Congress hints at Telangana decision after budget

Times News Network | Feb 27, 2013, 04.21 AM IST

NEW DELHI: Congress leadership indicated on Tuesday that it would take a call on the creation of Telangana after the passage of the general budget.

Prime Minister Manmohan Singh indicated this at the meeting of the UPA coordination committee. According to sources, he was responding to NCP boss and Union agriculture minister Sharad Pawar who wanted to know about the Centre’s stand on the demand for creation of Telangana.

Pawar had earlier supported the Telangana cause.

The meeting also saw National Conference leader and Union minister for new and renewable energy Farooq Abdullah saying that the Centre should have taken his party into confidence over the hanging of Parliament attack convict Afzal Guru on February 9. “We also had a huge stake in the matter,” sources quoted Abdullah as saying.

The coordination committee was meeting after a long gap, and the three-hour session saw the constituents venting their angst over a host of issues. While Pawar powerfully raised the issue of what he called discrimination against Maharashtra in the rail budget, DMK representative T R Baalu said India should lead the effort to ostracize and censure Sri Lanka for crimes committed by its security forces against innocent Tamil civilians. He said India should not hesitate to vote for the resolution that US proposes to move at the forthcoming meeting of the United Nations Human Rights Council next month.

The prime minister said India will highlight the issue in an appropriate way.

link: http://timesofindia.indiatimes.com/india/Congress-hints-at-Telangana-decision-after-budget/articleshow/18703300.cms

Advertisements

A Lesson for TRS

Once again it is proved that peacetime election cannot help any party heading movement, like TRS. TRS is distancing itself from various political groups and forces of movement. TRS, which is considered as vanguard of T movement, strategically or for other reasons, kept movement at low pace. This is demoralizing the forces and increasing disillusionment among them. Prioritizing of winning elections in 2014, than achieving Telangana also disturbing the Telanganites.

In the past also we have this experience. In 2006, KCR won from Karimnagar Lok Sabha Constituency with thundering success, with all out support of Telangana forces. Whereas, same party lost half of its assembly seats in 2008 by-elections, just because it lost the support of Telangana forces. And also, people did not welcome the same weapon of elections again and again, without keeping the movement live. Any weapon cannot be misused or overused. Must use sparingly.

During MLC elections also TRS has done same mistakes. They did not maintain the tempo of movement and for no reasons kept the guns silent. Then, selected a wrong candidate, unilaterally against a teacher’s leader, who stood in the front row of movement. TRS cannot take it for granted while choosing the pace of movement or opting for elections. They must sail with the wind, take the forces in to confidence and run the show or else they must prepare for setbacks.

kattashekar@gmail.com

అభద్రతా నగరం, అసమర్థ యంత్రాంగం

‘నగరంలో జీవితాలు గాలిలో దీపాలు. ఇక్కడ బతకడం మన చేతిలో ఉండదు. చావడం మన చేతిలో ఉండదు’-బాంబు పేలుడు ఘటన దృశ్యాలు చూసి చలించిన ఒక సీనియర్ జర్నలిస్టు నిర్వేదం ఇది. అంతకుముందే ఔటర్‌రింగ్ రోడ్డులో కారు ఢీకొని నలుగురు కూలీలు మరణించిన వార్త తెలిసింది. ‘ఎంత సంకటభరితంగా(వల్నరబుల్)గా తయారయింది జీవితం? కేంద్ర హోం మంత్రి ఏం మాట్లాడుతున్నారో, రాష్ట్ర ముఖ్యమంత్రి ఏం మాట్లాడుతున్నారో చూశాం కదా. ముందే హెచ్చరించామని ఆయన చెబుతారు. అది రొటీనే అని ఈయన చెబుతారు. ఎవరికీ సీరియస్‌నెస్ లేదు. నాకయితే బాంబు పేల్చినవాడికీ, కారుతో ఢీకొట్టి చంపినవాడికి పెద్ద తేడా కనిపించడం లేదు. వీడూ దొరకడు, వాడూ దొరకడు. నాలుగు రోజులు హడావిడి, అప్రమత్తత, శోధన, దర్యాప్తు…కేసు మూతపడుతుంది. జనానికి మాత్రం భరోసా లభించదు’ అని ఆ జర్నలిస్టు ఆవేశంగా అన్నారు. పేలుళ్లు ఒక్క దిల్‌సుఖ్‌నగర్‌కే పరిమితమా లేక ఉగ్రవాదులు ముంబైలో మాదిరిగా వరుస పేలుళ్లు ప్లాన్ చేశారా? నగరం ఒక్కసారి స్థాణువు అయిపోయింది. ఎక్కడివాళ్లు అక్కడే ఆగిపోయారు. కొన్ని ఆఫీసులు తమ సిబ్బందిని ఇప్పుడే బయటికి వెళ్లవద్దని ఆపేశాయి. ఎవరు ఎక్కడ ఉన్నారో, క్షేమంగా ఉన్నారో లేదో తెలుసుకుందామని ప్రయత్నం. ఫోన్లు పనిచేయలేదు. ట్రాఫిక్ స్తంభించిపోయింది. టీవీలే ఆధారం. పనులు, ఉద్యోగాలు ముగించుకుని ఇంటిబాట పట్టినవాళ్లు, స్కూళ్లు, కాలేజీల నుంచి వచ్చే విద్యార్థులు, రకరకాల కోచింగ్ సెంటర్లకు వెళ్లి క్లాసులు పూర్తి చేసుకుని వస్తున్నవాళ్లు, ఏదో షాపింగ్‌కోసం వచ్చి అటునుంచి వెళుతున్నవాళ్లు, రోజంతా కష్టపడి సాయంత్రం అల్పాహారంకోసం మిర్చీ బండీవద్ద చేరిన పేద మధ్యతరగతి జనం, పసి పిల్లలు, స్త్రీలు మొదలు వృద్ధుల వరకు అందరినీ అర్ధంతరంగా మృత్యుపాశం తీసుకుపోయింది. ఒక్క ప్రాంతం కాదు, ఒక్క జిల్లా కాదు, ఒక్క మతం కాదు, ఒక్క కులం కాదు…పేలుళ్ల ధాటికి మాడి మసైపోయిన వారిలో అందరూ ఉన్నారు. అంతా సాధారణ ప్రజానీకం. మతాధిపత్యాలతో, రాజకీయాధిపత్యాలతో ఏమాత్రం సంబంధం లేని వాళ్లు. ఏ లక్ష్యాలకోసం ఈ ఉన్మాదకాండ? ఎవరు చేసినా ఇది పవిత్ర యుద్ధం కాదు. మానవత్వంపై సాగించిన విధ్వంసకాండ. వీళ్లను దేవుడు క్షమించడు. అల్లా కరుణించడు. ప్రభువు దీవించడు. ‘ఇదిగో టిఫిన్ తీసుకుని ఇప్పుడే వస్తున్నాను’ అని ఇంటికి ఫోను చేసి చెప్పిన భర్త ఇంటికి రాలేదు. రాత్రి ఎనిమిది దాకా ఏమైందో ఎక్కడ ఉన్నాడో తెలియదు. చివరికి ఆస్పత్రిలో స్ట్రెచ్‌పై చిద్రుపలైన దేహం! ఆమె దుఃఖాన్ని ఎవరు ఆపగలరు? ‘చెల్లి పేలుడు జరిగినచోటుకు వంద గజాల దూరంలో హాస్టల్‌లో ఉంటుంది. టిఫిన్‌కోసం రోజూ సాయంత్రం ఆనంద్ టిఫిన్ సెంటర్‌కే వెళ్లివస్తుంది. ఇప్పుడు అక్కడే పేలుడు జరిగింది. చెల్లి ఎక్కడ ఉందో? ఏమైందో?’-పేలుళ్ల సంగతి తెలియగానే కంపెనీ నుంచి బయలుదేరిన ఆ సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్ కన్నీళ్ల పర్యంతమవుతున్నారు. ఫోన్లు కలవడం లేదు. నో కమ్యూనికేషన్. ఎప్పుడూ ధైర్యంగా ఉండే ఆ ఇంజనీరు కకావికలవుతున్నారు. చివరికెప్పుడో గంటన్నర తర్వాత చెల్లి నుంచి ఫోను. ‘పొద్దున తార్నాక మామయ్యవాళ్లింటికి వచ్చాను. నేను క్షేమం. హాస్టల్‌లో ఉండే మా ఫ్రెండ్స్ పరిస్థితి తెలియదు. తలుచుకుంటేనే భయమేస్తోంది’ అని ఆ యువతి వణికిపోయింది. ఈ నగరానికి ఎప్పుడు భరోసా ఇవ్వగలం? ఈ భయాన్ని ఎప్పుడు పోగొట్టగలం?

