అదే భావజాలం, అవే తిట్లు

తెలంగాణ రాష్ట్రం కొత్త. తెలంగాణ రాష్ట్ర ప్రభుత్వం కొత్త. చాలామంది ఎమ్మెల్యేలు, మంత్రులు కొత్త. ఏదో చేయాలన్న ఆరాటం. రుజువు చేసుకోవాలన్న తపన. ముందున్న నాయకత్వానికంటే భిన్నంగా ఉండాలన్న తాపత్రయం.. ఇవన్నీతెలంగాణ నాయకత్వాన్ని ప్రజలకు సన్నిహితులనుచేశాయి. ప్రభుత్వంలోని నాయకత్వం ఇంతగా ప్రజలతో కలసి మమేకం కావడం కూడా ఇదే ప్రథమం. వీరిలో అత్యధికులు ఉద్యమకాలంలో కూడా జనంతో ఉన్నారు. ప్రతి ఉద్యమంలో ముందుండి పోరాడారు. అదే ఒరవడి ప్రభుత్వంలోనూ కొనసాగుతున్నది. మరి ప్రతిపక్ష నాయకులో. అప్పుడు కాంగ్రెస్ నాయకులు అధికారంలో ఉన్నారు. తెలంగాణ సమాజం ఎంత క్షోభపడుతున్నా ఉలుకూ పలుకూ లేకుండా ఆంధ్రా నాయకత్వం మాటున పడి ఉన్నారు.

కండ్లముందు కనిపించే వాస్తవా న్ని చూడటానికి నిరాకరించేవారికి ఏమి చెప్పినా ఏమి ప్రయోజనం? చెవిటివారి ముందు శంఖమూదడం కంఠశోష. కరెంటు సమస్యను తెలంగాణ ప్రభు త్వం ఎలా పరిష్కరించిందో ప్రజలందరికీ అనుభవంలో ఉన్నది. కరెంటు బాధల నుంచి విము క్తి వల్ల కలిగిన ప్రయోజనాలేమిటో ఇవ్వాళ తెలంగాణ ప్రజలకు ఎవరో చెప్పనవసరంలేదు. కరెంటు కోతలు లేవు. మోటార్లు కాలిపోవడం లేదు. లో ఓల్టేజీ సమస్య లేదు. ఇప్పుడు కరెంటుకోసం ఎదురుచూసుడు లేదు. ఫ్యాక్టరీలు, ఆఫీసులు, పెద్దపెద్ద దుకాణాలు, చిన్నచిన్న కిరా ణా కొట్లు, ఇళ్లల్లో అయితే జనరేటర్లు, ఇన్వర్టర్లు అన్నీ బందయిపోయాయి. ఎక్కడయినా ఉన్నా ఏదయినా ఆపత్కాల అవసరాల కోసమే వాడుకుంటున్నారు. జనరేటర్లు, ఇన్వర్టర్లు అమ్మే వ్యాపారులు వేరే వ్యాపారాలకు మళ్లవలసిన పరిస్థితి వచ్చింది. కరెంటుకోసం రాస్తారోకోలు, సబ్‌స్టేషన్లపై దాడులు, విద్యుత్ అధికారుల నిర్బంధాలు ఈ మూడున్నరేండ్లలో ఏనాడైనా చూశామా? ఇన్నీ తెలిసి కాంగ్రెస్ నాయకులు సవాళ్లు విసురుతున్నారు. కరెంటు విషయంలో టీఆర్‌ఎస్ ప్రభుత్వం సాధించిన విజయాన్ని కాంగ్రెస్ నాయకులు ఎప్పుడూ ఊహించి ఉండరు. ఇప్పుడు జీర్ణించుకోలేకపోతున్నారు. కాంగ్రెస్ నాయకుల మాటల్లో ఎన్ని వైరుధ్యాలంటే అన్నీ మేమే చేశాం, అంతా మా ఘనకార్యమే అని ఒకసారి అంటారు. అడ్డగోలు ధరపెట్టి కొనుగోలు చేశారని, అవినీతి జరిగిందని మరోసారి అంటారు. టీఆర్‌ఎస్ ప్రభుత్వం వచ్చిన తర్వాత కొత్తగా ఒక్క యూనిట్ విద్యు త్తు ఉత్పత్తి చేయలేదని చెబుతారు. ఏమీ చేయకుండానే ఈ మూడేండ్లలో సౌరవిద్యుత్తు ఉత్పత్తిలో దేశంలోనే అగ్రగామి రాష్ట్రంగా తెలంగాణ ఎలా ఎదిగింది? 2500 మెగావాట్ల ఉత్పాదక సామర్థ్యానికి ఎలా చేరుకుంది? థర్మల్ విద్యుత్ ప్రాజెక్టులు పరుగులు పెట్టిందెప్పుడు? భూపాలపల్లి, జైపూరు, కొత్తగూడెంలో కొత్త యూనిట్లు అందుబాటులోకి వచ్చిందెప్పుడు? కాంగ్రెస్ నాయకులు ఎప్పుడైనా ప్రాజెక్టుల వెంట వెళితేగదా తెలిసేది. బజార్లో కాళ్లు బార్లా చాపుకొని సవాళ్లు విసురుతున్నవాళ్లు ముందు రాష్ట్రంలో అవసరమైన విద్యుత్తు ఎంత? ఉత్పత్తి అవుతున్నదెంత? ఎక్కడెక్కడ ఏయే ప్రాజెక్టులు ఉన్నా యో తెలుసుకొని మాట్లాడితే జనం సంతోషిస్తారు. మాట్లాడటానికి నోరూ, మైకూ ఉంటే చాలదు.

