుపు. కనిపించదు సాగే ద్వారం.
వినిపించదు కమ్మని శబ్దం.

బాధ రక్తంలో ఉంది. తల్లడిల్లడం తనువులో ఉంది. తెరవని తలుపుల్ని
మోదడం మన సిగ్గులేనితనంలో వుంది.

అయిననూ ఫరవాలేదు. నమ్మడం తప్పుకాదని నమ్ముతాం. ఓడడం అంతిమం
కాదని నచ్చజెప్పుకుంటాం. రేపటికి రెడీ చేసుకోవడాన్ని మించింది లేదని
అర్థరాత్రికి రంగులద్దుతాం!

అప్పుడెన్నిరోజులు చర్చించారు?

వీళ్లది రాజకీయ తీవ్రవాదం

దేశంలో 1956 నుంచి ఇప్పటివరకు కొత్తగా 14 రాష్ట్రాలు ఏర్పడ్డాయి. రాజ్యాంగంలోని అధికరణం 3 ప్రకారం కేంద్రం ఇప్పటివరకు ఇరవై చట్టాలు చేసింది. నాడు 14 రాష్ట్రాలుంటే ఇప్పుడు 28 రాష్ట్రాలయ్యాయి. తెలంగాణ రాష్ట్ర ఏర్పాటు పూర్తయితే 29వది అవుతుంది. రాష్ట్రాల విభజలో దేశానికి బోలెడంత అనుభవం ఉంది. అనేక వివాదాలు, వాటిపై కోర్టు తీర్పులు కూడా వచ్చాయి. అన్ని రాష్ట్రాల విభజన జరిగిన పద్ధతిలోనే తెలంగాణ విభజన జరుగుతోంది. ఏ రాష్ట్ర విభజనకోసమూ జరుగనన్ని ఉద్యమాలు, చర్చలు తెలంగాణకోసం జరిగాయి. తెలంగాణ ఏర్పాటుకు అంగీకరించని పార్టీ లేదు. ప్రణబ్, రోశయ్య, శ్రీకృష్ణ, ఆంటోనీ… ఇలా రకరకాల కమిటీలు వేశారు. నివేదికలూ ఇప్పించారు. ఒక సమస్య పరిష్కారానికి ప్రజాస్వామ్యంలో అనుసరించాల్సిన పద్ధతులన్నీ అనుసరించారు. రాజ్యాంగ ప్రక్రియ కూడా కొత్తగా, అసహజంగా ఏమీ జరగడంలేదు. కేంద్రం అనుసరిస్తున్న విభజన ప్రక్రియ కూడా కొత్తగా ప్రవేశపెట్టింది కాదు. అసెంబ్లీకి పంపడం, చర్చలు జరుపడం, అభ్యంతరాలు, అభిప్రాయాలు వ్యక్తీకరించి పంపడం కూడా ఎప్పుడూ జరిగేదే. ఎటొచ్చీ కొత్తగా అనిపిస్తున్నది సీమాంధ్ర నాయకత్వం విపరీత ప్రవర్తనే. దేశంలో ఎప్పుడూ ఏ నాయకులూ మాట్లాడని మాటలు వారు మాట్లాడుతున్నారు. ఇప్పటివరకు ఎవరూ చెప్పని అభ్యంతరాలు, ఎవరికీ అర్థం కాని లా పాయింట్లు, ఏ ప్రజాస్వామిక పరీక్షకు నిలబడని వాదనలు వారు చెబుతున్నారు. రాజ్యాంగ నియమాల గురించి, చట్టాలు చేయడం గురించి ఆంటోనీ మొదలు రాష్ట్రపతి దాకా ఎవరికీ ఏమీ తెలియనట్టు, అంతా తమకే తెలిసినట్టు మాట్లాడుతున్నారు. సీమాంధ్ర మీడియా సైతం తామే సిసలైన రాజ్యాంగ వ్యాఖ్యాతలైనట్టు అడ్డగోలు వాదనలు చేస్తున్నది. రాజ్యాంగంలోని 3వ అధికరణాన్ని రద్దు చేయాలని డిమాండు చేసిన నాయకత్వం ఈ దేశంలో ఇప్పటివరకు మరొకటి లేదేమో! ఇంకా అబద్ధాలు, అడ్డగోలు వాదనలు, బుకాయింపులు, దబాయింపులతో రాష్ట్రాన్ని సమైక్యంగా ఉంచాలని, ఉంచుతామని మాట్లాడుతున్నారు. ఇటువంటి అప్రజాస్వామిక, అనాగరిక, అనైతిక రాజకీయ నాయకత్వాన్ని తెలంగాణ ప్రజలు ఇంతకాలం ఎలా మోశారా అనిపిస్తోంది.