విషాదం ఏమంటే, పేలుళ్ల పాపం ఇంతకుముందయితే నేరుగా ఇస్లామిక్ ఉగ్రవాదుల మీదికి వెళ్లేది. మాలెగాం, మక్కా మసీదు పేలుళ్ల తర్వాత హిందూ ఉగ్రవాద సంస్థలు కూడా ఇటువంటి ఘాతుకాలు చేస్తున్నాయని తెలిసివచ్చింది. వెంటనే సూత్రీకరణలు చేయలేని పరిస్థితి. కాకపోతే కసబ్, అఫ్జల్‌గురుల ఉరికి ప్రతీకారం తీర్చుకుంటామని ఇస్లామిక్ ఉగ్రవాద సంస్థలు బాహాటంగానే హెచ్చరికలు చేయడం, హైదరాబాద్‌లో రెక్కీలు నిర్వహించినట్టు సమాచారం ఉండడం, కేంద్ర నిఘా సంస్థలు ఈ మేరకు హెచ్చరికలు చేయడం…ఈ వివరాలన్నీ తక్షణం ఇస్లామిక్ ఉగ్రవాద సంస్థలనే దోషులుగా నిలబెడుతున్నాయి. హైదరాబాద్‌లో స్లీపర్ సెల్స్ పనిచేస్తున్నాయని అన్ని పత్రికల క్రైమ్ రిపోర్టర్లూ మూడునెల్లకో, ఆరునెల్లకో ఒకసారి వార్తలు రాస్తూనే ఉన్నారు. సుమారు 1500 మంది బంగ్లాదేశీలు, కొన్ని వందల మంది పాకిస్తానీలు అనుమతి లేకుండా నగరంలో ఉంటున్నారని వార్తలు వస్తూనే ఉన్నాయి. పోలీసు యంత్రాంగం వద్ద, నిఘా విభాగంవద్ద ఈ వివరాలు లేవని అనుకోలేము. వాళ్లకు ఇంతకంటే ఎక్కువ వివరాలే అందుబాటులో ఉండే అవకాశం ఉంది. అయినా ఎందుకో కనెక్టివిటీ కుదరడం లేదు. చేయాల్సిన ప్రయత్నం చేయడం లేదు. ఏ శక్తులు వారికి అడ్డుపడుతున్నాయో తెలియదు. ఈలోగా ఎంత నష్టం జరగుగుతుందో తెలియదు. ఎన్ని సిద్ధాంతాలు ముందుకు వస్తాయో తెలియదు. ‘తెలంగాణవాదం నుంచి దృష్టి మళ్లించడానికి ఆంధ్ర పెత్తందారులు ఇటువంటి దుర్మార్గానికి పాల్పడినట్టుగా అనిపిస్తోంది’ అని ఒక తెలంగాణ వాది మెసేజ్. అలా జరిగే అవకాశం లేదని సమాధానం ఇచ్చాను. ‘వెనుకటికి హైదరాబాద్‌లో అల్లర్లు సృష్టించి అనేక మందిని బలిగొన్న చరిత్ర వారికి ఉంది’ అని మరో మెసేజ్. ‘ఇంత పెద్ద పేలుడు వాళ్లు ఎలా ప్లాన్ చేయగలరు?’ అని సమాధానం ఇచ్చాను. ‘అన్నా, మరిచిపోయారా? జూబ్లీహిల్స్ కారుబాంబు పేలుడు ఎవరు ప్లాన్ చేశారు?’ ఇంకో మెసేజ్. అతని ప్రశ్నలు ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తున్నాయి. కానీ ‘ప్లీజ్. ఇప్పుడలా జరిగి ఉండదు. తొందరపడకండి’ అని ఆ సంభాషణ అక్కడితో ముగించాను. ‘అక్బర్ అరెస్టు నేపథ్యంలో ఎంఐఎంను బద్నాం చేయడానికి, నరేంద్ర మోడి అవసరాన్ని రాజకీయ ఎజెండాలో పెట్టడానికి హిందుత్వ ఉగ్రవాదులే ఈ పని చేసి ఉండవచ్చు కదా’ అని మరొక లౌకికవాది సూత్రీకరించాడు. విశ్లేషణకు, ఊహకు అంతం లేదు. కల్పనకు ఏదీ అతీతం కాదు. రుజువయ్యేవరకు ఏదీ సత్యం కాదు.

ఒకటి మాత్రం వాస్తవం, మన చట్టపాలన వ్యవస్థలకు ఫొకస్ లేదు, శ్రద్ధ లేదు, నిజాయితీ లేదు. మనదంతా ఆశ్రీత పోలీసు వ్యవస్థ. చట్టం తనపని తాను చేసుకుపోతుందని మన ప్రభువులంటుంటారు. కానీ తనపని తాను చేసుకుపోదు. ఏలినవారి చూపుడువేలు సంకేతాలను బట్టి నడుస్తూ ఉంటుంది. ఎవరో ఒకరు చెబితేనో, ఏదో ఒక ప్రయోజనం ఉంటేనో తప్ప చట్టం కదలడం లేదు. సెలెక్టివ్ లా అండ్ ఆర్డర్ పర్సెప్షన్. సెలెక్టివ్ పర్‌సెక్యూషన్. సెలెక్టివ్ ఇన్వెస్టిగేషన్. సెలెక్టివ్ ప్రాసిక్యూషన్. రాత్రి ఒక మిత్రుడు పంపిన మెసేజ్ నాకు నిజమనిపించింది. ‘ఉద్యమాలను అణచివేయడంపై ఉన్న శ్రద్ధ నగర శాంతిభద్రతలపైన పెడితే పరిస్థితి ఇలా ఉండేది కాదు. ఉద్యమకారులు ఎప్పుడూ ఇటువంటి దుర్మార్గాలకు పాల్పడలేదు’ అని ఆయన బాధపడ్డారు. పొలిటికల్ టార్గెట్స్ మీద ఉన్న శ్రద్ధ నేరస్థులను పట్టుకోవడంపై ఎక్కడ ఉంది? తెలంగాణ ఉద్యమంపై నివేదికల మీద నివేదికలు పంపే ప్రభుత్వానికి నగరంలో ఎటువంటి విష సర్పాలు విహరిస్తున్నాయో కనిపెట్టే ధ్యాస ఎక్కడిది? ఉగ్రవాదుల సంగతి దేవుడెరుగు? పేలుళ్లలో ఒకేసారి ఇంత మంది చనిపోయేసరికి నగరం ఉలిక్కి పడింది. నిర్ఘాంతపోయింది. నిజమే కానీ ఈ నగరంలో రోజూ ఇంత కంటే ఎక్కువ మంది ఏదో ఒక కారణం చేత మృత్యువు ఒడిలోకి చేరుతూనే ఉన్నారు. రోడ్డు ప్రమాదాల్లో, హత్యలు చేయబడి, అత్యాచారాలకు గురై…పత్రికల క్రైమ్ పేజీల నిండా మృత్యుఘోషలు వినిపిస్తూనే ఉంటాయి. కానీ ఎంతమంది దోషులు బోనులో నిలబడ్డారు? ఎంతమందికి శిక్షలు పడ్డాయి? కోర్టులకు వెళ్లిన కేసుల్లో సుమారు 70 శాతం కేసులు పోలీసులు సరైన ఆధారాలు చూపించకపోవడం వల్ల కొట్టివేయబడుతున్నాయి. అంటే 70 శాతం మంది నేరస్థులు స్వేచ్ఛగా మళ్లీ వీధుల్లోకి వస్తున్నారని అర్థం. పేలుళ్లను చూసినంత సీరియస్‌గా ఇతర నేరాలను చూడడం లేదు. ఔటర్ రింగురోడ్డుపై నలుగురు కూలీలను చంపి వెళ్లిన కారును మన పోలీసులు పట్టుకుంటారా? టోల్‌గేట్‌ల వద్ద వాళ్ల ఆనవాళ్లు పట్టుకుంటారా? నేరాలను పోలీసులు సీరియస్‌గా తీసుకుంటే పరిస్థితి నానాటికీ ఇంతగా దిగజారదు? నగర పౌరుల భద్రతకోసం ఇప్పటికయినా ఒక సమగ్రమైన ప్రణాళికను ఏదయినా రూపొందిస్తారా? ఈ ప్రణాళిక రూపకల్పనలో పౌర సమాజం తోడు తీసుకుంటారా?