ప్రపంచవ్యాప్తంగా వివిధ వనరుల నుంచి విద్యుత్ ఉత్పాదన పెరుగుతున్నది. మన దేశంలోనూ వివిధ రాష్ర్టాల్లో విద్యుదుత్పాదన బాగా పెరిగింది. తత్ఫలితంగా కొనుగోలు చార్జీలు తగ్గుతున్నాయి. మన ఎత్తిపోతల పథకాలన్నీ అందుబాటులోకి వచ్చేనాటికి విద్యుత్ బల్క్ కొనుగోలు చార్జీలు బాగా తగ్గుతాయని ముఖ్యమంత్రి కె.చంద్రశేఖర్‌రావు చాలాకాలంగా చెబుతున్నారు. ఆ దృక్పథంతోనే పెద్ద ఎత్తున గోదావరిపై నీటిని ఎత్తిపోసే ప్రాజెక్టులు చేపట్టారు. అత్యంత వేగంగా ఆ ప్రాజెక్టులను పూర్తిచేయడానికి సమస్త యం త్రాంగం కృషి చేస్తున్నది. నీటిపారుదల మంత్రి హరీశ్‌రావుతోపాటు ఏ జిల్లా మంత్రి ఆ జిల్లాలో సాగునీటి ప్రాజెక్టుల వెంటపడుతున్నారు. కరెంటు తర్వాత నీరే అత్యంత కీల కం. కరెంటు కంటే నీరు ఖరీదైనది. అందుకే నీటికోసం ఎంతయినా ఖర్చు చేయడానికి ప్రభుత్వం పట్టుదలతో పనిచేస్తున్నది. కాంగ్రెస్ నాయకత్వం ఇవేవీ చూడదల్చుకోలేదు. బట్టకాల్చి మీదవేసి ఏదో పబ్బం గడుపుకోవాలన్న ఆరాటం తప్ప నిర్మాణాత్మక పాత్ర పోషించే దార్శనికతే వారిలో కనిపించడం లేదు. సుదీర్ఘకాలంపాటు ఒక ప్రజా ఉద్యమానికి నాయకత్వం వహించిన కారణంగా టీఆర్‌ఎస్ నాయకత్వానికి ప్రజాపక్షపాతంతో పనిచేసే దార్శనికత అబ్బింది. కాంగ్రెస్ నాయకత్వానికి ఆరు దశాబ్దాల తర్వాత కూడా ఇంకా ప్రజాకేంద్రక ఆలోచనా ధోరణి అలవడలేదు. పొలాలకు నీళ్లిస్తే రైతులు, కూలీలు మన మాట వినరు, రోడ్డేస్తే జనం మనకు అందుబాటులో ఉండరు అన్న భూస్వామ్య దృక్ప థం నుంచి చాలామంది కాంగ్రెస్ నాయకులు ఇప్పటికీ బయటపడలేదు. ఆధునిక దృక్పథం కానీ, క్రియాశీల ఆలోచనలు కానీ వారికి రావడం లేదు. ఎంతసేపు తిట్లపురాణాలు తప్ప, ప్రత్యామ్నాయ ఆలోచనాధారను వారు అలవర్చుకోవడంలేదు. ఒక కాంగ్రెస్ మిత్రుడన్నట్టు ఆ పార్టీలో నాయకులకు మేధావులంటే చిన్నచూపు. బాగా మాట్లాడేవారిని, మంచి వక్తలను చూస్తే అక్కడ అగ్రకులాల నుంచి వచ్చి పెద్దనాయకులుగా చలామణి అవుతున్నవారు కళ్లలో నిప్పులు పోసుకుంటారని ఆ మిత్రుడు బాధపడ్డారు. అందుకే ఆ పార్టీలో భావజాలపరంగా ఒక దివాళా పరిస్థితి తలెత్తింది.

తెలంగాణ సాధించడంలో ప్రధాన చోదకశక్తిగా పనిచేసిన కేసీఆర్‌కు వచ్చినంత గొప్పపేరు మరెవరికీ రాలేదు. రాదు. ఆయన అందరిలో ఒకడు కాదు, అరుదైన నాయకుడు. ఆయన నాయకత్వంలో లోపాలు ఉండవచ్చు. మహాత్ములయిన నాయకుల్లో కూడా చరిత్ర కొన్ని లోపాలను లెక్కపెట్టింది. ఇదీ అంతే. ఒక గొప్ప నాయకుడు వస్తే తప్ప ఆయనను ఎదిరించడం సాధ్యం కాదు. నాయకుడు రాత్రికిరాత్రి నోరేసుకుని బయలుదేరితే తయారుకాడు. దానికి సాధన కావాలి. ఓపిక కావా లి. సందర్భం కావాలి. లేదంటే సందర్భం సృష్టించుకోవాలి. కొత్త రాజకీయ నమూనాలను తయారు చేసుకోవాలి. అందుకోసం అనేకమంది మేధావులు, నాయకుల అనుభవాలను చదువాలి. తిట్టి, కొట్టి, పెట్టి నాయకులయ్యేవారి వల్ల సమాజానికి ఏమీ లాభం ఉండదు. వారు అనేకమందిలో ఒకరు. వారు రాజకీయాలను కలుషితం చేయగలరు, తప్ప ఉన్నతీకరించలేరు. కల్లుకొట్టు ముందు నిలబడి మైకంలో మతితప్పి అమ్మనాబూతులు తిట్టేవాడికి పది మైకుల ముందు నిలబడి మాంచి ఖద్దరు బట్టలు తొడిగి పట్టుకండువా మీదేసుకుని మాట్లాడేవారికి తేడా లేకపోతే ఇక జనానికి ఏమి చెబుతారు? జనానికి ఎలా నాయకత్వం వహిస్తారు?

కరెంటు, తాగునీరు-సాగునీరు, రైతుకు ఎకరాకు నాలుగువేల పెట్టుబడి, భూ రికార్డుల ప్రక్షాళన, పిం ఛన్లు, కళ్యాణలక్ష్మి వంటి సంక్షేమ పథకాలు, సంక్షే మ గురుకులాలు.. ఇవి టీఆర్‌ఎస్ ప్రభుత్వాన్ని చరిత్రలో నిలిచిపోయేట్టు చేస్తాయి. ఇంతకంటే ఉన్నతంగా, ఇంతకంటే భిన్నంగా, ఇంతకంటే ప్రయోజనకరంగా ప్రతిపక్షాలు ఏదైనా ఎజెండాతో వస్తే అప్పుడు ప్రజలు ఆలోచిస్తారు. అధికారం పోయిందన్న అక్కసు, ద్వేషాలతో, తాము ఇంతకాలం అనుభవించిన పదవులు ఎవరో అనుభవిస్తున్నారన్న దుగ్ధతో, ప్రాజెక్టులు-కాంట్రాక్టులు అంటే కమీషన్లు అని మాత్రమే అర్థం చేసుకుని అవి తమకు దక్కకుండా పోయాయన్న ఉక్రోషంతో బుసలు ముసలు కొడితే అధికారం రాదు. తెలంగాణ సాధించడంలో ప్రధాన చోదకశక్తిగా పనిచేసిన కేసీఆర్‌కు వచ్చినంత గొప్పపేరు మరెవరికీ రాలేదు. రాదు. ఆయన అందరిలో ఒకడు కాదు, అరుదైన నాయకుడు. ఆయన నాయకత్వంలో లోపాలు ఉండవచ్చు. మహాత్ములయిన నాయకుల్లో కూడా చరిత్ర కొన్ని లోపాలను లెక్కపెట్టింది. ఇదీ అంతే. ఒక గొప్ప నాయకుడు వస్తే తప్ప ఆయనను ఎదిరించడం సాధ్యం కాదు. నాయకుడు రాత్రికిరాత్రి నోరేసుకుని బయలుదేరితే తయారుకాడు. దానికి సాధన కావాలి. ఓపిక కావా లి. సందర్భం కావాలి. లేదంటే సందర్భం సృష్టించుకోవాలి. కొత్త రాజకీయ నమూనాలను తయారు చేసుకోవాలి. అందుకోసం అనేకమంది మేధావులు, నాయకుల అనుభవాలను చదువాలి. తిట్టి, కొట్టి, పెట్టి నాయకులయ్యేవారి వల్ల సమాజానికి ఏమీ లాభం ఉండదు. వారు అనేకమందిలో ఒకరు. వారు రాజకీయాలను కలుషితం చేయగలరు, తప్ప ఉన్నతీకరించలేరు. కల్లుకొట్టు ముందు నిలబడి మైకంలో మతితప్పి అమ్మనాబూతులు తిట్టేవాడికి పది మైకుల ముందు నిలబడి మాంచి ఖద్దరు బట్టలు తొడిగి పట్టుకండువా మీదేసుకుని మాట్లాడేవారికి తేడా లేకపోతే ఇక జనానికి ఏమి చెబుతారు? జనానికి ఎలా నాయకత్వం వహిస్తారు?