సీమాంధ్ర నాయకులు దేశంకంటే, పార్లమెంటుకంటే, రాజ్యాంగం కంటే, ప్రజాస్వామ్యం కంటే, చివరికి అసెంబ్లీ కంటే కూడా పెద్దవాళ్లమనుకుంటున్నారు.ఒక రకంగా భారత గణతంత్ర వ్యవస్థను అవమానిస్తున్నారు కూడా. ఇంకాచెప్పాలంటే వీళ్లది రాజకీయ తీవ్రవాదం.

కేంద్రం రెండు ప్రాంతాల వారిని కూర్చోబెట్టి చర్చించదా అని సీమాంధ్ర నాయకులు ప్రశ్నిస్తున్నారు. చర్చలకు పిలిచినప్పుడు వెళ్లరు. వెళ్లినా ఎడ్డెమంటే తెడ్డెమని నీల్గుతారు. ఇక్కడికొచ్చి కేంద్రంపై విరుచుకుపడతారు. తెచ్చిపెట్టుకున్న ఆగ్రహాన్ని ప్రదర్శిస్తుంటారు. ఇప్పుడు శాసనసభలో కిరణ్, చంద్రబాబు, జగన్‌బాబు చర్చలు చేయవచ్చు కదా. రెండు ప్రాంతాల ప్రజాప్రతినిధులను మాట్లాడించవచ్చు కదా. అభ్యంతరాలేమిటో, డిమాండ్లేమిటో రికార్డు చేయవచ్చు కదా. బిల్లు మాకు ఆమోదయోగ్యం కాదు అని రాసి పంపవచ్చు కూడా. ఇప్పుడు చర్చించరట. వాయిదాలమీద వాయిదాలు వేయిస్తారట. మళ్లీ జనవరిలో చర్చమొదలు పెడతారట. జనవరి 23దాకా చర్చను సాగదీసి, సమయం చాలలేదని ఇంకా సమయం కావాలని అడుగుతారట. రాష్ట్రపతి, రాజ్యాంగం, ప్రజలు ఎడ్డివాళ్లలాగా కనిపిస్తున్నారా? ఇచ్చిన 42రోజుల సమయాన్ని వినియోగించుకోకుండా కొత్తగా సమయం అడిగే నైతిక హక్కు ఎవడికయినా ఉంటుందా? ఇంకా ఎందుకీ నాటకాలు? ఎందుకీ నయవంచనలు? ఎవరిని మోసం చేయడానికి? సీమాంధ్ర నాయకులు దేశంకంటే, పార్లమెంటుకంటే, రాజ్యాంగం కంటే, ప్రజాస్వామ్యం కంటే, చివరికి అసెంబ్లీ కంటే కూడా పెద్దవాళ్లమనుకుంటున్నారు.ఒక రకంగా భారత గణతంత్ర వ్యవస్థను అవమానిస్తున్నారు కూడా. ఇంకాచెప్పాలంటే వీళ్లది రాజకీయ తీవ్రవాదం. తాము ఏమయినా చేయగలమన్న దుర్మార్గపు అతివిశ్వాసంతోనే అందరినీ వంచిస్తున్నారు. ఇటు తెలంగాణలో, అటు ఆంధ్రలో ప్రజల బాధలగాధలకు మూలకారణం సీమాంధ్ర నాయకత్వమే. వారి అరాచక, అనైతిక ధోరణులే. 2009 డిసెంబరులోనే వచ్చిన తెలంగాణను అడ్డుకుని ఇక్కడ 1100 మంది పిల్లల ప్రాణాలను బలిగొన్నారు. ఇప్పుడు కూడా రాష్ట్రవిభజన తప్పదని తెలిసీ అక్కడి ప్రజలను, ఇక్కడి ప్రజలను మభ్యపెడుతున్నారు. వేధిస్తున్నారు. రాచిరంపాన పెడుతున్నారు. ‘ఇటువంటి రాకాసి నాయకులను ఎప్పుడూ చూడలేదు. నేను బతికుండగా రాష్ట్ర విభజన జరగనివ్వను అని చెప్పిన లాలూప్రసాద్ యాదవే చివరికి విభజనకు ఒప్పుకున్నారు. వీళ్లెంత? బహుశా ఇటువంటి విపరీత మనుషులు ఉంటారని తెలిసే రాజ్యాంగంలో 3వ అధికరణాన్ని చేర్చి ఉంటారు. బలవంతుల చేతిలో బలహీనులు బలికాకుండా చూడాలని రాజ్యాంగ నిర్మాతలు ముందుచూపుతోనే ఈ ఏర్పాటు చేసి ఉంటారు’ అని చరిత్ర ఆచార్యుడొకరు వ్యాఖ్యానించారు.

