Projections of Minhaz Merchant for Next Elections

Countdown to 2014 – or 2013?

The UPA government, adrift at the centre, would like to advance the 2014 Lok Sabha election to October-November 2013. That would serve three purposes. One, avoid the electoral blowback of four likely successive state assembly defeats in Madhya Pradesh, Chhattisgarh, Rajasthan and Delhi. Two, give the BJP less time to sort out its Narendra Modi-as-PM-candidate dilemma. And three, nip Mulayam Singh Yadav’s Third Front idea in the bud. Time, however, is not on the UPA’s side. While the SP and BSP, enmeshed in corruption, communalism and casteism, can be counted on for rancid, day-to-day support, the Congress too needs time to gain full electoral benefit from its cash transfer scheme and food security bill.

Five big states will announce their verdicts between May and November 2013. Karnataka kicks off the election season in May followed by MP, Chhattisgarh, Rajasthan and Delhi. The Congress is likely to emerge as the largest single party in Karnataka though it may need Kumaraswamy’s JD(S) to stich together a workable majority in the assembly. The BJP, mired in misgovernance, deserves to lose the state and will. B.S. Yeddyuruppa’s Karnataka Janata Party (KJP) will play spoiler but get few seats.

In MP and Chhattisgarh, good governance should return incumbents Shivraj Singh Chauhan and Raman Singh to power with comfortable majorities. Rajasthan is likely to reject Ashok Gehlot’s maladministration and Delhi, despite inroads by Arvind Kejriwal’s AAP, will probably make it 4-0 for the BJP in the four states voting in or just before November. A simultaneous Lok Sabha election with four important state assembly polls in October-November may prove logistically difficult. By necessity therefore, with summer upon us and the monsoon to follow, and then the four big state assembly polls, the next Lok Sabha election will probably be held anytime between December 2013 and April 2014. The hangover of MP, Chhatisgarh, Rajasthan and Delhi will be inescapable for the Congress. Now to the math. Extrapolating the trends from 2014: the electoral math-II, here’s how the state-wise break-up looks: 2014 Lok Sabha: Projections

State Total Seats Lok Sabha Projection
Cong BJP
Andhra Pradesh 42 4 0
Arunachal Pradesh 2 2 0
Assam 14 4 5
Bihar 40 2 15
Chhattisgarh 11 1 10
Delhi 7 1 5
Goa 2 0 2
Gujarat 26 7 19
Haryana 10 4 3
Himachal Pradesh 4 2 2
Jammu & Kashmir 6 2 1
Jharkhand 14 2 10
Karnataka 28 12 9
Kerala 20 8 0
Madhya Pradesh 29 8 17
Maharashtra 48 12 12
Manipur 2 1 0
Meghalaya 2 1 0
Mizoram 1 1 0
Nagaland 1 1 0
Odisha 21 2 0
Punjab 13 2 4
Rajasthan 25 7 16
Sikkim 1 0 0
Tamil Nadu 39 0 0
Tripura 2 0 0
Uttarakhand 5 2 3
Uttar Pradesh 80 12 20
West Bengal 42 5 0
Andaman & Nicobar 1 0 1
Chandigarh 1 1 0
Dadra and Nagar Haveli 1 0 1
Daman & Diu 1 0 1
Lakshadweep 1 1 0
Puducherry 1 0 0
Nominated members 2 0 0
Total 545 107 156

In states where Cong+BJP projected seats don’t add up to total seats, UPA/NDA allies or unattached regional parties make up the projected balance as follows:

NDA allies projected seat tally: SS 16, SAD 7, AGP 2, Independents/Others 5. Total 30.

UPA allies projected seat tally: NCP 8, NC 2, Independents/Others: 12, Total 22.

Leaning BJP: AIADMK 22, TRS 13, BJD 18, Others 12. Total 65

Leaning Congress: YSR 19, DMK 14, RJD 5, Others 10. Total 48

Unattached Regional: JD(U) 15, TMC 25, TDP 5, BSP 22, SP 26,

Left Front 24. Total 117


BJP (156) + allies (30)= 186 + Leaning BJP (65) = 251

Congress (107) + allies (22) = 129 + Leaning Congress (48) = 177

Unattached Regional = 117


  1. The BJP will not declare Narendra Modi as its Prime Ministerial candidate but hint that he will probably lead the NDA if it has the numbers to form the next government.
  2. Despite the BJP’s ambiguity over Modi, Nitish Kumar’s JD(U) will detach itself from the NDA. Nitish knows what such ambiguity implies. He is thus placed in the “unattached” category above.
  3. Rahul Gandhi too will not be declared the UPA’s Prime Ministerial candidate. He will be the face of the campaign but is clearly averse to leading an unstable UPA 3 coalition.

So how do the cards fall?

From the seat projections above, the BJP (156) + allies (30) + leaning BJP (65) totals 251. That’s 21 seats short of an uncomfortable majority. The ambiguity over Modi-as-PM could cost the BJP possibly 30 seats – and yet lose it the JD(U).

The Congress might fare even worse: 107 seats + allies (22) + leaning Congress (48) totals 177. That makes a Congress-led government a non-starter.

The regional front though could fare the worst: 117 seats for the “unattacheds” with two irreconciliables: TMC (25) and the Left Front (24) in West Bengal; and BSP (22) and SP(26) in Uttar Pradesh. Again, a non-starter.

But a workable government must somehow emerge from all of this. The most likely post-poll scenarios, in order of probability:

Scenario 1. BJP + allies + leaning BJP (251) scoop up independents and at least one more ally. Unlikelier things have happened in Indian politics.

Scenario 2. The unattached regionals (117) steal from the two sets of “leaners” – TRS (13), BJD (18), AIADMK (22) – to get up to around 170 seats and, like Chandra Shekhar in November 1990-May 1991 and Deve Gowda/Gujral in 1996-98, form a rump “third front” government with the Congress + allies (129) supporting it from outside. That arrangement though would run into immediate problems given the deep schisms between the SP/BSP, DMK/AIADMK and TMC/Left Front.

Scenario 3. The Congress + allies + leaning Congress (177) form the government with unattached regionals (JDU, TDP, SP) to get up to around 223 seats. Such a combination too would face instability from the start.

The key problem: between them, the Congress and the BJP have just 263 seats – less than half the Lok Sabha, making any formation unstable.