తెలంగాణ ఉద్యమం నాయకత్వ సంస్కృతిలో కూడ ఒక గొప్ప మార్పు తెచ్చింది. గత మూడున్నరేండ్లలో మన మంత్రులు, ఎమ్మెల్యేలు, ఎంపీలు పల్లెలు, పట్టణాలు, ప్రాజెక్టులు పట్టుకుని తిరిగినట్టుగా చరిత్రలో ఏనాడైనా ఏ నాయకుడైనా తిరిగినాడా? ఆర్థికమంత్రి ఈటల రాజేందర్ పట్నంలో ఉన్నది తక్కువ. హుజూరాబాద్, కరీంనగర్‌తోపాటు ఇతర జిల్లాల్లో ఉన్నది ఎక్కువ. ఆయనకు ఎప్పుడు ఏరోజు ఫోన్ చేసినా హైదరాబాద్ నుంచి ఊరికెళుతూనో, ఊరి నుంచి హైదరాబాద్‌కు వస్తూనో మాట్లాడుతారు. తన్నీరు హరీశ్‌రావు అయితే కాలికి బలపం కట్టుకున్నారు. కేటీఆర్, జగదీశ్‌రెడ్డి, పోచా రం శ్రీనివాస్‌రెడ్డి, తుమ్మల నాగేశ్వర్‌రావు, జూపల్లి కృష్ణారావు, కడియం శ్రీహరి… దాదాపు మంత్రులంతా నిమ్మళంగా నాలుగు రోజులు పట్నంల గడిపింది లేదు. తెలంగాణ రాష్ట్రం కొత్త. తెలంగాణ రాష్ట్ర ప్రభుత్వం కొత్త. చాలామంది ఎమ్మెల్యేలు, మంత్రులు కొత్త. ఏదో చేయాలన్న ఆరాటం. రుజు వు చేసుకోవాలన్న తపన. ముందున్న నాయకత్వానికంటే భిన్నంగా ఉండాలన్న తాపత్రయం.. ఇవన్నీ తెలంగాణ నాయకత్వాన్ని ప్రజలకు సన్నిహితులనుచేశాయి. ప్రభుత్వంలోని నాయకత్వం ఇంతగా ప్రజలతో కలసి మమేకం కావడం కూడా ఇదే ప్రథమం. వీరిలో అత్యధికులు ఉద్యమకాలంలో కూడా జనం తో ఉన్నారు. ప్రతి ఉద్యమంలో ముందుండి పోరాడారు. అదే ఒరవడి ప్రభుత్వంలోనూ కొనసాగుతున్నది. మరి ప్రతిపక్ష నాయకులో. అప్పుడు కాంగ్రెస్ నాయకులు అధికారంలో ఉన్నారు. తెలంగాణ సమాజం ఎంత క్షోభపడుతున్నా ఉలుకూ పలుకూ లేకుండా ఆంధ్రా నాయకత్వం మాటున పడి ఉన్నా రు. ఇంకొందరేమో తెలుగుదేశం, సీపీఎం పార్టీలలో తెలంగాణకు ద్రోహం చేసిన ఆంధ్ర నాయకత్వాలతో అంటకాగుతూ ఉన్నారు. ఇప్పుడు కూడా ఆంధ్ర నాయకత్వం వదిలివెళ్లిన భావజాలంతోనే తెలంగా ణ నాయకత్వంపై దాడి చేస్తున్నారు. ప్రాజెక్టులకు వ్యతిరేకంగా కేసులు వేయడం, ఉద్యోగ నోటిఫికేషన్లపై వివాదాలు రేపడం, ప్రతిపనికీ అవరోధాలు కల్పించడం ఇవన్నీ వారి వారసత్వ లక్షణాలే. అప్పటికీ ఇప్పటికీ వీరికి ఒరిజినాలిటీ ఏదీ లేదు. అన్నీ తెచ్చిపెట్టుకున్న వాదాలు, వాదనలు. బీజేపీ కేం ద్రంలో అధికారంలో ఉండి ప్రజలకు ఈ మూడున్నరేండ్లలో ఎన్ని కష్టాలను పరిచయం చేసిందో అం దరికీ అనుభవంలోకి వచ్చింది. తెలంగాణకు అనుకూలంగా ఒక్క మంచిపనీ చేయలేదు. విభజన చట్టంలోని హామీలన్నీ పెండింగులోనే ఉన్నాయి. తెలంగాణకు మద్దతు ఇచ్చిన మంచిని కూడా ఆ పార్టీ కాపాడుకోలేకపోయింది. తెలంగాణ రాష్ట్ర ఏర్పాటు ఘనత ఏదైనా దక్కుతుందంటే అది టీఆర్‌ఎస్ నాయకత్వానికి, అనివార్యతకు తలొగ్గి, ప్రజావాంఛను గౌరవించి, పార్లమెంటుతో ఒప్పించిన కాంగ్రెస్ అధ్యక్షురాలు సోనియాగాంధీకి. తెలంగాణ కాంగ్రెస్ నాయకులంతా అప్పుడూ ప్రేక్షకులే.

Advertisements

Judicial Monarchy Questionable

మేడి పండు చూడ మేలిమైయుండును పొట్టవిప్పి చూడ పురుగులుండు.

********

దేవతా వస్త్రాలు తీసేసారు. వస్త్రాలు తీసినవారిపై భక్తజనాల వాంతులు చేసుకోవడం మొదలయింది.

********

Democratization of judicial process much needed value today. It seems hierarchical monarchy is ruling the process. Its right to raise a point now. Judiciary cannot hide behind the courteous screens.