నగరానికి చెందిన ఒక బుద్ధిజీవి పంపిన మెసేజ్, పౌరుల ధర్మాగ్రహాన్ని తెలియజేస్తుంది. ‘ఈ దేశంలో ఉగ్రవాదులకు అమాయకులను చంపే హక్కు ఉంది. రాజకీయ నాయకులకు ప్రజాధనాన్ని లూటీ చేసే హక్కు ఉంది. రాజకీయ పక్షాలకు సమ్మెలు, బంద్‌లు చేసే  హక్కు ఉంది. మేధావులకు ఉగ్రవాదులను సమర్థించే హక్కూ ఉంది. తమ పనులు తాము చేసుకునే సాధారణ మనుషులకు మాత్రం ఏ హక్కులూ లేవు, బాధ్యతలు తప్ప’ అన్నది ఆ మెసేజ్ సారాంశం. రాజకీయ వ్యవస్థను, చట్టాన్ని, మేధావులను…అందరినీ పౌరులు నిరాకరించే పరిస్థితి ఏ సమాజానికీ రాకూడదు. దీనిని హెచ్చరికగా భావించాలి. పోలీసు యంత్రాంగం, నాయకులు గుర్తించినా గుర్తించకపోయినా, సమాజం మాత్రం చాలా బాధ్యతగా వ్యవహరిస్తున్నదని అనేకసార్లు రుజువయింది. ఎంతటి ఆపత్కాలంలోనూ ఇక్కడి ప్రజలు సంయమనం కోల్పోలేదు. పుకార్లను, విద్వేష ప్రచారాలను నమ్మలేదు. చేయి చేయి కలిపి తక్షణ సహాయం చేశారు. అనేక ఘటనల తర్వాత పదేపదే అర్థం అవుతన్నదేమంటే, చంపేవాడిది మతం కాదు. చనిపోయేవారికీ మతం లేదు. చంపేవాడు ఎవడయినా కానీ, చనిపోతున్నవారిలో రాముడు, రహీము అందరూ ఉన్నారు. మతం మానవత్వాన్ని కమ్మివేయనంతవరకు సమాజం సామరస్యంతో మనుగడ సాగిస్తుంది. మతం జీవన విధానంగా ఉన్నంతవరకు ఎవరికీ ఇబ్బంది కలిగించదు. మతం ఉన్మాదంగా మారితేనే సమాజానికి ప్రమాదం. హైదరాబాద్ అటువంటి ఉన్మాదులపై ఎప్పుడూ విజయం సాధిస్తూనే ఉంటుంది. కనీసం ఇటువంటి సందర్భాల్లో రాజకీయ ఓట్లాట అపేస్తే మంచిది. నిందలు, ఆరోపణలు తర్వాత చేసుకోవచ్చు. నగరం ఇప్పుడు గాయపడి ఉంది. ప్రజలు కలత చెందుతున్నారు. వారిలో విశాసాన్ని పునరుద్ధరించాల్సిన బాధ్యత పోలీసులపైన, రాజకీయ యంత్రాంగంపైన ఉంది. మెట్రో రైళ్లు, మాస్టర్ ప్లాన్లు తరువాత, భద్రత లేని చోట ఎంత అభివృద్ధి ఉన్నా నిష్ఫలం.

ఇక దోషులు కాంగ్రెస్ వాళ్ల్లే!

‘మీ నాయకులకు తెగింపు లేదు. ఎదురుతిరిగే సాహసం లేదు. మీ జిల్లా నాయకులనే చూడండి-ఒక వైపు తెలంగాణకోసం పోరాడుతున్నామని పెడబొబ్బలు పెడతారు. ఇంకోవైపు ముఖ్యమంత్రితో అంటకాగుతుంటారు. తప్పంతా మీవాళ్ల దగ్గర పెట్టుకుని మమ్మల్ని ఎందుకండి నిందిస్తారు? బానిసతత్వం మీ నాయకుల్లోనే ఉంది. మీ ఎమ్మెల్యేలు, ఎంపీలపై ఆధారపడి ఈ ప్రభుత్వం నడుస్తోంది. అందరూ కట్టగట్టుకుని తెగించి నిలబడితే సమస్య పరిష్కారానికి వారం రోజులు చాలు. అది చేయకుండా అస్తమానం సీమాంధ్ర నాయకత్వాన్ని ఎందుకు ద్రోహులుగా చిత్రిస్తారు? దశాబ్దాలుగా చేతిలో ఉన్న అధికారం, అవకాశాలను అంత సులువుగా ఎవరుమాత్రం వదులుకోవడానికి ఇష్టపడతారు? మా నాయకులూ అంతే. మా నాయకుల్లో ఉన్న చైతన్యం, ఐక్యత మీ వాళ్లలో ఎక్కడుంది? ఒక్కరోజులో నిర్ణయాన్ని మార్పించగలిగిన శక్తి మావాళ్లది. ఈ పార్టీ, ఆ పార్టీ అని లేదు అందరూ ఒక్కటయ్యారు. మరి మీ నాయకులకు సాధ్యమవుతుందా? మీ నాయకుల స్వార్థ ప్రయోజనాలే మీ తెలంగాణ సాధనకు అడ్డం’-సీమాంధ్ర ప్రాంతానికి చెందిన ఒక మేధావి నాకు పంపిన మెయిల్ సారాంశం ఇది. ఆయనే కాదు, తెలంగాణలో స్థిరపడిన ఒక గుంటూరు డాక్టర్ చేసిన విశ్లేషణ ఇంకావిస్మయం కలిగించింది. ‘మీ నాయకులకు బానిసత్వం ఇప్పుడు సంక్రమించింది కాదు. నాలుగైదు వందల ఏళ్లుగా మీ వాళ్లు బానిసత్వానికి అలవాటు పడిపోయారు. ప్రాంతం చిన్నదా పెద్దదా అన్నది వదిలిపెట్టండి. అక్కడి నాయకత్వానికి ఉండే స్వభావం ముఖ్యం. రాయలసీమ ఎంత ప్రాంతం? కానీ గత 56 ఏళ్లలో రాష్ట్రాన్ని అత్యధిక కాలం పరిపాలించింది రాయలసీమవారే. నీలం సంజీవరెడ్డి, దామోదరం సంజీవయ్య, కోట్ల విజయభాస్కర్‌రెడ్డి, నారాచంద్రబాబునాయుడు, వైఎస్ రాజశేఖర్‌రెడ్డి, నల్లారి కిరణ్‌కుమార్‌రెడ్డి….వీళ్లంతా అంత దీర్ఘకాలం  రాష్ట్రాన్ని ఎలా పరిపాలించగలిగారు? అప్పుడు కూడా ఆంధ్రలో అత్యధిక ఎమ్మెల్యేలు ఉన్నారు కదా? ఆధిపత్య స్వభావం, నాయకత్వ స్వభావం అక్కడి నాయకుల్లో మెండుగా ఉంది. కానీ ఆంధ్ర నాయకత్వానికి అదనపు సంపాదన, పెట్టుబడి పెంచుకోవడం, వ్యాపార సామ్రాజ్యాలు నిర్మించుకోవడం మీద ఉన్న శ్రద్ధ రాజకీయాలపై పట్టుసాధించడం మీద లేదు. డబ్బు ఉంటే అధికారం ఉన్నట్టే అని వాళ్లు నమ్ముతారు. ఇందుకు మినహాయింపులు లేకపోలేదు. ఎన్‌టిఆర్, కాసు బ్రహ్మనందారెడ్డి, నేదురుమల్లి, భవనం వెంకట్రామ్, రోశయ్య వంటి వారు పరిపాలించినమాట వాస్తవం. కానీ ఆ తర్వాత నిలబడలేదెందుకు? వాళ్ల ఫోకస్ ఇతర అంశాలపైనే అధికంగా ఉంది. తెలంగాణ నాయకులకు ఏ ఫోకస్ లేదు. అందుకే ఈ సమస్య ఇన్నేళ్లుగా ఇలా నానుతూ ఉంది. ఇంతమందిని బలితీసుకుంటూ ఉంది’ అని ఆయన చాలా ఆవేశపడ్డారు. ఈ అభిప్రాయాలతో నేను పూర్తిగా ఏకీభవించకపోవచ్చు. కానీ ఇందులో లాజిక్ ఉందనిపిస్తోంది. కొంతవరకు వాస్తవం ఉందనిపిస్తోంది.