రాష్ట్ర విభజన బిల్లులపై చరిత్రలో ఏం జరిగిందో వీళ్లు ఎప్పుడయినా తెలుసుకున్నారా?

1. 1953లో ముసాయిదా ఆంధ్ర రాష్ట్ర బిల్లుపై మద్రాసు శాసనసభలో మూడు రోజులు మాత్రమే చర్చ జరిగింది. అన్ని పార్టీల నుంచి 53 మంది సభ్యులు తమ అభిప్రాయాలను వ్యక్తం చేశారు. బిల్లుకు 20 సవరణలు ప్రతిపాదించారు. ఒక్కొక్క క్లాజు వారీగా పదిరోజులపాటు పరిశీలన, ఓటింగ్ జరిగింది. చాలావరకు వీగిపోయాయి. 1953 జూలై 14న సభలో బిల్లును ప్రతిపాదిస్తే జూలై 27న చర్చను పూర్తి చేసి కేంద్రానికి పంపారు.

2. 1956లో రాష్ట్రాల పునర్వ్యవస్థీకరణ బిల్లుపై ఆంధ్ర శాసనసభలో చర్చ జరిగింది కేవలం 5 రోజులు(ఆంధ్రపత్రిక మొదటి పేజీ, 1956 ఏప్రిల్ 6). హైదరాబాద్ శాసనసభలో కూడా కేవలం ఆరు రోజులు మాత్రమే చర్చ జరిగింది. ఎనిమిది సవరణలు మాత్రమే వచ్చాయి(ఆంధ్రపత్రిక మొదటి పేజీ, 1956 ఏప్రిల్ 14). ‘ఈ సభ తన అభిప్రాయాన్ని మాత్రమే ప్రకటిస్తున్నది. తుది నిర్ణయాలు చేసే అధికారం పార్లమెంటుదే’ అని ఆరోజే శాసనసభలో అప్పటి ముఖ్యమంత్రి బూర్గుల రామకృష్ణారావు ప్రకటించారు.

3. బీహారు రాష్ట్ర విభజన బిల్లుపై సభలో ఒక్కరోజు మాత్రమే చర్చ జరిగింది.