గొంతులు కాదు, బుద్ధి పెరుగాలె

ఇసుక క్వారీల గురించి కాంగ్రెస్ ఎంత తక్కువ మాట్లాడితే అంత మంచిది. తెలంగాణ ప్రభుత్వం ఇసుక క్వారీలను క్రమబద్ధీకరించి ఏటా 300 నుంచి 400 కోట్ల రూపాయల ఆదాయాన్ని సాధించింది. కాంగ్రెస్ ఇసుక వ్యాపారం నుంచి ప్రభుత్వానికి ఎంత సంపాదించిందో, నాయకుల సొంతానికి ఎంత సంపాదించిందో 2004-2014 సంవత్సరాల లెక్కలు మాట్లాడుతాయి. ఉన్నదీ లేనిదీ కలిపి మాట్లాడితే గవర్నర్ కోపం చేయకేం చేస్తారు? కేసీఆర్‌ను ఢీకొనాలంటే పదిహేడేండ్లపాటు ఆయన పడిన పాట్లు, ఆయన చేసిన సాధన కాంగ్రెస్ నాయకత్వం చేయాలి. ఆ దిశగా ఇసుమంతైనా అడుగులు పడిన జాడలు కనిపించవు. ఈ మూడున్నరేండ్లలో వారి అవగాహనస్థాయిలో ఏ మాత్రం మార్పు వచ్చిన సూచన కనిపించదు. మనం బాగుపడకపోతే అవతలివాడి పేరును చెడగొట్టాలన్నది చాలాపాతకాలపు రాజకీయ సిద్ధాంతం.

ప్రజల విశ్వాసాన్ని పొందడం ఒక్క రోజుతో జరిగే పనికాదు. కష్టాల్లో నష్టాల్లో సంక్షోభాల్లో తమతో ఎవరున్నారన్నదే జనం చూస్తారు. అధికారంలో ఉన్నా తమ బాగోగులను ఎవరు చూస్తున్నారన్నదే ముఖ్యం. జనపక్షపాతం ఎవరి విధానా ల్ల్లో, చేతల్లో కనిపిస్తుందన్నదే ప్రధానం. తెలంగాణ ప్రజలు రెండు దశలూ చూశారు. రాష్ట్ర సాధనోద్యమ దశలో అన్ని సందర్భాల్లో నిలబ డి కొట్లాడింది టీఆర్‌ఎస్సేనని ఇవ్వాళ రాష్ట్రంలో ఎవరికీ చెప్పాల్సిన పనిలేదు. ఉద్యమం విద్రోహాలను, సంక్షోభాలను, ఎత్తుపల్లాలను ఎదుర్కొంటున్నప్పుడు కాంగ్రెస్, టీడీపీ, బీజేపీలు ఏం చేస్తూ ఉన్నాయో కూడా జనం మరిచిపోలేదు. అధికారంలోకి వచ్చిన తర్వాత కూడా ముఖ్యమంత్రి కె.చంద్రశేఖర్‌రావు చేస్తున్నదేమిటో, ప్రతిపక్షాలు మాట్లాడుతున్నదేమిటో జనం గమనిస్తున్నారు. కేసీఆర్ కాకుండా మరొకరు ముఖ్యమంత్రి అయి ఉంటే రాష్ట్రం పరిస్థితి ఎలా ఉండేదన్న ఆందోళన వ్యక్తంచేసిన తెలంగాణవాదులూ ఉన్నారు. తెలంగా ణ బాధలు తెలిసినవారు, తెలంగాణ కోసం త్యాగాలు చేసినవారు, తెలంగాణకు వీలైనంత మంచి చేయాలని తపించినవారు నాయకుడిగా లేకపోతే తెలంగాణ ఇవ్వాళ ఉన్న పరిస్థితిలో ఉండేది కాదు. విభజన సమయంలో జిద్దుగా నిలబడి మన హక్కులను, మన నీటి, నిధుల వాటాలను సాధించుకోవడం ఒక ఎత్తయితే రాష్ట్ర ప్రగతికి దీర్ఘకాలపు బాటలు వేసి ఒక గుణాత్మకమైన మార్పునకు పునాదులు వేయడం మరో ఎత్తు. తెలంగాణ గురించి ఒక సమగ్ర దృక్పథం ఉన్న కేసీఆర్ వల్ల ఇది సాధ్యమైంది. తెలంగాణ ఇవ్వాళ వివిధ రంగాల్లో రికార్డుల పరంపర సాధిస్తున్నదంటే అందుకు తెలంగాణ నాయకత్వ అంకితభావమే కారణం. కేసీఆర్‌ను సవాలు చేయాలంటే మరో కేసీఆరే రావాలి. అంత జ్ఞానం, అంత పంతం, అంత ప్రజాపక్షపాతం, సమస్యల మూలాల్లోకి వెళ్లి చూసే సునిశిత దృష్టి కలిగిన మరో నాయకుడిని ప్రతిపక్షం చూపించగలదా? ఇప్పటికీ వారికి సమస్యలను గుర్తించడం, వాటిని ఒక పద్ధతి ప్రకారం ప్రజెంట్ చేయడమే రాలేదు. వారు ఉద్యమకాలంలో కానీ, ఈ మూడున్నరేండ్ల స్వరాష్ట్ర పాలనలో కానీ కొత్తగా పాఠాలేవీ నేర్చుకోలేదు. ఇప్పటికీ తెలంగాణకు టీఆర్‌ఎస్ ప్రభుత్వం అమలుచేస్తున్న దానికంటే ఒక ఉన్నతమైన మార్గమేదో తమ వద్ద ఉన్నదని చెప్పే దమ్ము ఒక్క నాయకుడికీ లేకపోయింది. ప్రతిపక్షం ఎంతసేపూ తిట్లూ, ఆరోపణలు, పాతచింతకాయ పచ్చడిలాంటి విమర్శలు తప్ప ఒక రాజకీయ దార్శనిక దృష్టిని ప్రజలకు పరిచయం చేయలేకపోయింది.