The prognosis? A quick midterm poll in 2015-16. (India did have three Lok Sabha elections between 1996 and 1999.) The BJP would have learnt some internal lessons by then and may decide to drop its ambiguity over its prime ministerial candidate. The Congress would be forced similarly to jettison its outsourced PM theory (Chidambaram, Antony, et al) and make Rahul stand up and be counted.

Then, in a straight contest, we could have a clear winner and a stable, full-term government. It’s a pity that intra-party politics in both the BJP and the Congress will delay the inevitable.

అమరుల శవాలమీద పదవులు ఏరుకునే మరుగుజ్జు మనస్కులు

Dileep Konatham
“2014లో కూడా మీరే ముఖ్యమంత్రి. మీ వెనుకే మేమున్నాం”– సూర్యాపేట సభలో కిరణ్ కుమార్ రెడ్డిని పొగడ్తలతో ముంచెత్తిన రాంరెడ్డి దామోదర రెడ్డి.

నిజమే దామన్నా!
ఆనాటి నిజాం పరిపాలన నుండి,
ఈనాటి సీమాంధ్రుల పరిపాలన వరకు,
మీరు ఎవరి వెనకాల ఉండాలో వారి వెనకాలనే ఉన్నారు.
తెలంగాణ ప్రజలకే కాస్త ఆలస్యంగా అర్థమైంది,
ఇన్నాళ్లూ తాము తప్పుడు మనుషుల వెనుక నిలబడ్డామని.

ఉస్మానియాలో తెలంగాణ కొరకు మసిబొగ్గులా మారిన
వేణుగోపాల రెడ్డి శవం మీద చేసిన బాసలు
ఇవ్వాళ పదవి, డబ్బు యావలో నువ్వు మరిచిపోయుండొచ్చు.
2000 సంవత్సరంలో నీకు ఏ పదవీ లేని నాడు
నీ చుట్టు నలుగురు మనుషులు కూడా లేని విషయం కూడా
నువ్వు మర్చిపోయి ఉండొచ్చు.
“ఒంగోలు గిత్తల” వ్యామోహంలో పడి నీకివ్వాళ
తెలంగాణ ప్రజల ప్రాణాలు కనపడకపోవచ్చు.

కానీ మర్చిపోకు దామన్నా!
డబ్బులు, పదవి శాశ్వతం కాదు.

ఇవ్వాళ ఒక సీమాంధ్ర ముఖ్యమంత్రిని
ఈ భానుపురి గడ్డమీదకు తెచ్చి
అతనికి వంగివంగి సలాములు చేసి,
తెలంగాణ ప్రజల గుండెను గాయపరచావు నువ్వు.

రేపు రాయబోయే తెలంగాణ చరిత్రలో
అమరుల శవాల మీద పదవులు ఏరుకున్న
మరుగుజ్జు మనస్కుల జాబితాలో నీ పేరు ఎక్కడం మాత్రం ఖాయం.

మనసులేని మహానగరం

దేశంలో జరుగుతున్న పరిణామాలకు న్యూఢిల్లీ కళ్లుమూసుకుని వ్యవహరిస్తోందేమో! తాను చేయదల్చుకున్నది చేస్తుంది. అందరినీ అడిగి చేస్తున్నట్టు, అందరి మాటలు వింటున్నట్టు నటిస్తూ ఉంటుంది.  ప్రజలు ఏమనుకుంటున్నారో, ప్రజలకు ఏమి కావాలో న్యూఢిల్లీకి తెలియదని అనుకోలేము. పత్రికా సంపాదకులు ఏమి రాస్తున్నారో, ఏమని విశ్లేషిస్తున్నారో కూడా కేంద్రానికి తెలియకుండా ఉండే అవకాశం లేదు. కేంద్రంలోని మహాసచివులు అమాయకులనీ అనుకోలేము. పత్రికా సంపాదకుల సదస్సులో మంత్రుల ఉపన్యాసాలు, సంపాదకులు అడిగిన ప్రశ్నలు, అందుకు వారిచ్చిన సమాధానాలు విన్నతర్వాత కలిగిన అభిప్రాయం ఇది. వారు చెప్పదల్చుకున్నవి చెప్పారు. సంపాదకులు స్వేచ్ఛగా ప్రశ్నలడిగారు. మంత్రులు నిర్మొహమాటంగా సమాధానాలు చెప్పారు. కానీ ఎవరూ సంతృప్తి పడినట్టు కనిపించలేదు. అదంతా ఒక వృధా విన్యాసం మాదిరిగా కనిపించిందే తప్ప సంపాదకుల నుంచి ఏదో తెలుసుకుని సరిదిద్దుకోవడం కోసం జరిగింది కాదని అర్థమయింది. ఆర్థిక మంత్రి చిదంబరం ఉద్యమాలు చేస్తున్న ప్రజలను, వారికి మద్దతునిస్తున్న మీడియాను తప్పు పట్టారు. ఇలా అయితే అభివృద్ధి ఎలా జరుగుతుందని ప్రశ్నించారు. మలిదశ సంస్కరణలను వేగవంతం చేయడం అనివార్యమని నిర్దంద్వంగా చెప్పారు. అందుకు అందరూ సహకరించాలని కోరారు. బడ్జెట్‌లో చెప్పిన అంశాలను మరోసారి వల్లెవేశారు. నిజానికి మీడియా బడ్జెట్‌కు ముందు, బడ్జెట్ తర్వాత పెద్ద ఎత్తున ప్రజాభిప్రాయ సేకరణ చేసింది. ప్రజలు ఏమికోరుకుంటున్నారో పత్రికల్లో, చానెళ్లలో ప్రచురించారు, ప్రసారం చేశారు. అవేవీ బడ్జెట్‌లో కనిపించలేదు. కనీసం పరిశీలిస్తామన్న హామీ కూడా చిదంబరం మాటల్లో ధ్వనించలేదు. ప్రజల ఆత్మకు న్యూఢిల్లీ చాలా దూరంగా ఉందనిపించింది. రైల్వేబోర్డు చైర్మన్ మొత్తం రైల్వే బడ్జెట్ ప్రసంగాన్ని మరోసారి సదస్సులో కుమ్మరించారు. ఆ వివరాలన్నీ అప్పటికే సంపాదకులంతా విన్నారు. రాశారు. విశ్లేషించారు. మళ్లీ మొదటి నుంచీ ఆయన చెప్పుకొచ్చారు. ఆయన కూడా సంస్కరణల విషయంలో స్పష్టంగానే చెప్పారు. ఇంధన చార్జీలకు అనుగుణంగా టికెట్ల ధరలు పెరుగుతాయని చెప్పారు. బుల్లెట్ రైళ్లు ఆలోచన చేస్తున్నామని, ప్రైవేటు పెట్టుబడుదారులకోసం చూస్తున్నామని చెప్పారు. వందలాది ప్రాజెక్టులు ప్రారంభించి ఏదీ పూర్తి చేయకుండా పది పదిహేనేళ్లు సాగదీస్తూ పోతే ఆ పెట్టుబడి అన్‌ప్రొడక్టివ్ కావడం లేదా అని అడగాలనిపించింది. కానీ ఆఖరి ప్రశ్నతో చర్చ ఎక్కడో ఆగిపోయింది.