4. బొంబాయి రాష్ట్ర పునర్విభజన బిల్లుపై మహారాష్ట్రలో పదిరోజులు మాత్రమే- 1960 మార్చి8 నుంచి మార్చి 18వరకు చర్చ జరిగింది. ఏరాష్ట్ర విభజన బిల్లునయినా తీసుకోండి. కానీ ఇంత తొండి, మొండి, అప్రజాస్వామిక మనస్తత్వాన్ని ఏ నాయకత్వమూ ప్రదర్శించలేదు.

5. నిన్నగాక మొన్న లోక్‌పాల్ బిల్లుపై రాజ్యసభలో మూడు గంటలు చర్చించి ఆమోదిస్తే, లోక్‌సభలో నాలుగు గంటలపాటు చర్చించి ఆమోదించారు.

6. ఆహారభద్రత బిల్లుపై పార్లమెంటులో తొమ్మిది గంటలు మాత్రమే చర్చ జరిగింది.

7. అత్యంత వివాదాస్పదమైన అణు హామీల బిల్లుపై కూడా పార్లమెంటులో నికరంగా చర్చ జరిగింది 4 గంటలలోపే.

8. కోట్లాది మంది చిల్లర వ్యాపారుల జీవితాలను ప్రభావితం చేసే విదేశీ ప్రత్యక్ష పెట్టుబడుల బిల్లుపై పార్లమెంటు 2012 డిసెంబరు 4న చర్చను ప్రారంభించి డిసెంబరు ఐదున ఆమోదించింది. టీడీపీ సభ్యులు జ్వరాల వంకతో ఓటింగుకు కూడా హాజరు కాలేదు.

కానీ వారు ఇప్పుడేం చేస్తున్నారు? ఏమి చెబుతున్నారు?

సీమాంధ్ర నాయకులు గొంతెమ్మలను మించిపోయారు. ఎక్కడలేని కోరికలు, ఎక్కడలేని డిమాండ్లతో సమస్యను సాగదీయాలని చూస్తున్నారు. కాలికేస్తే ఏలికి, ఏలికేస్తే కాలికేస్తున్నారు. ఇటువంటి దుర్మార్గపు ఆలోచనలు సామరస్యంగా విడిపోవడానికి దోహదం చేయవు. నిజానికి వీరి చేష్టలన్నీ రాష్ట్ర విభజనను ఆపడంకోసం కాదు, సీమాంధ్ర ప్రజలను మోసం చేయడంకోసం జరుగుతున్నవే. అక్కడ రాజకీయాధిపత్యాన్ని సాధించే పోటీలో వాస్తవాలను బలిచేస్తున్నారు. జనాన్ని వంచిస్తున్నారు. నిజాలు చెప్పి జనాన్ని ఒప్పించడానికి ప్రయత్నించకుండా అబద్ధాలతో మాయలు చేసే కుట్రలకు పూనుకుంటున్నారు. నిజంగా చర్చజరగాల్సిన అంశాలపై చర్చించకుండాఅడ్డుపడుతున్నారు. సీమాంధ్ర ప్రజలలో నెలకొన్న భయాలను నివృత్తిచేయడానికి ఏమి చెప్పాలో, ఏమి చేయాలో, ఎటువంటి సవరణలు ప్రతిపాదించాలో సూచించకుండా ప్రతిబంధక శక్తులుగా వ్యవహరిస్తున్నారు. చెప్పగా విననివాడు చెడగా చూడాలి అంటారు పెద్దలు. సీమాంధ్ర నాయకత్వం ప్రవర్తన వారికే చెరుపు చేస్తుంది. అక్కడి ప్రజలకు అన్యాయం చేస్తుంది. విభజనను ఒక భూతంగా, సీమాంధ్ర ప్రజల పాలిట భస్మాసురునిగా చిత్రీకరించి అక్కడి ప్రజలను సమీకరించాలని చూస్తున్నారు. చివరికి ఆ భూతమే వారిని బలిగొనడం తథ్యం. వాళ్లు ఎన్ని వేషాలు వేసినా తెలంగాణ మాత్రం గెలిచి తీరుతుంది. న్యాయం, రాజ్యాంగ సూత్రాలు తెలంగాణ పక్షాన ఉన్నాయి. ఇంతదూరం వచ్చిన తర్వాత ఇప్పుడు కూడా తెలంగాణ ఆగిపోతే ఓటమి తెలంగాణ ప్రజలది కాదు, ప్రజాస్వామ్యానిది, పార్లమెంటుది.