ఇరువైనాలుగు గంటల కరెంటు తమ గొప్పే అని కాంగ్రెస్ నాయకులు ఇప్పుడు చెబితే ప్రజలు నవ్విపోరా? కేంద్రం తెలంగాణకు అనుకూలంగా నిర్ణయం తీసుకోగానే అప్పటి ముఖ్యమంత్రి కిరణ్‌కుమార్‌రెడ్డి సచివాలయంలో వారానికో పాత్రికేయుల సమావేశం పెట్టి అవాకులు చవాకులు పేలుతుంటే తెలంగాణ కాంగ్రెస్ మంత్రులు ఏం చేస్తూ ఉన్నా రు? రాష్ట్రం విడిపోతే తెలంగాణ అంధకారబంధురం అవుతుందని నాటి ముఖ్యమంత్రి తన అజ్ఞానాన్నంతా ప్రదర్శిస్తుంటే ఇప్పుడిచ్చిన పవర్‌పాయింట్ ప్రజెంటేషన్ ఏదో అప్పుడే షబ్బీర్ అలీ ఎందుకివ్వలేదు? ఒక్కపైసా ఇవ్వనుపొమ్మని అసెంబ్లీ సాక్షిగా ముఖ్యమంత్రి వాగితే ఒక్క తెలంగాణ మంత్రి అయినా ఇదేమిటని ఎందుకు ప్రశ్నించలేదు? ఎందుకు ప్రశ్నించలేదంటే వీరెవరికీ తెలంగాణ సోయిగానీ, తెలంగాణ ఆత్మగౌర వస్ఫూర్తిగానీ లేదు. తెలంగాణ వస్తే వస్తుంది, మనం మాత్రం పదవులు వదలొద్దు, ప్రయోజనాలు మరువొద్దు అనుకుని ఇండ్లకు ఫైళ్లు తెప్పించుకొని సంతకాలు చేశారు. కిరణ్‌కుమార్‌రెడ్డి, ఇతర ఆంధ్ర నాయకులు తెలంగాణకు వ్యతిరేకంగా ప్రకటనలు చేసినప్పుడల్లా పిల్లలు పిట్టల్లా రాలిపోతూ ఉంటే ఒక్క కాంగ్రెస్ నాయకుడైనా రాజీనామా వారి ముఖాన పడేసి, తెగించి పోరాడలేదు. కాంగ్రెస్ నాయకులు తెలంగాణ ఆత్మకు దగ్గర కావడానికి ఎప్పుడూ ప్రయత్నించలేదు. అసలు తెలంగాణ సమస్యే వారి కి అర్థంకాలేదు. అప్పుడే కాదు ఇప్పుడు కూడా తెలంగాణ సమస్య వారికి అర్థం కాలేదు. ప్రాజెక్టులకు వ్యతిరేకంగా కేసులు వేయడం, ఉద్యోగాల క్రమబద్ధీకరణపై అడ్డంకులు కల్పించడం, రాజకీయ వాయివరుసలు మరిచి పరమ నీచమైన స్థాయికి దిగి విమర్శలు కురిపించడం కాంగ్రెస్ నాయకుల దివాలాకోరుతనాన్ని మరింత బట్టబయలు చేస్తున్న దే తప్ప వారిపై ప్రజల విశ్వాసాన్ని పెంచదు. తెలంగాణ సమస్య నీళ్లు, ఉద్యోగాలు, నిధులే. తెలంగాణ బీళ్లన్నీ నీళ్లతో తడువాలంటే ప్రాజెక్టులను పరుగులు పెట్టించాలి. గరిష్ఠంగా నదీజలాలను తెలంగాణ భూములకు మళ్లించాలి. తెలంగాణ ఉద్యమంలో జనం బాధలగాథల నుంచి నేర్చుకున్న పాఠం ప్రథ మ ప్రాధాన్యంగా తాగు, సాగు నీరందించడం. అం దుకే కేసీఆర్ నీటిపారుదల ప్రాజెక్టులను ఒక యజ్ఞం లా ముందుకు నడిపిస్తున్నారు. తెలంగాణ ప్రజలు నీటికోసం దశాబ్దాలుగా ఎదురుచూస్తున్నారు. కాం గ్రెస్, ఇతర ప్రతిపక్షాల నాయకులు ప్రజల ఆకాంక్షలకు వ్యతిరేకంగా ప్రవర్తిస్తున్నారు. త్వరగా ప్రాజెక్టు లు పూర్తిచేసి, నీళ్లివ్వాలని డిమాండు చేయాల్సిందిపోయి, వందలాది కేసులు ముందేసుకుని అదేదో పెద్ద ఉద్ధరణ కార్యక్రమంగా వీధుల్లోకి వస్తున్నారు.

తాగు, సాగు నీరు కోసం ఎదురుచూసే కోట్లాదిమం ది కాంగ్రెస్ నాయకులను చూసి ఏమనుకోవాలి? అలాగే కరెంటు సమస్యపై కాంగ్రెస్‌ది ఎదురీతే. తెలంగాణ ప్రభుత్వం కొత్తగా కరెంటు ఉత్పత్తి చేయనిమాట నిజమే కావచ్చు. కానీ అధికారంలోకి వచ్చి న ఆరు మాసాల్లోనే కరెంటు కోతల నుంచి తెలంగా ణ రైతాంగాన్ని, పరిశ్రమలను విముక్తి చేసింది. అదే పట్టుదలతో అనేక విద్యుత్ ప్రాజెక్టులను ముందుకు నడిపించి, విద్యుదుత్పాదనను పెంచి ఇవ్వాళ 24 గంటల విద్యుత్ ఇస్తున్నది. ఈ విద్యుత్ అంతా తమ ఘనకార్యమేనని కాంగ్రెస్ నాయకులు చెప్ప డం హాస్యాస్పదంగా ఉంది. కాంగ్రెస్‌కు అంత తెలివే వుంటే తెలంగాణ రాకముందే కరెంటు కోతల నుం చి విముక్తి ఇచ్చి ఉండవచ్చు కదా. కొత్త ఉత్పత్తి చేయకుండా కేసీఆర్ ఇవ్వగలిగినప్పుడు, కాంగ్రెస్ ప్రభుత్వం ఎందుకు చేయలేకపోయింది? తెలంగా ణ కాంగ్రెస్ నాయకత్వం అప్పుడు ఎవరి సేవలో తరిస్తూ కూర్చున్నది? కాంగ్రెస్ నాయకత్వానికి, కేసీఆర్‌కు ఉన్న తేడా అదే. కేసీఆర్‌కు సంకల్పం ఉంది. తెలంగాణ రైతు ఆత్మ ఉంది. అందుకే కరెంటు కోత లు లేకుండా చూడటం అత్యంత ప్రాధాన్యమైన అం శంగా భావించి, అదనపు భారం భరించడానికి సిద్ధపడి, విద్యుత్ కొనుగోలుచేసి రైతులను, పరిశ్రమల ను కష్టాల నుంచి గట్టెక్కించారు. ఆ అంశంపైనా ఇప్పుడు కాంగ్రెస్ నాయకులు కాలంచెల్లిన వాదన లు, డేటాలు ప్రదర్శనకు పెట్టడం అర్థ రహితం. ఇసుక క్వారీల గురించి కాంగ్రెస్ ఎంత తక్కువ మాట్లాడితే అంత మంచిది. తెలంగాణ ప్రభుత్వం ఇసుక క్వారీలను క్రమబద్ధీకరించి ఏటా 300 నుం చి 400 కోట్ల రూపాయల ఆదాయాన్ని సాధించిం ది. కాంగ్రెస్ ఇసుక వ్యాపారం నుంచి ప్రభుత్వానికి ఎంత సంపాదించిందో, నాయకుల సొంతానికి ఎంత సంపాదించిందో 2004-2014 సంవత్సరా ల లెక్కలు మాట్లాడుతాయి. ఉన్నదీ లేనిదీ కలిపి మాట్లాడితే గవర్నర్ కోపం చేయకేం చేస్తారు? కేసీఆర్‌ను ఢీకొనాలంటే పదిహేడేండ్లపాటు ఆయన పడి న పాట్లు, ఆయన చేసిన సాధన కాంగ్రెస్ నాయకత్వం చేయాలి. ఆ దిశగా ఇసుమంతైనా అడుగులు పడిన జాడలు కనిపించవు. ఈ మూడున్నరేండ్లలో వారి అవగాహనస్థాయిలో ఏ మాత్రం మార్పు వచ్చిన సూచన కనిపించదు. మనం బాగుపడకపోతే అవతలివాడి పేరును చెడగొట్టాలన్నది చాలాపాతకాలపు రాజకీయ సిద్ధాంతం. ఉన్నవీ లేనివీ కల్పిం చి, బురద కుమ్మరించి, బద్నాం చేసి, జనంలో పలుచన చేసి.. అంటే ఎంత అధమస్థాయి రాజకీయమై నా చేసి పైకి రావాలనుకోవడం ఈ కాలానికి సరిపడదు. ప్రజలకు ఇప్పుడు అన్నీ కనిపిస్తున్నాయి. వినిపిస్తున్నాయి. గొంతులు పెద్దవి చేసి, మైకులు పెద్దవి పెట్టుకున్నంతమాత్రాన మంచి చెడు కాబోదు, చెడు మంచి కాబోదు.