కేంద్ర సిబ్బంది, పబ్లిక్ గ్రీవెన్సెప్ శాఖ మంత్రి నారాయణస్వామి వచ్చీ రావడమే దాడి మొదలు పెట్టారు. చాలా హుషారుగా మాట్లాడారు. అవినీతి సమస్యను అన్నా హజారే ఎత్తుకోకముందే తాము లోక్‌పాల్ బిల్లును రూపొందించామని చెప్పారు. మీడియా ఎక్కువ చేస్తున్నదని, మీడియా ట్రయల్ మానుకోవాలని సూచించారు. ప్రభుత్వంలో అవినీతిని నిర్మూలించడానికి చాలా కష్టపడుతున్నట్టు చెప్పారు. సీబీఐ నిర్ణయాలతో తమకు సంబంధమే లేదని చెప్పారు. ఆయన ఎంత నిజాయితీగా మాట్లాడుతున్నారో అందరికీ అర్థమయింది. డిఎంకే స్టాలిన్ నివాసంపై దాడి చేయడాన్ని గుర్తు చేస్తే, అక్రమంగా కార్లు దిగుమతి చేసుకుంటే ఎన్‌ఫోర్సుమెంట్ డైరెక్టరేట్ ఆదేశాల ప్రకారం సోదాలు జరిగాయని మంత్రి సెలవిచ్చారు. ఎప్పుడో దిగుమతి చేసుకున్న కార్లకు, తీరా మద్దతు ఉపసంహరించుకున్న మరుసటిరోజు ఎందుకు సోదాలు చేశారంటే ఆయన గతుక్కుమన్నారు. ఈ సమయంలో చేయడం కరెక్టుకాదని ప్రధాని ఒప్పుకున్నారు కదా అని చెప్పారు. ఐఎఎస్, ఐపీఎస్‌ల పనితీరును పదిహేనేళ్లకు ఒకసారి, ఇరవై ఐదేళ్లకు ఒకసారి సమీక్షించి, పనికిరానివారిని ఇంటికి పంపిస్తామని అందుకు విధివిధానాలు రూపొందిస్తున్నామని చెప్పారు. మంత్రులు కృష్ణ తీర్థ, అజయ్ మాకెన్‌లు చెప్పిన అంశాలు కొంత ప్రయోజనకరంగా ఉన్నాయి. అజయ్‌మాకెన్ గృహనిర్మాణ, పట్టణ పేదరిక నిర్మూలన రంగంలో తేబోతున్న సంస్కరణల గురించి చాలా చెప్పారు.  ఆకర్షణీయంగా, జనరంజకంగా ఉన్నాయి. అయితే అమలు కావడమే కష్టమనిపించింది. పట్టణ పేదలు కొలేటరల్ సెక్యూరిటీ లేక ఇళ్లు కొనుక్కోలేకపోతున్నారని, వారికి సెక్యూరిటీ ఇచ్చేందుకు ఒక నిధిని ఏర్పాటు చేస్తున్నామని చెప్పారు. రియల్ ఎస్టేట్  రెగ్యులేటరీ చట్టాన్ని తేబోతున్నామని చెప్పారు. కొనుగోలుదారుల రక్షణకోసం ఈ చట్టంలో చాలా మంచి ప్రతిపాదనలే చేశారు. కానీ చాలా మంది సంపాదకులు ‘ఈ బిల్లు చట్టరూపం దాల్చుతుందని నమ్ముతున్నారా? రియల్టర్లలో ఎక్కువమంది రాజకీయ నాయకులే ఉన్నారు కదా?’ అని అక్కడే సందేహం వ్యక్తం చేశారు. ఆయన తామయితే ప్రయత్నిస్తున్నామని చెప్పారు. ఆయన మంచి విషయాలు చాలా చెప్పారు కాబట్టి, చెడ్డ విషయాల చర్చ ఎక్కువగా జరుగలేదు. ఈ సదస్సుకు కేవలం భాషా పత్రికల వారిని మాత్రమే పిలిచినట్టు స్పష్టమయింది.