Quit TDP and YCP in Telangana

TDP leaders in Telangana played good role in Assembly on Monday. But as long as they stay with TDP they cannot get the mileage they deserved. Everybody in Telangana watching the behaviour of Chandrababu and Seemandhra TDP leaders in Assembly.

The situation is same with YCP leaders. Telangana people will never forget or forgive YCP for its Anti-Telangana role. Their treachery will be recorded in the history of Telangana. This is an historical occasion to choose between Telangana and Anti-Telangana.

They can launch their own party or choose their own choice. But they cannot stay with the same political establishments, which caused so much of trauma and tragedy in Telangana, and demand a respectable status in Telangana.

Where we stand? Whom we support?

One must choose every time,
Where we stand? Whom we support?

Oppressor or oppressed?

Suppressor or sufferer?

Exploiter or exploited?

Hegemons or it’s subjects?

Undemocratic or democratic?

Unconstitutional or constitutional?

Rulers or their victims?

Opportunist or a principled one?

Committed or a flip flop?

There lies the value.

There lies your moral strength.

There lies your guts to fight.

AP Bifurcation: Seemandhra Politicians’ Arguments Unconstitutional

December 16,2013, 11.19 AM IST |

By Subhash C Reddy

This is to call the bluffs of the political opportunists of Seemandhra, mainly – Kiran Kumar Reddy, Chandra Babu Naidu, Jayaprakash Narayan, Jaganmohan Reddy, and other minions as well as those others like Rajnath Singh, Narendra Modi, Deve Gouda, Mulayam Singh Yadav, Mamata Banerji, Prakash Karat who issue utterly nonsensical statements that insult the Founding fathers of India and its Constitution, like Dr Ambedkar, K. Santanam, Pandit Hridaynath Kunzru, Pandit Thakurdas Bhargava, Prof K.T. Shah, Prof. Shibanlal Saksena, Chaudhri Ranbir Singh, and H.V. Kamath.

The first meeting of the Constituent Assembly of India took place in Constitution Hall, New Delhi, on Monday, the 9th December 1946, at Eleven of the Clock. Acharya J. B. Kripalani (United Provinces: General): requested Dr. Sachchidananda Sinha to take the Chair as temporary Chairman.

Article 3 was created and written in such a manner as if the Founding Fathers were thinking of Telangana and its People almost seventy years ahead. It was essentially written to free a minority of population from the clutches and the tyranny of the majority.

In fact, the first population that benefited from the provisions of Article 3 was the very same Seemandhras who were agitating for a separate state of their own, Andhra, from Madras in which they were a minority. What the current Seemandhra leadership is demanding today would have denied them a State. Such a thoughtless and ungrateful conduct is nothing but perfidy (treachery). It is akin to burning the boat after reaching the shores so that nobody else could use it.

I have obtained these actual quotes from the digitized original Constitutional Assembly Debates as archived by the Indian Parliament. These Debates cover almost 12,000 typed pages but I have only perused pertinent debates for Article 3.

The politicians and so called Andhra Intellectual Federation of Seemandhra neither have the intellect nor knowledge or the patriotism possessed by the stalwarts I mentioned who authored Article 3 of India’s Constitution. These minions are ill-educated, ill-informed, and therefore ill-qualified to speak on the issue of State Reorganizations which is embodied in Article 3. Obviously, they have never studied the Constitution or the Founding Father’s Intentions and Reasons for writing the Article in such a way!