ఇందుకు అనేక కారణాలూ ఉన్నాయి. బానిసత్వం ఒక్క సారిగా రాదు. పరాధీనత ఒక్క రోజులో జరుగదు. అది జీవన విధానంగా మారడానికి చాలా కాలం పడుతుంది. అందుకు అనేక అంశాలు దోహదం చేస్తాయి. స్వరాష్ట్రం వచ్చిన కొన్ని నాళ్లు(194 సెప్టెంబరు-1956 నవంబరు) తప్ప ఆ తర్వాత తెలంగాణ నాయకులకు రాజకీయ స్వేచ్ఛ లేదు. ఎవరో టికెట్ ఇస్తారు. ఇంకెవరో ఎన్నికల నిధులు ఇస్తారు. ఏ పనులు కావాలన్నా ఏలినవారి దయ. ఏ ప్రాజెక్టు కావాలన్నా సీమాంధ్ర ఎస్టాబ్లిష్‌మెంట్(ఆధిపత్య యంత్రాంగం) ఇస్తే వచ్చినట్టు లేకపోతే లేదు. రోడ్లు కావాలన్నా, మంచి నీళ్లు కావాలన్నా సీమాంధ్ర అధికార ఛత్రం నీడలోనే. నిజమే. తెలంగాణ నుంచి ముఖ్యమంత్రులు అయినవారున్నారు. మంత్రులయినవారున్నారు. కానీ ఎవరు ఎంతకాలం ఉన్నారు? ఎంత భద్రంగా ఉన్నారు? ముఖ్యమంత్రి పదవులు, మంత్రి పదవులు కాపాడుకోవడానికి ఎన్ని పాట్లు పడ్డారు? పివి నరసింహారావు 46 రోజులు, మర్రి చెన్నారెడ్డి మొదటిసారి 950 రోజులు, రెండోసారి 379 రోజులు, అంజయ్య 501 రోజులు మాత్రమే పదవుల్లో ఉండగలిగారు. ఈ పదవులన్నీ  ఎవరో ఒకరు ఇచ్చినవి. వీరు పుచ్చుకున్నవి. ఇచ్చినవారికి కోపం రాకుండా చూసుకోవాలి. పుచ్చుకునేవాడు ఎప్పుడూ లోకువే. సీమాంధ్ర నాయకత్వం వీరెవరినీ అధికార పీఠంలో కుదురుగా పనిచేయనీయలేదు. పూర్తికాలం ఉండనీయలేదు. జలగం వెంగళరావు ఖమ్మం నుంచి గెలిచినా తన ఆంధ్రా విధేయతను ఏరోజూ విస్మరించలేదు. అందుకే ఆయన పూర్తికాలం ఉండగలిగారు. అధికారం, రాజకీయ స్వేచ్ఛ, పెట్టుబడి దన్ను ఉన్న సమాజాలు మిగిలిన సమాజాలపై పెత్తనం చెలాయించడం తరతరాలుగా వస్తున్నదే. ఇప్పుడు తెలంగాణ విషయంలోనూ అదే జరుగుతున్నది. పై మూడు సాధనాలు సీమాంధ్ర నాయకత్వానికి ఉన్నాయి. తెలంగాణ నాయకత్వానికి లేవు. బానిసత్వానికి ఇదే మూలం. పరాధీనతకు ఇదే హేతువు. తెలంగాణ తిరగబడ్డ సందర్భాలు లేవా? తెలంగాణ సాయుధ పోరాటం నిజాం నిరంకుశత్వాన్ని ఎదిరించి పోరాడింది. గ్రామీణ తెలంగాణను విముక్తి చేసింది. కానీ ఆ ఫలితాలు చేతికి అందకముందే మిలటరీ ప్రభుత్వం తెలంగాణలో ఉక్కుపాదం మోపింది. నిజాం పెంచి పోషించిన భూస్వామ్య శక్తులకు అండగా నిలబడింది. 1952లో రాజకీయ స్వేచ్ఛ లభించినా, అది పుష్పించి, ఫలించకముందే 1956లో ఆంధ్రప్రదేశ్‌లో విలీనమైంది. మళ్లీ మొదటికి వచ్చింది. కమ్యూనిస్టులకు వ్యతిరేకంగా సీమాంధ్ర రాజకీయ నాయకత్వం నిజాంకాలం నుంచి సంక్రమించిన భూస్వామ్య రాజకీయ శక్తులను దువ్వింది, బుజ్జగించింది. తెలంగాణ రాజకీయ నాయకత్వం ఆ బుజ్జగింపుల మాయలోపడి తమ స్వేచ్ఛను కోల్పోతున్నామన్న విషయమే మరిచిపోయింది. కానీ ఆ భ్రమల నుంచి బయటపడడానికి ఎంతో కాలం పట్టలేదు. ఆ తర్వాత జరిగిన పోరాటాలన్నీ రాజకీయ స్వేచ్ఛ కోసం జరిగినవే. 1969 తెలంగాణ ఉద్యమం, నక్సల్బరీ పోరాటం, ఇప్పటి తెలంగాణ ఉద్యమం…అన్నీ ఎస్టాబ్లిష్‌మెంట్‌కు వ్యతిరేకంగా చెలరేగినవే. ఈ ఉద్యమాలు ప్రభుత్వాలను తెలంగాణ ప్రజలకు అనుకూలంగా కొంత వంచగలిగాయి, మల్చగలిగాయి, తప్ప పూర్తిగా మార్చలేకపోయాయి. దీనికి కారణం ఆధిపత్యశక్తులు మారకుండా మౌలికంగా మార్పులు జరుగవు.