సదస్సు ముగిసిన తర్వాత మరుసటిరోజు ఉదయం ఏడు గంటలకు ఒక జర్నలిస్టు మిత్రుడు, నేను వాకింగ్‌కు బయలు దేరాము. కొత్త ఢిల్లీని నడిచి చూస్తే కానీ అర్థం కాదని ఆ రెండు రోజుల అనుభవం తెలిపింది. ఆంధ్ర భవన్ నుంచి ఇండియాగేట్ అక్కడి నుంచి అక్బర్‌రోడ్, జన్‌పథ్, అక్కడి నుంచి కేంద్ర సచివాలయ భవనాలు, రాష్ట్రపతి భవనం, పార్లమెంటు భవనం…తిరిగి ఆంధ్రా భవన్ సుమారు 12 కిలోమీటర్లు నడిచాం. మధ్యమధ్యలో మిత్రుడు ఢిల్లీ విశేషాలు చెబుతున్నాడు. ‘ఇక్కడ సంఘజీవితం మిస్సవుతాం. పెద్ద పెద్ద వాళ్లతో పరిచయాలు ఉంటాయి, కానీ ఎక్కువ జీవితానందాన్నిచ్చే చిన్నచిన్న ముచ్చట్లు కరువవుతాయి’ అంటారాయన. విశాలమైన రోడ్లు, అంతకంటే విశాలమైన భవంతులు. అక్కడ నడుస్తుంటే మనుషుల మధ్య నడుస్తున్నట్టు అనిపించలేదు. గోడల మధ్య నడుస్తున్నట్టు అనిపించింది. ‘అది ఆత్మలేని నగరం’  అని ఒక జర్నలిస్టు మిత్రుడు అంతకుముందు తరచూ అంటుండేవారు. ఆయన అలా ఎందుకు అనేవారో అక్కడ తిరుగుతుంటే అనిపించింది. అందమైన నగరం. అద్భుతమైన డిజైను. గీత గీసినట్టుండే రాజపథాలు, జనపథాలు, శాంతిపథాలు. షడ్భుజి జక్షన్‌లు. అడుగడుగునా గోల్ చక్కర్‌లు. రోడ్ల పొడవునా పూల తివాచీలు. బారులుతీరిన వృక్షాలు. కానీ మనుషులేరీ. ‘మా సారు(ఎంపీ) లేకుంటే మూడెకరాల ఇంట్లో ఉండడానికి మాకు భయమేస్తుంది’ అన్నాడో గార్డు. సోనియాగాంధీ నివసించే టెన్ జనపథ్ చాల పెద్ద భవంతి. దానికి మూడు దారులున్నాయి. ప్రధాన ద్వారం నుంచి సోనియా, ప్రధాని మాత్రమే ప్రవేశిస్తారట. మిగిలినవాళ్లంతా అక్బర్‌రోడ్డు వైపు ఉన్న మరో ద్వారం నుంచి ప్రవేశిస్తారట. సోనియాగాంధీ ఇంటిని ఆనుకుని అక్బర్ రోడ్డులో ఎఐసిసి కార్యాలయం ఉంటుంది. సోనియాగాంధీ ఎఐసిసి కార్యాలయానికి రావలసి వచ్చినప్పుడు రెంటి మధ్య ఉన్న ద్వారం నుంచి నేరుగా వస్తారట.

‘సోనియాగాంధీ చాలా మంది చాలా అనుకుంటారు కానీ వాస్తవానికి ఆమె బలహీనురాలు. చాలా సున్నిత మనస్కురాలు. ఎవరయినా కష్టాలు చెబితే కరిగిపోతారు. కన్నీరు పెడతారు. సాహసించి ఏ నిర్ణయమూ చేయలేరు. చుట్టూ ఉండేవారిపైనే ఎక్కువగా ఆధారపడతారు’ అన్నారు దారిలో కలిసిన మరో మిత్రుడు. ‘రాహుల్‌గాంధీ విడిగా ఉంటారు. ఆయన ప్రపంచం వేరే. ఆయన అప్పుడప్పుడూ తల్లి వద్దకు వచ్చిపోతుంటారు. ఆయనకంటే ప్రియాంకా గాంధీనే ఎక్కువగా తల్లితో గడుపుతుంటారు. ఇన్నేళ్లయినా రాహుల్‌గాంధీ ఎటువంటి ప్రత్యేక ముద్రనూ సంపాదించుకోలేక పోయారు. ఆయనకు ఏదో ఆటిట్యూడ్ ప్రాబ్లమ్ ఉన్నట్టు అనిపిస్తుంది’ అన్నారాయన. ఇంత విశాలమైన నివాసాల్లో ఉంటున్నా సొంతంగా వీళ్ల పేరుమీద ఒక్క ఆస్తి కూడా లేదట! మరోవైపు ప్రియాంక భర్త రాబర్ట్ వాద్రాకు అంతులేని ఆస్తులు పోగయ్యాయని ప్రతిపక్షాలు విమర్శిస్తున్నాయి. జనపథ్ మీదుగా రాజ్‌పథ్ చేరుకుని రైసినా హిల్స్ దాకా నడుస్తూ వెళ్లాము. ఆధునిక రాజప్రాసాదాల సముదాయం. ఒక పక్క సౌత్‌బ్లాక్. ఇక్కడ ప్రధాని, ఆంటోని, సల్మాన్ ఖుర్షీద్ ఆఫీసులు ఉంటాయి. మరో పక్క నార్త్ బ్లాక్ ఇక్కడ చిదంబరం, షిండే, తదితరుల కార్యాలయాలు ఉంటాయి. ఉదయం ఎనిమిది అవుతోంది. మంత్రుల చేంబర్లలో ఏరోజుకారోజు అలంకరించడంకోసం అప్పుడే పూలబుట్టలు వచ్చాయి. రంగురంగుల పూలబుట్టలు.  కేంద్ర బడ్జెట్ తయారయ్యేది నార్త్ బ్లాక్‌లోని ఒక నేలమాలిగలో అని మిత్రుడు చెబితే ఆశ్చర్యం వేసింది. ఆర్థిక నియంత్రణ వ్యవస్థలన్నీ ఆ భవనంలోనే ఉంటాయట.