I may rehash here that the Article 3 bestows the sole authority of reorganizing States, one state at a time or many states at a time although the President of India has to approve before placing the bill in the Parliament.

The most enlightening part of Article 3 is that the power to reorganize State(s) is placed in the People (Parliament) by expressly removing it from the Government’s purview. The second most progressive part of Article 3 is that Reorganization of State(s) can be initiated by ANY member of Parliament and not limited to the party in power. Read these clarifications enunciated by Dr Ambedkar, Chairman of the Committee charged with authoring the Article 3:

The Honourable Dr. B. R. Ambedkar:

Mr. Vice-President, if one were to compare the amended proviso with the original proviso as it was set out in the Draft Constitution, the Members will see that the new amendment introduces two changes.

One is this: in the original draft the power to introduce the Bill was given exclusively to the Government of India. No Private Member of Parliament had the power, under the original draft, to propose any legislation of this sort attention of the Drafting Committee was drawn to the fact that this was a somewhat sever and unnecessary curtailment of the right of the members of Parliament to move any motion they liked and in which they felt concerned. Consequently we deleted this provision giving the power exclusively to the Government of India, and gave it to the President and stated that any such Bill whether it was brought by the Government of India or by any private Member should have the recommendation of the President. That is one change.

The second change is this: under the original Article3, the power of the Government of India to introduce legislation was restricted by two conditions which are mentioned in (a) (i) and (ii). The conditions were that there must be, before the initiation of any action, representation made to the President by a majority of the representatives of the territory in the Legislature of the State, or a resolution in that behalf passed by the Legislature of any State-whose boundaries or name will be affected by the proposal contained in the Bill. Here again, it was represented that there might be a small minority which felt very strongly that its position will not be safeguarded unless the boundary of the State were changed and that particular minority was permitted to join their brothers in the other State, and consequently if these brothers remained there, action would be completely paralysed. Consequently, we propose now in the amended draft, to delete (i) and (ii) of (a) and also (b) of the original draft. …..In the case of (a), that is to say, reorganisation of territories of States falling in Part I, all that is necessary is consultation. Consent is not required. All that the President is called upon to do is to be satisfied, before making the recommendation, that their wishes have been consulted.

In my opinion, the MOST enlightening and the most progressive provision, not expressly pointed but most emphatically stated by the Founding fathers, is the Right of Aggrieved People (citizens) to petition the President requesting partition of a State in the interest of their welfare. The Founding Fathers were very deeply concerned of the plight of a minority (not necessarily religious or such) in a large state and the tyranny of the majority. They were so worried that the majority will never allow the minority population to represent themselves effectively. They did not want the majority to suppress the voice of the minority of the population in a state. Read the forceful and unambiguous declaration by these Founding fathers in what the Article 3 stands for:

Prof. K. T. Shah:

“Lest I should be misunderstood, I would at once add that I am certainly not in love with the present position, or the continuance of the alignment of the provinces and States as they stand today. They need to be altered, they must be altered. But they must be altered only as and how the people primarily affected desire them to be altered, and not in accordance with the preconception, the notion, of such adjustment that those at the Centre may have, even if some of those at the Centre are the representatives of the people concerned.

I make it imperative, therefore, that the first proposition, the initiation of the movement either to integrate or to separate, either to readjust the boundaries or to bring about any new form of configuration, must commence with the people themselves. I admit that in democracy majority rule should prevail. But the majority has not the monopoly of being always right and still less to be always just.”