వాళ్లు ఇచ్చేవాళ్లుగా, మనం తీసుకునేవాళ్లంగా ఉన్నంతకాలం ఈ పరాధీనత తప్పదు. దీనినుంచి బయటపడడానికి పూర్తిస్థాయి స్వేచ్ఛా పోరాటమే జరగాలి. తెలంగాణలో ఉన్న అనేక శక్తులు కలసి రాకపోవడం వల్ల పాత ఎస్టాబ్లిష్‌మెంట్ సంకెళ్లు తెంచుకోవడానికి గత పుష్కరకాలంగా జరుగుతున్న తెలంగాణ ఉద్యమానికి శక్తి చాలడం లేదు. సగానికంటే ఎక్కువ రాజకీయ శక్తులు ఇప్పటికీ పరాధీన భావజాల ప్రభావంలోనే ఉన్నాయి. ఇక్కడి నేతలు కాంగ్రెస్, తెలుగుదేశం, వైఎస్సార్‌సీపీల నీడలో ఉన్నంతకాలం ఇచ్చేవాడు, తీసుకునేవాడి సమీకరణలు మారవు. రాజకీయ స్వేచ్ఛ లభించదు. యాభై ఆరేళ్లుగా వ్యవస్థను గుప్పిట పట్టినవాళ్లు ఆషామాషీ బెదిరింపులకు, దాగుడుమూతలకు భయపడి పోరు. సీమాంధ్ర ఆధిపత్య శక్తులది భల్లూకపు పట్టు. వారికి ప్రయోజన స్పృహ ఎక్కువ. సమైక్యత వల్ల సంక్రమిస్తున్న ప్రయోజనాలను కాపాడుకునే పట్టుదల ఎక్కువ. ప్రయోజనాల ముందు వాళ్లకు రాజకీయ భేదాలు అల్పమైనవి. అందుకే రాత్రికి రాత్రి వాళ్లు ఒక్కటి కాగలిగారు. దానితో పోరాడాలంటే, దానినుంచి విముక్తి సాధించాలంటే అంతకంటే బలంగా కొట్లాడాలి. తెలంగాణ దురదృష్టం ఏమంటే ఇక్కడ నాయకులు రాజకీయ విభేదాలనే ముందుపెట్టుకుంటారు. మన నేతలకు భేషజాలు ఎక్కువ. ప్రాంతీయ స్పృహకంటే స్వార్థ ప్రయోజన స్పృహ ఎక్కువ. టికెట్ల బెంగ, ఎన్నికల నిధుల బెంగ కాంగ్రెస్, టీడీపీ, వైఎస్సార్ సీపీలలోని తెలంగాణ నాయకులను కట్టిపడేస్తుండవచ్చు. కానీ తెగించి కొట్లాడేవారిని తెలంగాణ ప్రజలు అక్కున చేర్చుకుంటారని ఇటీవలి ఉప ఎన్నికలు పదేపదే రుజువు చేశాయి. నాగం జనార్దన్‌రెడ్డికి ఎవరు టికెట్ ఇచ్చారు? పోచారం శ్రీనివాసరెడ్డి, గంప గోవర్దన్,జోగి రామన్నలకు ఎవరు టికెట్ ఇచ్చారు? ఎన్ని నిధులు ఖర్చు చేశారు? ప్రజల ఆకాంక్షలకు అనుగుణంగా ప్రయాణం చేసేవారిని ఎవరు ఆపగలరు?

‘అంటే అందరూ టీఆరెస్‌లో చేరాలా? ఏమిటీ మీ ఉద్దేశం?’ అని తెలంగాణ కాంగ్రెస్ నాయకుడొకరు ఇటీవల ఇష్టాగోష్టిగా మాట్లాడుతన్నప్పుడు ప్రశ్నించారు. టీఆరెస్‌లో చేరతారా లేదా అన్నది సమస్య కాదు. తెలంగాణకోసం తెగించి కొట్లాడతారా లేదా అన్నది ప్రధానం. రాజకీయ శక్తులు సంఘటితం కావడం ముఖ్యం. కాంగ్రెస్‌లో ఉంటూ తెగదెంపుల సంగ్రామం చేస్తే ఎవరు వద్దన్నారు? తెలంగాణ హీరోలుగా నిలబడితే ఎవరు ప్రశ్నించారు? ఒకవైపు రాజీలు, మరోవైపు ఉద్యమాల ముసుగు…ఏకకాలంలో రెండూ నడవవన్న విషయం కాంగ్రెస్ నేతలు గుర్తించాలి. టీడీపీ అయితే తెలంగాణ సాధన సమస్య తమ సమస్యే కాదన్నట్టు వ్యవహరిస్తోంది. తెలంగాణ అంతటా జనం స్వరాష్ట్రంకోసం పలవరిస్తుంటే, వాళ్లు వారి నాయకుడి జెండానో, ఎజెండానో పట్టుకుని ఊరేగుతున్నారు. వైఎస్సార్ సీపీ నాయకులకు కూడా తెలంగాణ ప్రాధాన్యాంశం కాదు. జగనన్నను ముఖ్యమంత్రిని చేయడం వారి ఆశ, ఆశయం. ఈ రెండు పార్టీలదీ పాత ఎస్టాబ్లిష్‌మెంట్‌ను, పాత భావజాలాన్ని కొనసాగించే ప్రయత్నమే. వీళ్లు రాజకీయ స్వేచ్ఛను కోరుకోవడం లేదు. తెలంగాణ అస్తిత్వ కాంక్షకు ప్రాతినిధ్యం వహించడం లేదు. ఇప్పటికయినా సమయం మించిపోలేదు. ఈ పార్టీల నేతలు కళ్లు తెరవాలి. కొట్లాడేవారి వెంట ప్రజలు నిలబడతారు. ఎన్నికల్లో గెలిపిస్తారు. ఏ పార్టీ అయినా సరే. అన్ని పార్టీలలోని తెలంగాణ నాయకులు సంఘటితమై రాష్ట్ర సాధనకోసం బరిగీసి నిలవాలి. తెలంగాణ సాధిస్తే ఎవరి స్పేస్ వారికి లభిస్తుంది.