అవి దాటుకుని మరో యాభై అడుగులు ముందుకు వెళితే రాష్ట్రపతి భవనం. ‘ప్రణబ్ ముఖర్జీ రాక ముందు రాష్ట్రపతి భవనం వైపు రావాలంటే ఎన్నో ఆంక్షలు, నిబంధనలు ఉండేవి. ఆయన వచ్చిన తర్వాత అన్నీ సడలించారు. మీడియాను లోపలికి అనుమతిస్తున్నారు. వచ్చీపోయే నాయకులు కూడా ఎక్కువే. ఢిల్లీ రాజకీయాలపై తన పట్టును కొనసాగించే ఉద్దేశంతోనే ఆయన రాష్ట్రపతి భవన్‌కు రాకపోకలను సులభతరం చేశారని ఆయన ప్రత్యర్థులు విమర్శిస్తుంటారు’ అని మరో సీనియర్ జర్నలిస్టు వివరించారు. న్యూఢిల్లీని కింగ్ జార్జి 5 ఆదేశాల మేరకు ల్యూటెన్ అనే ఆర్కిటెక్ట్ ప్లాన్ చేశారు. 1911లో నిర్మాణం మొదలు పెట్టి 1931లో పూర్తి చేశారు. భారత దేశంలో తమ అధికారం శాశ్వతం అనుకుని నిర్మించినట్టున్నారు. ఎక్కడా రాజీ పడలేదు. అద్భుతమైన లే అవుట్. సచివాలయ భవనాలు తప్ప, నివాసభవనాలన్నీ ఒకే అంతస్తుతో నిర్మించారు. అక్కడక్కడా కొందరు కొత్తగా రెండో అంతస్తులు నిర్మించారు. నార్త్ బ్లాక్‌ను దాటుకుని ముందుకు వస్తే పార్లమెంటు భవనం. అక్కడి నుంచి మరికొంత దూరం నడిస్తే కృషిభవన్. ఆ పక్కనే పచ్చిక బయళ్లు. ఫౌంటెన్‌లు. రోడ్డు వెంట వరుసగా వృక్షాలు. రాజపథానికి సమాంతర పథం అది. మోస్ట్ హాపెనింగ్ సిటీ. రక్షక వాహనాలు ఎప్పుడు పరుగులు తీస్తుంటాయి. రాత్రి పన్నెండు దాకా జనం బిరబిరా తిరుగుతూ ఉంటారు. తెల్లవారుజామున రెండు నుంచి మళ్లీ రోడ్లు కళకళలాడుతూనే ఉంటాయి.  అయినా అక్కడ ఎవరికి ఎవరు?

కృషి భవన్‌కు అల్లంత దూరంలో ఒక చెట్టు. అక్కడే ఒక గుండె తన్లాడింది. అక్కడే ఒక హృదయం వికలమైంది. అక్కడే ఒక యువకుడు ఉరితాడును ముద్దాడింది. ఆ చెట్టుకు ఒక శవం వేలాడింది. ఆ శవం తెలంగాణది. ఆ యువకుడు యాదిరెడ్డి. దుర్భేద్యమైన ఢిల్లీ ఆత్మను బద్దలు కొట్టి తెలంగాణవాదాన్ని వినిపించడానికి యాదిరెడ్డి వెయ్యిమైళ్లు ప్రయాణించి వచ్చాడు. పార్లమెంటుకు యాభై మీటర్లదూరంలో మృత్యుపాశాన్ని అలుముకున్నాడు. అయినా ఘనీభవించిన ఆ ఆత్మలు చెలించలేదు. చివరికి యాదిరెడ్డి శవాన్ని తీసుకోవడానికి ఆంధ్ర భవన్ కూడా నిరాకరించింది. అవును- ప్రధానిగా పనిచేసిన పివి నరసింహారావుకే ఆరడుగుల నేల ఇవ్వని నగరం ఇది. ఇది ముమ్మాటికీ ఆత్మలేని నగరమే. ప్రజలకు ఢిల్లీ ఎంతో దూరం. ఇక్కడ సమిష్టి ఆత్మ(COLLECTIVE SOUL) లేదు.

Where the Winds Gone? Fight Back or Perish!

It seems atmosphere is like that of nothing was happened in Telangana since last three years. Voices are few. Noise is low. Mobs are not many. War cries are not taken serious. Movement temperatures are at minimum level. My friend says that ‘it is low pressure. It may turn into cyclone. This is peace before war’.  But it’s not giving confidence of something happens.

It is the time to happen something. Parliament Budget Session part-1 will be closed by 22nd March 2013. But we see no signs of any development. At New Delhi nobody is taking Telangana as a serious issue to be addressed. We became laughing stalk there.

Sometime back Sachidananda Murthy of The Week told that “What is that big you have done to move Delhi? Just meetings and rallies cannot move or shake Delhi. There are so many issues bothering Center as well as Media”.  When asked about why national media is not concerned about Telangana, he explained that in a private chat.

It’s not true that nothing was done in Telangana to move Center. KCR’s hunger strike, student’s movements and Centers announcement… all these are on record. Center assured on the floor of the house and violated. Sakala Janula Samme is a historical movement. Political forces failed to maintain that pace afterwards. It is time to unite and fight back.  Without pressure nothing will happen. Congress MPs and MLAs from Telangana should resign and must give an ultimatum.

Congress Political Dictionary

Month means not a month or 30 days, appropriate time

Monday means not Monday, it may be some other day

Minority means not minority, winning is majority

Consensus means not consensus, at our will and wish

Democracy means not democracy, it may be dominocracy or demonocracy

Decision means not a decision, it may be report

Solution means not solution, elimination of victims

Assurance means not commitment, may be ditching for ever

Tragedy of 127 years political age and lineage!