The Honourable Shri K. Santanam:

“Mr. Vice-President, I wonder whether…, it would mean that no minority in any State can ask for separation of territory, either for forming a new province or for joining an adjacent State unless it can get a majority in that State legislature. …Take the case of the madras Province for instance. The Andhras want separation. They bring up a resolution in the madras legislature. It is defeated by a majority. There ends the matter. The way of the Andhras is blocked altogether. They cannot take any further step to constitute an Andhra province. On the other hand, as re-drafted by the Honourable Dr. Ambedkar, if the Andhras fail to get a majority in the legislature, they can go straight to the President and represent to him what the majority did in their case and ask for further action removing the block in the way of a province for them. If they are able to convince the President, he may recommend it and either the Government of India may themselves sponsor legislation for the purpose or any private Member or a group in the Central legislature can take up the question”

Pandit Hriday Nath Kunzru (United Provinces: General):

“Mr. Vice-President, .All that I am asking for is that the consent of the States should not be necessary for a re-organisation of their territories. Consultation with them should be quite enough.” “…

I do not see, why the previous consent of the States should be required in connection with Article 3and more than it is required in connection with matters dealt with in Articles 226, 227 and 294.

Pandit Thakur Dass Bhargava (East Punjab: General):

“The first point which I would like to submit is that every part of India should be given this facility, that, should it decide to secede from one part and to accede to another, then there should be no impediment in its way

Since the war we have been hearing that everyone has got the right of self-determination…. If the people of an area want separation, then the right of self-determination should be given to them…. I would like the Congress Government to respect the wishes of the areas, which desire to separate from any province and that no hurdles are placed in their way; on the other hand, all legal aid should be given for the formation of a new province.

Parliament, and not the President, should have the right to determine the matter after taking into account the opinion of the people of the area concerned and of the vote of the provincial legislature. It is therefore necessary that every Member of the parliament should have the right to give notice of such a bill. Views of the provincial legislature may be taken but the changes should be effected in accordance with the wishes of the people of the area, who want separation. If this is not done then the principle of self-determination would be nowhere. We used to hear that after the attainment of Swaraj the right of selfdetermination would be given to all…. Views of the legislatures may be invited, and may be taken into consideration; but the determining factor should be the vote of the people of the area, which wants to separate.”

Shri Gopikrishna Vijayavargiya [United State of Gwalior – Indore – Malwa (Madhya Bharat)]:

“Mr. Vice-President, …. there is no question of taking the consent of the States…. I think, mere consultation would be sufficient in the matter of the States also as it is in connection with the Provinces….

Prof. Shibban Lal Saksena:

Mr. Vice-President, Sir, this is a fundamental matter, ..The only condition is this, namely, that the President after he receives notice of such a motion from any Member will try to take the opinion of the area concerned and then, of course after consulting his Ministry, give his recommendation for moving the Bill…. if the President feels that the people of an area – the majority of them – are of the opinion that they would be happier if they go to some other State or Province, he would advise the Prime Minister, and probably the Prime Minister also will agree with him that the motion should be allowed and that Parliament should be allowed to discuss the question. I think that gives full liberty and opportunity to every area which desires a change of boundaries.

Chaudhari Ranbir Singh (East Punjab: General):

“…I am afraid the amendment would reduce the chance of success of any community which is in majority in any area but happens to be in minority in that State and I am afraid it would also reduce the importance of their demand and narrow the opportunity of their having a say in the matter….The provision as it stands in the draft lays down that if the majority of the people in any area demand that their area be joined to any other State or to a new State, their demand can be taken into consideration… I am afraid their demand would lose some of its weight, and particularly this would be the case of the people of such areas as have no leader of their own, no press of their own and no other means to make their voice heard …Though the people of this area wanted that their region should be jointed to Delhi or Haryana yet nothing happened as they had no leader of their own nor any Press of their own. The loyalty of those people of U. P. who had made this demand, was doubted and their voice was stifled to an extent beyond description. A ban was laid on them by the Provincial Congress Committee not to make such a demand, and they were asked not to raise any voice for any alteration in the boundaries of the province. …. …I want that it should be changed so as to include without any doubt the provision that when the Centre consults the provincial legislature the opinion of the majority of the representatives of the territory, which wants to separate itself and join another province, should also be on record and that their recorded opinion should appear before the Central Assembly so that it may know what that particular territory desires.]”