కేంద్రం, కాంగ్రెస్ ఉద్దేశపూర్వకంగా తెలంగాణ అంశాన్ని సాగదీస్తున్నాయి. ఎప్పటికప్పుడు ఏదో అంశాన్ని అడ్డంపెట్టి తెలంగాణ పరిష్కారాన్ని వాయిదా వేస్తున్నది. ఇప్పుడు బడ్జెట్ సాకు చూపిస్తున్నది. మార్చి 22లోపు కేంద్ర బడ్జెట్ ఆమోదం పొందే అవకాశం ఉంది. ఆ తర్వాతయినా వేగంగా, చిత్తశుద్ధితో నిర్ణయాలు చేయగలిగితే రాష్ట్ర విభజన సాధ్యమవుతుంది. రాష్ట్ర విభజన ప్రక్రియలో చాలా మెలికలు ఉన్నాయి. తొలుత కేంద్ర మంత్రివర్గం నిర్ణయం తీసుకుని హోంశాఖ, న్యాయమంత్రిత్వ శాఖల ద్వారా రాష్ట్ర పునర్వ్యవస్థీకరణ బిల్లు తయారు చేయించి రాష్ట్రపతికి పంపాల్సి ఉంటుంది. రాష్ట్రపతి ఆ బిల్లును నిర్దిష్ట గడువుతో శాసనసభకు రెఫర్ చేయవలసి ఉంటుంది. శాసనసభ అభిప్రాయం అనుకూలమా ప్రతికూలమా అన్నదానితో నిమిత్తం లేకుండా నిర్దిష్టగడువులోపల ఆ బిల్లును తిరిగి కేంద్రానికి పంపాల్సి ఉంటుంది. ఒక వేళ శాసనసభ రాష్ట్రపతి విధించిన గడువులోపల తిప్పి పంపకపోతే, రాష్ట్రపతి ఆ బిల్లును  కేంద్ర ప్రభుత్వం ద్వారా పార్లమెంటు ఆమోదానికి సమర్పించాల్సి ఉంటుంది. పార్లమెంటు ఉభయ సభలు సాధారణ మెజారిటీతో ఈ బిల్లును ఆమోదిస్తే అది చట్టమవుతుంది. అది చట్టం కాగానే విభజన ప్రక్రియ ప్రారంభమవుతుంది. ఆస్తులు, అప్పులు, వనరులు, సిబ్బంది పంపణీతో సహా విభజనకు సంబంధించిన వ్యవహారాలన్నింటినీ అమలు చేయించడానికి త్రైపాక్షిక కమిటీని ఏర్పాటు చేస్తారు. ఈ ప్రక్రియ అంతా కేంద్రం తలుచుకుంటే మూడు మాసాల్లో పూర్తి చేయవచ్చు. పరిష్కరించదల్చుకోకపోతే మరో మూడేండ్లు సాగదీయవచ్చు. మరోవైపు డిసెంబరులోనే ఎన్నికలకు వెళ్లే అవకాశాలు ఉన్నాయని ఢిల్లీ నుంచి సంకేతాలున్నాయి. సమయం తక్కువగా ఉంది. తెలంగాణ రాజకీయ శక్తులన్నీ ఉద్యమ ఓల్టేజీని పెంచాల్సిన అవసరం ఉంది. ఇప్పుడు తెలంగాణ రాకపోతే తెలంగాణ కాంగ్రెస్ ప్రజా ప్రతినిధులదే ప్రధాన బాధ్యత. ఇప్పుడు ఇక మొదటి దోషులు కాంగ్రెస్ వాళ్లే. రాష్ట్రం రాకపోతే బలిపీఠం ఎక్కాల్సింది వారే.

What is the Process of New State Formation?

 Time is running out: Congress is killing the time

 “Political will and Parliament Bill are enough for formation of Telangana State as per the Constitutional procedures and requirements. Neither the consent of Andhra Pradesh Assembly, nor the Amendment to the Constitution is required for carving out a new territory from the boundaries of present Andhra Pradesh state.”[1]

  1. Union Cabinet has to take Political decision and get the bill readied by Home ministry and whetted by Law Ministry.
  2. The bill should be sent to the President.
  3. President will refer the resolution to state assembly with stipulated time (45 or 60 days).
  4. Assembly must return it with in the period stipulated by President or if not got in time, will be treated expired and can put in process.
  5. President will send it to Parliament through Union Government.
  6. Parliament both houses have to approve the bill with simple majority.
  7. The state formation constitutional process will be over and execution will start.
  8. Then Union Government will form a tri-partite committee to see the division implemented.

Time is running out. In the wake of early general elections, political instability, is it possible to complete the state formation process?  As per political analysts, UPA may opt to go for elections in the months of November and December along with six other state assembly elections. It means we have only 8 months of time to achieve or fail. States formation is simple process. If UPA wills, it can complete in three months. But if it wishes to drag, it may complicate and struck down at any stage.

Every time for some reasons or others, Congress is dragging the issue to future date. It cannot be trusted and postpone the movement.  Let us build the pressure as much as Congress cannot bear. Let us not become the spectator of Congress’s game plan.  Congress is all the way acting double roll, sometimes as ‘giver’ and other time as ‘not giver’.  By this drama it’s stalling political polarization in Telangana and also trying to diluting Telangana temperature. Let the forces of Telangana not rest, until the goal achieved.

[1] Madhabhushi Sridhar Acharyalulu, “Concurrence Of Legislature: Not A Constitutional Requirement For Telangana Formation”, Published on 12-12-2009, http://indiacurrentaffairs.org/concurrence-of-legislature-not-a-constitutional-requirement-for-telangana-formation-madabhushi-sridha/ Last Accessed 8 August, 2010

మృత్యువును కాదు, విజయాన్ని ముద్దాడాలి!

మనం గెలుస్తాం! మనం గెలుస్తున్నాం!
మనమే గెలిచి తీరతాం! మనం ఓడిపోవడం లేదు!
సాధన సరిహద్దుల్లో నిలబడ్డాం!
మనమంతా విజయాన్ని ముద్దాడాలి!
సత్యం మనవైపు ఉంది,
అన్ని ప్రజాస్వామిక విలువలూ మనవైపే ఉన్నాయి
ఏకాభిప్రాయం ఎప్పుడో సాధించి ఉన్నాం
తెలంగాణ ఇవ్వడానికి వంద కారణాలున్నాయి
నిరాకరించడానికి ఒక్క కారణం లేదు
మనం ఇప్పటికే గెలిచాం!
నిజమే! నమ్మకం కలగడం లేదు కదూ!
గమ్యం అనేకసార్లు మనకు ఇలా కనిపించి అలా మాయమైంది
లెక్కకుమించి ఎదురుదెబ్బలు తిన్నాం,
డెడ్‌లైన్లు దాటిపోయాయి, క్యాలెండర్లు మారిపోయాయి
ఇచ్చేవాడు మాటిమాటికి నాలిక తిప్పేస్తున్నాడు
శత్రువు వికటాట్టహాసం చేస్తున్నాడు
అయినా విజయం మనవైపే ఉంది
ద్రోహులను రాజకీయంగా చంపే శక్తి మన చేతుల్లోనే ఉంది
నవతెలంగాణ నిర్మాతల్లారా!
తెలంగాణ చరిత్ర అంతా యుద్ధాలే!
మనది వీర తెలంగాణ, పోరు తెలంగాణ
తెగించి నిలబడిందే తప్ప శత్రువుకు లొంగలేదు
ఆత్మహత్య పరాజయాన్ని అంగీకరించడం!
మీరు బతకాలి, బంగారు తెలంగాణ నిర్మించాలి!
మన మంత్రులు వానపాముల్లా వాలిపోవచ్చు
మన ఎమ్మెల్యేలు పైరవీల్లో మునిగితేలవచ్చు
పార్టీలు ప్రయోజనాల వేటలో తరించవచ్చు
నాయకులూ నాటకాలాడవచ్చు
కానీ ఉద్యమం మాత్రం సజీవం
మంటలు కనిపించకపోవచ్చు
తెలంగాణ సమాజం మాత్రం జ్వలిస్తూ ఉంది
అది దగ్ధం చేయాలే తప్ప, దగ్ధం కావద్దు!
బలి తీసుకోవాలే తప్ప, బలికావద్దు!
తెలంగాణ పేరెత్తలేని స్థితి నుంచి తెలంగాణ జపం చేయక తప్పని పరిస్థితిదాకా…ఇదంతా మీ అందరి కృషే! ఇచ్చుడో, తెచ్చుడో, చచ్చుడో తేల్చుకోవాల్సిన పరిస్థితి పార్టీలది, ప్రధానంగా కాంగ్రెస్‌ది. ఒక్క కాంగ్రెసేకాదు తెలంగాణకు అడ్డంపడుతున్నవారిని, తెలంగాణకోసం కొట్లాడనివారిని రాజకీయంగా పాతరవేసే శక్తి ఇవ్వాళ తెలంగాణకు వచ్చింది. రాజకీయంగా మరణించాల్సినవారు అనేక మంది ఉన్నారు, మీరెవ్వరూ మరణించాల్సిన పనిలేదు. ఇప్పుడు ఏ వాదాలు, ఏ ప్రచారాలు, ఏ అబద్ధాలు తెలంగాణవాదాన్ని మాయచేయలేవు. సీమాంధ్ర నేతలు ఢిల్లీలో ఏం మాయలైనా చేయనీయండి. అవేవీ నిలబడేవి కాదు. అవన్నీ చాలా పాతవాదనలు. ఎప్పుడో వీగిపోయిన మాటలు. ఇవ్వడం ఇవ్వకపోవడం, రాజకీయంగా చావడం….ఇదంతా కాంగ్రెస్ చేతుల్లో, ఇంకా స్పష్టంగా చెప్పాలంటే సోనియాగాంధీ, రాహుల్‌గాంధీ చేతుల్లో ఉంది. మధ్యలో ఉన్నవాళ్ల గురించి మాట్లాడుకోవడం అనవసరం. సోనియాగాంధీ, రాహుల్‌గాంధీ ఇవ్వాలనుకుంటే మధ్యలో ఉన్నవారిని దారిలో పెట్టడం పెద్ద పనికాదు. సమస్య తేల్చాల్సింది వారిరువురిదే. ఇప్పుడు వారు తప్పించుకోవడానికి కారణాలు ఏమీ లేవు. తెలంగాణపై రాజకీయ ఏకాభిప్రాయం ఇప్పటికే  పూర్తయింది. ముప్పైకి పైగా రాజకీయ పక్షాలు చాన్నాళ్ల క్రితమే కేంద్రానికి లిఖితపూర్వకంగా తెలంగాణ ఇవ్వాలని రాశాయి. ప్రధాన ప్రతిపక్షం బిజెపి పార్లమెంటులో తెలంగాణ బిల్లు పెడితే మద్దతు ఇవ్వడానికి సిద్ధమని ఇప్పటికి వందసార్లు చెప్పింది. శరద్‌పవార్ నాయకత్వంలోని ఎన్‌సీపీతో సహా యూపీఏలోని ప్రధాన రాజకీయ పక్షాలు తెలంగాణ రాష్ట్ర సమస్యను సత్వరం పరిష్కరించాలని కోరాయి. ఇక నిర్ణయించుకోవలసింది కాంగ్రెసే.