ఇటీవల ఒక సీనియర్ టీడీపీ నాయకుడు వచ్చే ఎన్నికల్లో కేసీఆర్ తమతో పొత్తు పెట్టుకుంటేనే మళ్లీ గెలుస్తారని వాదించారు. కేసీఆర్‌కు మీ అవసరం ఏముంది? నాడే ఒంటరిగా గెలిచారు. ఇప్పుడు మీ పార్టీయే అంతిమయాత్రలో ఉంది. ఇక మీతో పొత్తు సంగతి ఎక్కడిది? అని పక్కనే ఉన్న మిత్రు డు ప్రశ్నించాడు. మాకు 5 నుంచి పది శాతం ఓట్లున్నా యి. మాతో కలవకుంటే అవన్నీ కాంగ్రెస్‌కు పడతా యి అన్నారాయన. మీరు ఇంకా భ్రమల్లో ఉన్నారు. కేసీఆర్‌కు ఇప్పుడు ఎవరి అవసరమూ లేదు. కేసీఆర్ కు వ్యతిరేకంగా ఓటేయడానికి ఒక్క కారణం చెప్పం డి? అని నిలదీశాడు మిత్రుడు. ఏమి చేయలేదని ప్రజలు కేసీఆర్‌ను వదులుకుంటారు? అని మళ్లీ మిత్రుడు రెట్టించాడు. ఆ నాయకుడు నీళ్లు నమిలాడు. కాసేపటికి తేరుకుని ప్రజలకు ఏమాత్రం సంబంధం లేని వ్యక్తిగత విమర్శలు ప్రస్తావించారు. కరెంటు వచ్చిందా లేదా, రుణమాఫీ అయిందా లేదా, వ్యవసాయానికి విత్తనాలు, ఎరువులు సకాలంలో అందుతున్నాయా లేదా? ప్రాజెక్టుల నుంచి గరిష్ఠంగా నీటిని వాడుకుంటున్నా మా లేదా? సంక్షేమ పింఛన్లు అందుతున్నాయా లేదా? డబుల్ బెడ్‌రూం ఇండ్ల నిర్మాణం జరుగుతున్నదా లేదా? ఉద్యోగులు అడిగిన డిమాండ్లు నెరవేర్చారా లేదా? అంగన్‌వాడీ కార్యకర్తలు, మున్సిపాలిటీ స్వచ్ఛ కార్మికులు, హోంగార్డులు, వీఆర్వోలు, వీఆర్‌ఏలు.. ఇలా అట్టడుగున పనిచేస్తున్న సిబ్బంది జీతాలు గణనీయంగా పెరిగాయా లేదా? ఉద్యోగాల భర్తీ వేగంగా జరుగుతున్నది.. ఇలా ఎన్నయినా చెబు తా? మీరు ఒక్క కారణం చెప్పండి వ్యతిరేకంగా ఓటేయడానికి? అని ఆ మిత్రుడు ప్రశ్నించాడు. ఇక ఇది తేలేది కాదని ఆ నాయకుడు నిష్క్రమించారు. ఎన్నిక లు ఇంకా ఏడాది దూరంలో ఉన్నాయి. ప్రజల్లో వ్యతిరేకతను సృష్టించి గెలువాలన్న తాపత్రయాన్ని ఆ నాయకుడి మనఃస్థితి తెలుపుతుంది. చాలామంది ప్రతిపక్ష నాయకుల పరిస్థితి ఇలాగే ఉంది. విశాల జన బాహుళ్యం మాత్రం స్వరాష్ట్రంలో ప్రారంభమైన పురోగామియాత్ర ఆగిపోగూడదని, కేసీఆర్ నాయకత్వం నిరాటంకంగా కొనసాగాలని కోరుకుంటున్నది. ఇది ఎవరి ఇష్టాయిష్టాయిలతో నిమిత్తం లేని వాస్తవస్థితి.
kattashekar@gmail.com

‘చండీదాస్ ఎవరు? ఆ మూల రచన ఎక్కడ? -వాడ్రేవు చిన వీరభద్రుడు

కొత్త సంవత్సరం అడుగుపెడుతూనే తెలుగు సమాజం గర్వించదగ్గ కానుకను తీసుకొచ్చింది. ఎప్పుడో నలభై ఏళ్ళ కిందట వడ్డెర చండీదాస్ అనే తెలుగు తాత్త్వికుడు తనకోసం తాను రాసుకున్న ఒక సత్యమీమాంస ఇప్పటికి వెలుగు చూసింది. Desire and Liberation (2018) అనే ఆ గ్రంథాన్ని ఆక్స్ ఫర్డ్ యూనివెర్సిటీ ప్రెస్ ప్రచురించడంతో మొదటిసారిగా ఒక ఆధునిక తెలుగు తాత్వ్వికుడు ప్రపంచతత్త్వశాస్త్ర పటమ్మీద చోటు సంపాదించుకున్నాడు. ఒకవైపు సృజనాత్మక రచయిత, మరొక వైపు మౌలిక తత్త్వవేత్త అయిన ఆధునిక తత్త్వవేత్తల్లో జ్యా పాల్ సార్త్ర్ తర్వాత ఇకనుంచి ప్రపంచం వడ్డెర చండీదాస్ నే తలుచుకోవడం మొదలుపెడుతుంది.