Shri H. V. Kamath (C.P. and Berar: General):

“…. I am inclined to agree, therefore, with Pandit Kunzru’s argument …we should not go beyond obtaining the views of the rulers of the States or the legislatures of the States, whatever the case may be.

As you read through these Members’ forceful and wise arguments on the issue of a region separating from a State, you cannot but appreciate how deeply they analyzed and how carefully they articulated the concerns and rights of their citizens with regard to their desire for self-determination in forming a State of their own. They even discussed how a minority within a State could be oppressed and subjugated by the majority of the state. And how the weaker and less powerful regions could be made helpless and deprived of their rightful demand to form a separate State.”

All the members of the Constituent Assembly were more concerned and supportive of the Minorities in a State and their right to separate from a State than concern for the rule of majority. Also, they NEVER uttered the words Law and Order while debating this issue. They never doubted the ability of the minority people, people of a region, in developing their new separate State. That was never a question in their minds.

And these leaders were remarkable, liberal, democratic and revolutionary in their thought processes even in those early days of the Republic unlike today. They did not think such separations and formations of new States affected the Nation adversely.

How did we end up with such ill-informed, undemocratic, oppressive, intolerant public leaders today in our country? Especially, the Seemandhra politicians and other who are supporting them in their unjust and greedy pursuit?

Seemandhra Politicians and the CM, Kiran Kumar Reddy are wasting time and making unconstitutional requirements like obtaining CONSENT the majority of population of the whole state of Andhra Pradesh. COf course, the Seemandhras who form a majority of AP will certainly want to deny the people of Telangana their Constitutionally guaranteed right to ask and receive a state of their own and to guide their own destiny. This kind of tyranny by majority exactly was what was feared by the Founding Fathers and that kind of oppression by majority is what exactly they wanted to remove from being played out.

The constant drumming of “Telugu Jaati” and demand for a unitary linguistic state (one state for one language) by Seemandhras is contrary to the spirit of India’s Constitution as well as its originator, Dr Ambedkar who expressed his strong views on linguistic states In in his book “THOUGHTS ON LINGUISTIC STATES” (1955), Part III, summarized his thoughts on forming linguistic States as follows:

(3) The formula one State, one language must not be confused with the formula of one language, one State.

(4) The formula one language, one State means that all people speaking one language should be brought under one Government irrespective of area, population and dissimilarity of conditions among the people speaking the language. ….This is an absurd formula and has no precedent for it. It must be abandoned. A people speaking one language may be cut up into many States as is done in other parts of the world.

To put it simply, B.R. Ambedkar reiterated that there can be multiple states of one language. He admonished that it is absurd to force one state per language on the population.

The opinions expressed in this article are those of the author and do not necessarily reflect the views of our organisation.

Courtesy Hans India

Andhra Pradesh State Reorganisation Bill 2013 in Assembly

Special Correspondent, The Hindu
Amid chaotic scenes in the Assembly on Monday morning, Speaker Nadendla Manohar tabled the Andhra Pradesh Reorganisation Bill, 2013.

With an overwhelming number of MLAs from all parties rushing to the well of the House, the Speaker after a 30-minute-long adjournment announced the House that he has received the draft Bill from the President.

On the direction of Mr. Manohar, Legislature Secretary S.Rajasadaram read the covering letter. The House was adjourned for half an hour by the Speaker as noisy scenes continued.

The Business Advisory Committee (BAC) is expected to meet shortly to fix the schedule for discussion of the Bill. Chief Minister N. Kiran Kumar Reddy was not present in the House as he is said to be indisposed and it is to be seen whether he will attend the crucial meeting of the BAC.

There was commotion at the media point on Assembly premises, as TDP and YSR Congress MLAs tore and set afire to the copies of the draft Bill. The Telangana MLAs cutting across party lines condemned the incident.

See below link for news:

http://www.thehindu.com/news/national/andhra-pradesh/telangana-bill-tabled-in-andhra-assembly/article5465295.ece

See below link for Bill:

Click to access TELANGANA_BILL.pdf