ప్రతిపక్షం మద్దతుతో ప్రభుత్వం గెలుపు, స్వయంప్రకాశం కోల్పోయిన కిరణ్

విశ్వాస తీర్మానంపై శాసనసభలో జరిగిన చర్చ కొన్ని చేదునిజాలను బట్టబయలు చేసింది-

1.  రాష్ట్ర ప్రభుత్వం మైనారిటీలో పడిపోయింది. 142 మంది మద్దతుతో ఈ ప్రభుత్వం బతుకుతోంది.  కిరణ్‌కుమారుడు స్వయం ప్రకాశం కోల్పోయి చంద్రునిపై ఆధారపడవలసి వచ్చింది.
2. చంద్రబాబునాయుడు అవిశ్వాసానికి మద్దతు ఇచ్చినా రాష్ట్ర ప్రభుత్వం గెలిచేది. కాంగ్రెస్ ప్రభుత్వం పడిపోకుండా కాపాడుకునేందుకు ముందే కొందరిని గైర్హాజరు చేయించే వ్యూహాన్ని ఎంచుకుంది.
3. చంద్రబాబు అవిశ్వాసానికి మద్దతు ఇవ్వకపోవడం ద్వారా కాంగ్రెస్‌కు మద్దతుదారుగా రుజువు చేసుకున్నారు. శాసనసభలో చంద్రబాబునాయుడును తెలుగుదేశం వాళ్ల కంటే కాంగ్రెస్ మంత్రులు, ఎమ్మెల్యేలే ఎక్కువగా పొగిడారు.
4. అవిశ్వాసం సందర్భంగా కిరణ్‌కుమార్‌రెడ్డి స్పందన  శాసనసభలో రాజశేఖర్‌రెడ్డి అంతిమ ఉపన్యాసాన్ని గుర్తు చేసింది. ఆయన ఈటెల రాజేందర్‌ను ‘తల ఎక్కడ పెట్టుకుంటావు’ అని ప్రశ్నిస్తే, ‘రాసిపెట్టుకో మీ ప్రాంతానికి ఒక్క పైసా ఇవ్వను… ఏం చేస్తావో చేసుకో’ అని అహంకార ప్రదర్శన చేశారు. చంద్రబాబు నాయుడుపైకి ఒంటికాలిపై లేచిన రాజశేఖర్‌రెడ్డి, ‘రాజకీయంగా అందిరినీ ఫినిష్ చేస్తా’ అన్నది కూడాఆ ప్రసంగంలోనే. కిరణ్‌కుమార్‌రెడ్డి కూడా అదేస్థాయిలో బాలకృష్ణ సినిమాలో మాదిరిగా, ‘రాసిపెట్టుకో… రూపాయి కూడా ఇవ్వను…ఏం చేస్తావో చేసుకో….ఇక్కడే పుట్టా, ఇక్కడే పెరిగా..నన్ను బెదిరించే దమ్ము నీ దగ్గర లేదు…’ అని సవాలు చేశారు. మిడిసిపడ్డవాళ్లెవరూ కొసెల్లలేదు.
5. మొత్తంగా ఈ ఎపిసోడ్‌లో బకరాలు అయింది తెలంగాణ కాంగ్రెస్ మంత్రులు, ఎమ్మెల్యేలు, తెలంగాణ టీడీపీ వాళ్లు.

కత్తుల కోలాటం

అక్కడ కొన్నేళ్లుగా కత్తుల కోలాటం జరుగుతోంది. గుంపులు గుంపులుగా అందురూ కత్తులు తిప్పుతూనే ఉంటారు. భీకరంగా యుద్ధం చేస్తున్నట్టు అందరి నొసళ్ల నుంచి చెమటలు ధారలు కడుతుంది. కానీ ఒక్క రక్తం చుక్క కింద పడదు. లక్ష్య సాధన దిశగా ఒక్క అడుగు ముందుకు పడదు. కత్తులు తిప్పేవాళ్ల స్థానాలు మారవు. ఏ గుంపూ ఇంకో గుంపును కలుపుకోదు. అసలది యుద్ధమే కాదు. శత్రువు ఎక్కడో దూరంగా నిలబడి వికటాట్టహాసం చేస్తుంటాడు. కేంద్రం వినోదం చూస్తూ ఉంటుంది. ఆశనిరాశల అల్పపీడనాలు పిల్లల ఉసురుతీస్తుంటాయి. ఆత్మహత్యలు అలవాటయ్యాయి. ఆగ్రహావేశాలు చల్లారిపోయాయి. కొట్లాడేవాళ్లు అలసిపోతున్నారు. ఇక రాజకీయాలు, జెండాలు, ఎజెండాలు మాత్రం మిగిలాయి. క్రమంగా తెలంగాణ ఉద్యమం ఊపిరి తీయడం ఎలాగో సూచిస్తూ శ్రీకృష్ణ కమిటీ రాసిచ్చిన నివేదిక అక్షరాలా అమలవుతున్నది. పార్టీలను, వ్యక్తులను, ఉద్యమ సంఘాలను ఎలా మేనేజ్ చేయాలో, వీలైనంత ఎక్కువకాలం సాగదీసి ఉద్యమ ఉష్ణోగ్రతను ఎలా తగ్గించాలో శ్రీకృష్ణ కమిటీ ఉపదేశించింది. అటు కేంద్రమూ, ఇటు రాష్ట్రమూ అదే మంత్రాన్ని పఠిస్తున్నాయి. ఆచరిస్తున్నాయి. తెలంగాణ ఉమ్మడి ఆకాంక్షను, దాని చుట్టూ అలుముకున్న ఆవేశకావేశాలను చల్లార్చాలంటే తెలంగాణ సమాజాన్ని చీల్చాలి. ఎక్కడికక్కడ వ్యక్తిగత ఎజెండాలతో చీలిపోయే పరిస్థితి కల్పించాలి. సహకార ఎన్నికలయిపోయాయి. స్థానిక ఎన్నికలు పెట్టాలి. ఆ తర్వాత మున్సిపాలిటీ ఎన్నికలు నిర్వహించాలి. పదవుల కోలాటంలో తెలంగాణ సమాజం ఉమ్మడి ఆకాంక్షను మరచిపోయేదాకా ఈ మంత్రాంగం నడిపించాలి. అప్పుడు అసెంబ్లీ ఎన్నికలు వచ్చినా పార్లమెంటు ఎన్నికలు వచ్చినా వచ్చినా ఉమ్మడి తీర్పులు ఉండవు. ఇదీ కాంగ్రెస్ వ్యూహం. చంద్రబాబు వ్యూహం కూడా ఇదే.