అరుదైన,అపురూపమైన ఈ రచన వెలుగు చూడటం వెనక ఆచార్య అడ్లూరు రఘురామరాజు జీవితకాలం పాటు చేసిన తపసు ఉంది, భగీరథుడు గంగని భూమ్మీదకు తీసుకురావడంలాంటి కథ ఉంది.

ఆ కథ 1972 లో మొదలయ్యింది.

కాళిదాస్ భట్టాచార్య (1911-84) ప్రపంచప్రసిద్ధి చెందిన తత్త్వశాస్త్ర ఆచార్యుడు. శాంతినికేతన్ లో బోధించేవాడు. యు.జి.సి కోరికమీద, తిరుపతిలో శ్రీ వెంకటేశ్వర విశ్వవిద్యాలయంలో తత్త్వశాస్త్రవిభాగం ఎలా పనిచేస్తోందో చూడటానికి ఆయన 72 లో తిరుపతి వెళ్ళారు. వారం రోజుల పాటు ఆ విభాగాన్ని కూలంకషంగా పరిశీలించటంతో పాటు,ఆ శాఖలో పనిచేస్తున్న ప్రొఫెసరల్నీ, రీడర్లనీ, లెక్చెరర్లనీ స్వయంగా కలుసుకోవాలనుకున్నారు. కలుసుకున్నారు, మాట్లాడేరు. ఒక్కరిని తప్ప.

డా.చెరుకూరి సుబ్రహ్మణ్యేశ్వర రావు అనే ముప్పై ఏడేళ్ళ వయసుగల లెక్చెరర్ ని మాత్రం అతని ముందు హాజరుపర్చడానికి ఆ శాఖాధిపతి సుతరామూ ఇష్టపడలేదు. ఇక భట్టాచార్య మర్నాడు వెళ్ళిపోతారనగా, ఆ లెక్చెరర్ ని కూడా ఆయనముందు హాజరు పరచకతప్పింది కాదు.

నిర్లక్ష్యంగానూ, అన్యమనస్కంగానూ తనముందు నిలబడ్డ ఆ యువకుణ్ణి ‘నువ్వేం చేస్తున్నావు? ‘ అనడిగాడు భట్టాచార్య.

‘ఏమీ చెయ్యను’ అన్నాడతడు.

‘ఏదో ఒకటి చెయ్యకుండా ఎలా ఉంటావు? యూనియన్లు నడుపుతుంటావా? రియల్ ఎస్టేట్ వ్యాపారం చేస్తుంటావా? సినిమాలు తీస్తుంటావా? ‘ అడిగాడు భట్టాచార్య.

‘లేదు, ఏమీ చెయ్యను.’ అన్నాడతడు మళ్ళా.

‘ఏమీ చెయ్యకుండా ఉండటం అంత సులభం కాదు, అది యోగులకే సాధ్యం. నిజం చెప్పు,ఇన్నాళ్ళూ నువ్వు నన్ను కలవలేదు. అసలు నువ్వు చేస్తున్న పనేమిటి?’

‘రాస్తుంటాను.’

‘ఏం రాస్తుంటావు?’

‘కథలూ, నవలలూ, అది కూడా తెలుగులో.’

‘తెలుగు నాకు రాదు. ఇంగ్లీషులో ఏమన్నా రాసావా?’

ఆ యువకుడు ఒక క్షణం పాటు ఆగాడు. అప్పుడు కూడా నెమ్మదిగా సందేహిస్తూ

‘ఒక రచన రాసాను. కాని అది ఫిలాసఫీ డిపార్ట్ మెంటు కి అర్థం కాదు, అంగీకరించదు.’

‘నాకు చూపించగలవా దాన్ని.’

ఆ యువకుడు తన ఛాంబర్ లో తన సొరుగులోంచి ఒక మాన్యుస్క్రిప్ట్ తీసి ఆయన చేతుల్లో పెట్టాడు. పట్టుమని ఇరవైపేజీలు కూడా లేని రచన.

భట్టాచార్య కుతూహలంగా మొదటి పేజీ తెరిచాడు. మొదటి వాక్యం చదివాడు.

“Contradictoriness is an inherent structural tinge of reality.”

ఆయన తనముందున్న యువకుణ్ణి ఎక్స్ రే కళ్ళతో చూస్తూ

‘మీ తండ్రితాతల్లో ఎవరన్నా శాక్తులా? ‘ అనడిగాడు.

‘కాదు. ఎవరూ లేరు.’

ఆయన నమ్మలేకపోయాడు.

‘మీపూర్వీకులెవరేనా రాసిన తాళపత్రాన్ని ఇంగ్లీషులోకి అనువదించావా?’

‘లేదు. ఇది నేనే రాసాను.’

‘నువ్వేం రాసావో నీకు తెలుసా?’

‘కొద్ది కొద్దిగా అర్థమవుతోంది’ అన్నాడా యువకుడు.

అంతే, భట్టాచార్య మర్నాడు రైలు టిక్కెట్టు కాన్సిల్ చేసేయమన్నాడు. నేరుగా గెస్ట్ హవుజ్ కి వెళ్ళిపోయాడు. ఎవరూ తనని కలవొద్దని చెప్పాడు. ఆ రాతప్రతినే అధ్యయనం చేస్తూండిపోయాడు. తాను శాంతినికేతన్ వెళ్తూ ఆ రాతప్రతిని టైపు చేసి ఒక కాపీ తనకి పంపించమన్నాడు.

1972 లో ఒక తెలుగు యువకుడు తనకోసం తాను రాసుకున్న ఒక రచన. 45 సంవత్సరాల పాటు దాన్ని ఇద్దరు మటుకే చదివారు. ఒకరు కాళిదాసు భట్టాచార్య, మరొకరు రఘురామరాజు. ఇప్పుడు యావత్ ప్రపంచం చదవబోతున్నది. తత్త్వశాస్త్రంలో metaphysics కి ఒకప్పుడు భారతదేశం పుట్టినిల్లు. కాని ఆధునిక భారతీయ చింతనలో మౌలికమైన metaphysical రచన ఏదీ ఇంతదాకా ప్రభవించలేదు. అరవిందులు, కె.సి.భట్టాచార్య ఆ దిశగా కొంత చింతనచేసారు. కాని ప్రధాన సూత్రగ్రంథమేదీ రాయలేదు. ఆ అవకాశం చండీదాస్ కి దక్కింది. ఆపస్తంబుడు, ఆచార్య నాగార్జునుడు, కుందకుందాచార్యుల తర్వాత ఇన్నాళ్ళకు తిరిగి ఒక తెలుగువాడి మౌలిక దార్శనిక గ్రంథం ప్రపంచం ముందు అవతరించింది.