కాంగ్రెస్ నిర్ణయం తీసుకుంటే లోక్‌సభలో తెలంగాణ బిల్లుకు 400 మందికి పైగా సభ్యుల మద్దతు లభిస్తుంది. వాస్తవానికి రాష్ల్ర విభజన బిల్లుకు సాధారణ మెజారిటీ చాలు. బోడో లేక గూర్కాలాండ్ తరహా మండలి ఏర్పాటు అన్నది కేవలం సీమాంధ్రుల విష్‌ఫుల్ థింకింగ్ నుంచి ప్రచారంలోకి వచ్చింది. అటువంటి మండలి ఏది ఏర్పాటు చేయాలన్నా రాజ్యాంగ సవరణ జరగాలి. ఆ సవరణకు లోక్‌సభలో మూడింట రెండొంతుల మద్దతు లభించాలి. ఎన్‌డిఏ మద్దతు ఇవ్వకుండా ఏ బిల్లుకూ మూడింట రెండొంతుల మద్దతు లభించే అవకాశమే లేదు. తెలంగాణ రాష్ట్రం ఏర్పాటు చేయడం తప్ప, మరే ఆలోచన చేసినా తెలంగాణ ఇవ్వనట్టే పరిగణించాలి. రాష్ట్ర ఏర్పాటు కాకుండా ఇంకెటువంటి ప్రత్యామ్నాయాన్ని ఇప్పుడు తెలంగాణ సమాజం అంగీకరించదు. ఈ ప్రాంతంలో రాజకీయంగా లబ్దిపొందాలన్నా రాష్ట్ర ఏర్పాటు ఒక్కటే శరణ్యం. ఇన్నేళ్ల ఉద్యమం తర్వాత, ఇంత రాజకీయ ప్రస్థానం తర్వాత, ఇన్ని వందల మంది త్యాగాల తర్వాత ఎటువంటి మధ్యే మార్గాలూ ఇప్పుడు కాంగ్రెస్‌ను కాపాడలేవు. ఆంధ్రప్రదేశ్‌లో ఏకాభిప్రాయం లేకుండా ఎలా అని కొందరు అతితెలివిగా ప్రశ్నిస్తున్నారు. 1953లో ఆంధ్ర రాష్ట్రాన్ని ఏర్పాటు చేసేప్పుడు తమిళుల అంగీకారం అడగలేదు. 1960లలో గుజరాత్‌ను విడదీసేప్పుడు మరాఠీల ఏకాభిప్రాయం అడగలేదు. రాష్ట్రాల విభజన అధికారం పార్లమెంటు చేతిలో పెట్టడం అందుకే. శాసనసభ చేతిలో పెడితే ఏరాష్ట్రంలోనైనా మెజారిటీ ప్రాంతాలు, మైనారిటీ ప్రాంతాలపై దాష్టీకం చెలాయిస్తాయని భావించే రాజ్యాంగ నిర్మాతలు రాష్ట్ర విభజన లోక్‌సభకు అప్పగించారు. ఏకాభిప్రాయం ఉండాల్సింది లోక్‌సభలో, జాతీయ స్థాయిలో తప్ప, రాష్ట్రంలో కాదు. అయినా తెలంగాణ విషయంలో రాష్ట్రంలో కూడాఏకాభిప్రాయం వచ్చింది. కాంగ్రెస్, టీడీపీ, అంతర్ధానమైన పీఆర్‌పీతో సహా అన్ని రాజకీయ పార్టీలూ తెలంగాణ రాష్ట్ర ఏర్పాటుకు మద్దతు ప్రకటించినవే. అందువల్ల ఏకాభిప్రాయం అన్నది ఇక ఇప్పుడు అప్రస్తుతం.

తెలంగాణకు వ్యతిరేకంగా రాష్ట్ర కాంగ్రెస్ అధినాయకులు చేస్తున్న వాదనలు పూర్తిగా పనికిమాలినవి. సహకార ఎన్నికల్లో గెలిచాం కాబట్టి తెలంగాణ లేదని ఒకాయన వాదిస్తున్నారు. అది వారి లేకితనం. సహకార ఎన్నికలు ఎప్పుడూ అధికారంలో ఉన్న పార్టీకి అనుకూలంగా ఉండడం గతం నుంచీ చూస్తున్నదే. ఇప్పుడూ అదే జరిగింది. పార్టీల ప్రత్యక్ష ప్రమేయం, గుర్తు లేకుండా, విచ్చలవిడి డబ్బు, మద్యం పంపిణీల మద్య జరిగే ఆ ఎన్నికలు తెలంగాణపై తీర్పు ఎలా అవుతాయి?  ఇదంతా ఎందుకు? తెలంగాణలో రెండు టీచర్ల నియోజకవర్గాల నుంచి, ఒక పట్టభద్రుల నియోజకవర్గం నుంచి….మూడు ఎమ్మెల్సీల ఎన్నికలు జరుగుతున్నాయి. ఆ ఎన్నికల్లో గెలవండి చూద్దాం! తెలంగాణ ఎన్నిసార్లు ఎన్ని పరీక్షలకు నిలబడింది? ఎన్ని ఎన్నికల్లో తన అస్తిత్వకాంక్షను రుజువు చేసుకుంది? అయినా మళ్లీ మళ్లీ అవే కాలం చెల్లిన వాదనలు. అటు ఆంధ్రలో, ఇటు తెలంగాణలో అన్ని ఉప ఎన్నికల్లో ఘోరంగా ఓడిపోయిన రాష్ట్ర కాంగ్రెస్ నాయకత్వం ఢిల్లీలో ఇటువంటి వాదనలు చేయడం హాస్యాస్పదం. తెలంగాణపై నిర్ణయం జరుగుతుందనుకుంటున్న ప్రతిసారీ ఇటువంటి వాదనలేవో ముందుకు తేవడం వారికి అలవాటే. అందుకే ప్రతి సందర్భం మనకు తీర్పు సందర్భమే. ఈ ఎమ్మెల్సీ ఎన్నికలనూ తేలికగా తీసుకోవడానికి వీలు లేదు. ఈ ఎన్నికల్లో తెలంగాణవాదానికి ప్రతినిధులుగా నిలిచినవారిని గెలిపించుకోవడం మనకు మరో పరీక్ష.