అవిశ్వాసం విషయంలో చంద్రబాబు వెనుకడుగు వేయడానికి కారణం ఇటువంటి ఎత్తుగడే. ఇప్పుడు అవిశ్వాసం పెట్టి, అది నెగ్గి ప్రభుత్వం పడిపోతే ఎవరికి లాభం? చంద్రబాబు ఈ ప్రశ్న వేసుకుని, సమాధానం చెప్పుకుని, ఛత్ అవిశ్వాసానికి మద్దతు ఇవ్వను పొమ్మన్నాడు. నిజానికి అవిశ్వాసం నెగ్గేదా? నెగ్గే ప్రమాదం ఉందని చంద్రబాబు భావించారు. నెగ్గితే వెంటనే ఎన్నికలు వస్తాయని, అది సీమాంధ్రలో జగన్‌కు, ఇక్కడ టీఆరెస్‌కు ఉపయోగపడుతుందని భావించారు.  జగన్ ప్రభావం క్రమంగా తగ్గుతోందని, ఆయన పాపులారిటీ గ్రాఫ్ పడిపోతున్నదని తెలుగుదేశం అనుకూల రాజకీయ విశ్లేషకులు చంద్రబాబును నమ్మించగలుగుతున్నారు. ఇంకొంతకాలం ప్రభుత్వం పడిపోకుండా చూడగలిగితే జగన్ ప్రభావం ఇంకా తగ్గిపోవచ్చని కూడా వారు బాబుకు భరోసా ఇస్తున్నారు. నిజమే జగన్ పాపులారిటీ గ్రాఫ్ పడిపోతున్నమాట వాస్తవం. పార్టీ ప్రారంభించిన నాటి ఊపు, వాపూ ఇప్పుడు లేదన్నదీ నిజం. అరవై శాతాలు, యాభై శాతాలు నలభై శాతాలకు పడిపోయిన సంగతీ తెలిసిందే. కానీ సాధారణ ఎన్నికల్లో, అదీ త్రిముఖ పోటీలో 35 శాతం ఓట్లు ఏ పార్టీనైనా గెలిపిస్తాయన్నది చారిత్రక అనుభవం. 2009 ఎన్నికల్లో రాజశేఖర్‌రెడ్డి కేవలం 36.55 శాతం ఓట్లతో అధికారంలోకి వచ్చారు. చంద్రబాబు చెమటోడ్చడం వల్ల కొన్ని జిల్లాల్లో, కొన్ని నియోజకవర్గాల్లో కాస్త పరిస్థితులు మెరుగుపడవచ్చు. కానీ గత ఎన్నికల్లో 2.12 శాతానికి పడిపోయిన ఆయన ఓటు బ్యాంకు ఏకంగా 35 శాతానికి ఎగబాకే అవకాశాలు ఎంతమాత్రం కనిపించడం లేదు. గత ఎన్నికల్లో చిరంజీవి పార్టీకి వచ్చిన ఓట్లు కొన్ని తెలుగుదేశం పార్టీకి తిరిగి వస్తాయనుకున్నా, తెలుగుదేశం నుంచి జగన్ చీల్చుకుంటున్న ఓట్లు తక్కువేమీ కాదు. కొన్ని జిల్లాల్లో కాంగ్రెస్ కంటే తెలుగుదేశం నుంచి జగన్ పంచన చేరినవారే ఎక్కువ. ఆయన పాదయాత్ర ముందుకు సాగే కొద్దీ ఒక్కొక్క ఎమ్మెల్యే జారిపోతున్నారు.2009లో 92 మంది ఎమ్మెల్యేలు కలిగిన తెలుగుదేశం వాస్తవిక బలం ఇప్పుడు 76కు పడిపోయింది. ‘2000 కిలోమీటర్లు నడిచి పార్టీని మూడు వేల కిలోమీటర్లు వెనుకకు తీసుకుపోయారు’ అని సీనియర్ తెలుగుదేశం నాయకుడు దాడి వీరభద్రరావు ఆవేశంలో అన్నప్పటికీ అందులో అర్థం ఉంది. కత్తి, డాలు పట్టుకుని యుద్ధం చేయవలసిన ప్రతి సందర్భంలో చంద్రబాబు పలాయనవాదం అవలంభిస్తున్నారు. ఎవరో ఒకరిని తోకలుగా చిత్రిస్తూ చివరకు తనే కాంగ్రెస్‌కు తోకగా తేలిపోతున్నారు.

అంత మంది ఎమ్మెల్యేలతో అసెంబ్లీని అతలాకుతలం చేయగలిగిన సత్తాకలిగిన ప్రధాన ప్రతిపక్షం లక్ష్యాన్ని మరచిపోయింది. ఫోకస్ కోల్పోయింది. నిజానికి ఒకప్పుడు కాంగ్రెస్, తెలుగుదేశం, తెలుగుదేశం అనుకూల మీడియా, కేంద్రం అందరూ అవసరమైన దానికంటే ఎక్కువ దృష్టిని కేంద్రీకరించి జగన్‌ను మహానాయకుడిని చేశారు. పోతే దొరకడన్నట్టు మూకుమ్మడిగా దాడి చేశారు. వీళ్ల దాడిని చూసి జనమే విస్తుపోయారు. అనేక అవినీతి, అక్రమాల ఆరోపణలు ఎదుర్కొంటున్న జగన్ జనానికి మాత్రం వీళ్ల చేతిలో బాధితునిగా కనిపించారు. కేంద్రంలో, రాష్ట్రంలో అధికారంలో ఉన్నది కాంగ్రెస్. జగన్ నేరాలన్నీ కాంగ్రెస్ నేరాలే అవుతాయి. ప్రథమ ముద్దాయి కాంగ్రెస్ అయితే, రెండో ముద్దాయి జగన్ అవుతారు. కానీ తెలుగుదేశం ఈ చిన్న లాజిక్‌ను విస్మరించి, కాంగ్రెస్ జోలికెళ్లకుండా జగన్ మీద కాన్‌సెంట్రేట్ చేశారు. అది అనేకసార్లు మిస్‌ఫైర్ అయింది. అవుతూనే ఉంది. అవిశ్వాసం సందర్భంగా కూడా ఆయన వ్యూహాత్మకంగా వ్యవహరించలేదు. టీఆరెస్ తీర్మానానికి మద్దతు ఇవ్వకపోయినా పర్వాలేదు. అవిశ్వాసానికి మద్దతు ఇవ్వకపోయినంత మాత్రాన ఇంత వివాదం కొనుక్కోనవసరం లేదు. నిజానికి ప్రధాన ప్రతిపక్షంగా చంద్రబాబే ముందుగా చొరవ తీసుకుని ప్రభుత్వంపై అవిశ్వాస యుద్ధం ప్రకటించి ఉండాల్సింది. ఒక చారిత్రక అవకాశాన్ని గాలికి వదిలేశారు. టీఆరెస్ ముందుకు వచ్చిన తర్వాత కూడా తాము స్వయంగా అవిశ్వాసం పెడతామని, టీఆరెస్ తీర్మానానికి మద్దతు ఇవ్వబోమని ప్రకటించి ఉంటే సరిపోయేది. కానీ చంద్రబాబు ఆ విషయం చెప్పడంలో తన ఆక్రోశాన్ని, అక్కసును దాచుకోలేకపోయారు. కాంగ్రెస్ ప్రభుత్వాన్ని ఎండగట్టాల్సింది పోయి, టీఆరెస్, వైఎస్సార్ కాంగ్రెస్‌లను టార్గెట్ చేసుకుని మాట్లాడారు. అవిశ్వాసం వల్ల ఏదో జరుగబోతోందన్న చంద్రబాబు తత్తరపాటే ఆయన తప్పుడు నిర్ణయాలకు కారణం. తద్వారా ఆయన కాంగ్రెస్ ప్రభుత్వ రక్షకునిగా మరోసారి ముద్ర వేయించుకున్నారు. అసెంబ్లీలో కాంగ్రెస్, తెలుగుదేశం శాసనసభ్యులు కలసి సంబరపడేదాకా వ్యవహారం వెళ్లిందంటే ప్రజలు దీనిని ఎలా అర్థం చేసుకుంటారు? చంద్రబాబు కొత్తగా ప్రజల విశ్వాసాన్ని చూరగొనడం సంగతి దేవుడెరుగు, ఉన్నది పోకుండా కాపాడుకునే సాహసాన్ని కూడా ప్రదర్శించం లేదు. కాంగ్రెస్, వైఎస్సార్ కాంగ్రెస్‌లను రెంటినీ దోషులుగా నిలబెట్టకుండా ఆయన ఎంత పాదయాత్ర చేసినా ఆశించిన ఫలితాలు రావు.