సీమాంధ్ర నాయకత్వం పదేపదే చేసే మరికొన్ని వాదనలు -తెలంగాణ ఇస్తే నక్సలిజం బలపడుతుందని, మత ఘర్షణలు జరుగుతాయని. నక్సలిజం పుట్టి, పెరిగి, నశించింది సమైక్యాంధ్రలోనే. నక్సల్బరి వసంతకాల మేఘ గర్జనలు తొలుత ప్రతిధ్వనించింది శ్రీకాకుళం, విజయనగరం ఏజెన్సీల్లోనే. ఇటు తెలంగాణ, అటు సీమాంధ్రలో వేలాది మంది యువకులను కోల్పోయిందీ సమైక్యాంధ్రలోనే. మత ఘర్షణలను రాజకీయ అవసరాలకు ఉపయోగించుకుంది కూడా సమైక్యాంధ్రలోనే. సీమాంధ్ర నాయకులే. ఈ సమస్యల నుంచి సీమాంధ్ర నాయకత్వమేదో తెలంగాణ ప్రజలను కాపాడుతున్నట్టు పోజు పెట్టడం మరీ విడ్డూరం. మతాన్ని రాజకీయ అవసరాలకు ఉపయోగించుకోవడంలో సీమాంధ్ర కాంగ్రెస్‌కు ఉన్నంత అనుభవం ఎవరికీ లేదు. 1990లో మర్రి చెన్నారెడ్డిని గద్దె దింపడానికి హైదరాబాద్‌లో మతకల్లోలాలు రేపిన దుర్మార్గులు ఎవరో తెలంగాణ ప్రజలకు బాగా తెలుసు. అందువల్ల ఇప్పుడు సీమాంధ్ర నాయకులు చేసే వాదనలన్నీ ఎప్పుడో పూర్వపక్షమైపోయాయి. వాస్తవాలకు వారెప్పుడో దూరమయ్యారు. చివరికిప్పుడు అబద్ధాలకు, రెచ్చగొట్టే దాడులకు దిగుతున్నారు. అదంతా ఆంధ్రాలో ప్రాపకం సంపాదించడంకోసమే. అక్కడ రాజకీయంగా బతికి బట్టకట్టడంకోసమే. సమైక్యవాదిగా ఉండాలనుకునే వారెవరూ లగడపాటి రాజగోపాల్, పరకాల ప్రభాకర్‌లలా మాట్లాడరు. తెలంగాణవాదంపై విపరీతమైన ద్వేషాన్ని పెంచుకుని ఉన్మాదస్థాయిలో మాట్లాడేవారు తెలంగాణ ప్రజలను తమతో కలసి ఉండాలని ఎలా కోరగలరు? తెలంగాణ బిడ్డలెవరూ వారిని తీవ్రంగా తీసుకోవాల్సిన అవసరం లేదు. వాళ్ల మాటలను పట్టించుకోవాల్సిన అవసరం లేదు. ఓడిపోయేవాడి మానసికస్థితి వారిది.

మనం నిబ్బరంగా నిలబడి కొట్లాడాల్సిన తరుణం ఇది. బేలతనం, నిరాశనిస్పృహలు వద్దు. తెలంగాణ ఉద్యమశక్తులు, రాజకీయ పక్షాలు ఒక సంఘటిత శక్తిగా అంతిమ సమరానికి సిద్ధంకావాలి. మనం ఏకకాలంలో మూడు వైపులా కొట్లాడాల్సిన అవసరం ఉంది. సీమాంధ్ర ఎస్టాబ్లిష్‌మెంట్ చేస్తున్న అబద్ధాల ప్రచారయుద్ధాన్ని తిప్పికొట్టడంతోపాటు, కేంద్రంపై ఒత్తిడిని తీవ్రతరం చేయవలసిన అవసరం ఉంది. మరోవైపు తెలంగాణ ఉద్యమంతో కలసిరాకుండా పదవులవైపు, సీమాంధ్ర పార్టీలవైపు దొంగచూపులు చూస్తున్న ఇంటిదొంగలను రాజకీయంగా వెలివేయవలసిన అవసరమూ ఉంది. ఇది జరగాలంటే- ఇప్పటి నుంచే ఉద్యమ శక్తులన్నీ కత్తుకట్టాలి. ఈ రెండు మాసాలకాలం చాలా కీలకం. అటు కేంద్ర బడ్జెట్, ఇటు రాష్ట్ర బడ్జెట్ ఆమోదింపజేసుకునేదాకా కేంద్రం తెలంగాణపై నిర్ణయం తీసుకునే అవకాశం లేదు. మార్చి 25లోపు రెండు బడ్జెట్‌లూ ఆమోదం పొందాలి. ఆ తర్వాతే కేంద్రం తుది నిర్ణయానికి వచ్చే అవకాశం ఉంది. అప్పుడు కూడా నిర్ణయం రాకపోతే, కాంగ్రెస్‌ను, తెలంగాణకు ద్రోహం చేసిన సకల రాజకీయ పక్షాలను శంకరగిరి మాన్యాలు పట్టించే ఆఖరు అస్త్రం మనవద్దే ఉంటుంది. ఎప్పటికైనా మనమే గెలిచి తీరతాం.

Center may Dodge T issue till March End: No option, But Telangana

Hyderabad, February 5, 2013:

Central Government is planning to dodge the Telangana issue till March end of this year to facilitate that the Central and State budgets passed peacefully. Parliament budget session may be commenced around 20th February and Center will present its budget on Last day of February. Normally it will be get approved by March 20th or few days more.

Usually Andhra Pradesh assembly sessions begins around 10th February and Budget may come up before 20th February. But this time State Government is planning to start the session by March 11th or so. Within a few days Budget will be presented. At any circumstances Budget to be approved by the Assembly by 31st of March, which is last working day of financial year.

It may be noted that this time Government may not go get easy on the floor of the House, as the strength of Congress is dwindling day by day.  Telangana issue and suicides of youths will give a challenge to the Budget sessions. Center’s top priority is to get the nod for Central Budget. After that only Telangana issue may come up for solution.

Meanwhile, to save their flak from resignations and defections and also complete the consultation process, Congress is engaging the State leaders in various forms. This will continue till the Budget is approved. After that only, Center may take final decision on Telangana. Center has no option except giving Telangana, as the other alternatives are not workable or politically beneficial.

In the given situation, Congress cannot choose a devilish thought of Territorial Council, which needs Constitutional amendment and also two third majority approvals in Parliament. The news on Territorial Council is a leaks game played by Center and Anti-Telangana lobby. Whereas to form a new state, simple majority is enough in the House.