అవిశ్వాసం టీఆరెస్ పెట్టినా, చివరకు చంద్రబాబు పెట్టినా వెంటనే నెగ్గే అవాకాశాలు ఎంతమాంత్రం లేవు. అత్యధికశాతం మంది ఎమ్మెల్యేలు సమీప భవిష్యత్తులో ఎన్నికలు ఎదుర్కోవడానికి సిద్ధంగా లేరు. ఏడాది ముందుగా ఎందుకు పదవి వదలుకోవడం అని ఆలోచించేవారే అధికం. పైగా కాంగ్రెస్ తన సన్నాహాల్లో తాను ఉంది. పరీక్ష అనివార్యమైతే అటు టీడీపీలో, ఇటు కాంగ్రెస్‌లో జగన్‌తో చేయి కలుపుతారన్న అనుమానం ఉన్న ఎమ్మెల్యేలను కొందరిని అనర్హులుగా ప్రకటించాలని కాంగ్రెస్ యోచించినట్టు చెబుతున్నారు. సభలో సభ్యుల సంఖ్యను 20కి తగ్గించగలిగితే, 141 మంది మద్దతుతోనయినా నెగ్గుకురావచ్చని కాంగ్రెస్ పెద్దలు భావించారట. అయితే టీడీపీ కోయిల తొందరపడి ముందే కూసింది. పరిస్థితి అంతదాకా రాకముందే జెండా ఎత్తేసింది. అవిశ్వాస తీర్మానం శాసనసభలో ఒక అర్థవంతమైన సమీక్షకు సందర్భం. ప్రభుత్వాన్ని ఎండగట్టడానికి, తప్పుల బోనులో నిలబెట్టడానికి ఒక అవకాశం. కానీ విడ్డూరం ఏమంటే ప్రతిపక్ష శిబిరమే చీలిపోయింది. పరస్పరం కత్తులు దూసుకుంటున్నది. ఉన్నంతలో అధికార పక్షమే ఐక్యంగా ఉంది. ఇది ప్రజలకు ఎటువంటి సంకేతాలు పంపుతుంది?

టీఆరెస్ లక్ష్యం కూడా అవిశ్వాసాన్ని నెగ్గించాలని కాదు. తెలుగుదేశం పార్టీని బోనులో నిలబెట్టాలన్నదే. తెలుగుదేశం ఎవరి సరసన నిలబడుతుందో రుజువు చేయడమే. ఆ మేరకు విజయం సాధించింది. కానీ కాంగ్రెస్, తెలుగుదేశంల సాగదీత సిద్ధాంతాన్ని, రకరకాల ఎన్నికలతో తెలంగాణ సమాజాన్ని నీరుగార్చే వ్యూహాన్ని ఎదుర్కోవడానికి కేవలం రాజకీయ ఎత్తుగడలు చాలవు. ఉద్యమ వాతావరణం లేకుండా టీఆరెస్ రాజకీయ లబ్దిపొందడం అసాధ్యం. స్థానిక సంస్థల ఎన్నికలయినా, మున్సిపాలిటీ ఎన్నికలయినా, చివరకు అసెంబ్లీ ఎన్నికలయినా తెలంగాణ వేడి లేకుండా టీఆరెస్ ఎదుర్కోలేదు. శాంతికాలపు ఎన్నికలేవీ టీఆరెస్‌కు అచ్చిరాలేదు. ఎందుకంటే ఇప్పటికీ చాలా జిల్లాల్లో టీఆరెస్‌కు బలమైన పునాదులు లేవు. కార్యకర్తలు లేరు. శాఖలు లేవు. పోలింగ్ బూత్ వద్ద నిలబడి ఓటు వేయించే యంత్రాంగం లేదు. వరుస ఎన్నికల్లో ఒకటే మంత్రం కూడా పనిచేయకపోయే ప్రమాదం ఉంది. ఒకే అంశంపై పదేపదే ఓటడిగితే జనంలో విముఖత ఏర్పడే అవకాశం  ఉంది. అందుకే ఉద్యమం ఒక్కటే టీఆరెస్‌కు, తెలంగాణ వాద పార్టీలకు శ్రీరామరక్ష.

Blunder of Chandrababu


When bad days are in, leaders do blunder after blunder. Chandrababu Naidu once again lost the initiative to TRS to launch the final fight on Congress Government and exposed as the savior of Government. It’s true that TDP or for that matter any party is not ready to facing the elections immediately.

Chandrababu should not have feared much about elections. By any calculation no-confidence motion cannot get through the test of the Assembly. Congress had the extreme option of disqualifying some members from house and putting the test.

But Chandrababu much worried about a non happening threat. With that in mind instead of choosing a challenging path, completely retreated from the battle.  He called ’TRS a thoka party. We don’t go with it’. But in actual terms he himself ended as ‘thoka party’ to Congress. He is seen as going with Congress. He is failing to place himself in a right path, when an unexpected situation arises.

This is another historical blunder of Chandrababu Naidu. His decision exposed his weakness and self defeating mentality. KCR’s gauntlet thoroughly fixed Chandrababu in his shell.  KCR succeeded in his political gamble to prove Chandrababu in Kirankumar Reddy’s Company or TDP in Congress Company.