శాంతినికేతన్ వెళ్ళాక కూడా భట్టాచార్య స్తిమితంగా ఉండలేకపోయాడు. ప్రాచీన భారతీయ దార్శనికుల పంథాలో సూత్రప్రాయంగా రాసిన ఆ ఇరవై పేజీల రాతప్రతి ఆయన్ని నిలవనివ్వలేదు. ఆయన ఒక ఏడాది పాటు ఉద్యోగానికి సెలవుపెట్టేసాడు. భిలాయిలో ఉన్న తన కూతురిదగ్గరకు వెళ్ళిపోయి, ఆ రచనను మరింత లోతుగా అధ్యయనం చేస్తూండిపోయాడు. ఏమైతేనేం, చివరికి, 1975 జనవరి నాటికి, ఆ రచనకు ఒక విపులమైన పీఠికను రాయగలిగాడు.

కాని, ఆ రచనను అట్లా ప్రాచీన సూత్రవాజ్మయం తరహాలో ప్రచురిస్తే ఎవరికీ అర్థం కాదనీ, దానికి కనీసం మూడువందల పేజీల భాష్యం కూడా రాయాలనీ చండీదాస్ ని కోరాడు. ఆ సందర్భంగా ఎనిమిది నెలలపాటు వాళ్ళిద్దరి మధ్యా ఉత్తరప్రత్యుత్తరాలు నడిచాయి.

భట్టాచార్య సూచనను చండీదాస్ ఆదేశంగా స్వీకరించి తన రచనకు తనే వ్యాఖ్యానం రాయడానికి ఉపక్రమించాడు. కాని, ఆ దివ్యావేశం అతడికి మళ్ళా లభించలేదు. తాను రాసింది తనకే సంతృప్తికరంగా అనిపించలేదు.

18 ఏళ్ళు గడిచాయి.

ఆయన జీవితంలోకి రఘురామరాజు అనే తత్త్వశాస్త్ర విద్యార్థి ప్రవేశించాడు. తాను భట్టాచార్యకి ఇచ్చిన మాటని నిలబెట్టుకోడానికి ప్రత్యక్షమయిన అవకాశంలాగా కనిపించాడతడు. తనకన్నా ఇరవయ్యేళ్ళు చిన్నవాడు. 1993 లో, చండీదాస్ నోరుతెరిచి అతణ్ణి అడిగాడు.

‘ఈ రచనకు నువ్వు భాష్యం రాయగలవా?ఇంగ్లీషు పాఠకలోకానికి నువ్వు పరిచయం చెయ్యగలవా?’

ఆ తర్వాత 2004 దాకా వాళ్ళిద్దరి మధ్యా ఉత్తరప్రత్యుత్తరాలు నడిచాయి.(ఆ లేఖల్ని ‘ప్రేమతో..చండీదాస్ ‘ పేరిట ఎమెస్కో ప్రచురించింది. అందులో కాళిదాసు భట్టాచార్య చండీదాస్ కి రాసిన లేఖలకు నా తెలుగు అనువాదాలు కూడా ఉన్నాయి.) రఘురామ రాజు చండీదాస్ ని చివరి సారి కలిసినప్పుడు ఆయన బయట గుమ్మం దాకా వచ్చి అతడికి వీడ్కోలు పలుకుతూ ‘నేను మరణించినా కూడా నువ్వు నన్ను చూడటానికి రానక్కర్లేదు. కాని నేను భట్టాచార్యగారికి ఇచ్చిన మాట మాత్రం మర్చిపోకు ‘ అన్నాడు.

ఆ రచన ని రఘురామరాజు 16 సంవత్సరాలు అధ్యయనం చేసాడు. దానికొక విపులమైన వ్యాఖ్యానం రాసాడు. వందమందికి పైగా ప్రచురణకర్తలకు పంపాడు. ఒక్కరు కూడా ప్రచురణకు అంగీకరించలేదు. మొదటిసారిగా, జాన్ హారిస్ అనే ఒక తత్త్వశాస్త్ర ఆచార్యుడు దాన్ని work of genius అన్నాడు. కాని అతడు యాక్సిడెంట్ లో మరణించడంతో ఆ పుస్తకం గురించి చెప్పడానికి మరెవరూ లేకపోయారు. చివరికి ఆశిష్ నందీ ఆ రచనని ఆక్స్ ఫర్డ్ కి పరిచయం చేసాడు. కాని ఆక్స్ ఫర్డ్ కూడా నిరాకరించింది.

‘రఘురామరాజు ఎవరు? చండీదాస్ ఎవరు?’ అనడిగింది ఆ ప్రచురణ సంస్థ.

అప్పుడు రఘురామరాజు తానెవరో తెలియచేసుకోడానికి Debates in Indian Philosophy: Classical, Colonial and Contemporary (2006) అనే పుస్తకం రాసాడు. ఆ రచన ప్రపంచాన్ని నివ్వెరపరిచింది. ‘ఛాయిస్’ పత్రిక దాన్ని అత్యంత విశిష్ఠమైన రచనగా ఎంపికచేసింది. డా. రాధాకృష్ణన్ తర్వాత మళ్ళా ఆక్స్ ఫర్డ్ కి భారతీయ తత్త్వశాస్త్రం గురించి మాట్లాడగల రచయిత దొరికాడు.

అప్పుడు, చండీదా రచనకి డా. రఘురామరాజు రాసిన భాష్యాన్ని ఆక్స్ ఫర్డ్ Enduring Colonialism: Classical Presences and Modern Absences(2009) పేరిట ప్రచురించింది. ఆ రచన చదివిన తత్త్వశాస్త్రప్రపంచం ‘చండీదాస్ ఎవరు? ఆ మూల రచన ఎక్కడ? ‘అని రఘురామరాజు వెంటపడింది.

అదిగో, ఆ దాహాన్ని తీర్చడానికి, ఇప్పుడు ఆక్స్ ఫర్డ్ యూనివెర్సిటీ ప్రెస్ చండీదాస్ రచనను Desire and Liberation:Biography of a text by Vaddera Chandidas (2018 ) పేరిట ప్రచురించింది.

1972 లో ఒక తెలుగు యువకుడు తనకోసం తాను రాసుకున్న ఒక రచన. 45 సంవత్సరాల పాటు దాన్ని ఇద్దరు మటుకే చదివారు. ఒకరు కాళిదాసు భట్టాచార్య, మరొకరు రఘురామరాజు. ఇప్పుడు యావత్ ప్రపంచం చదవబోతున్నది. తత్త్వశాస్త్రంలో metaphysics కి ఒకప్పుడు భారతదేశం పుట్టినిల్లు. కాని ఆధునిక భారతీయ చింతనలో మౌలికమైన metaphysical రచన ఏదీ ఇంతదాకా ప్రభవించలేదు. అరవిందులు, కె.సి.భట్టాచార్య ఆ దిశగా కొంత చింతనచేసారు. కాని ప్రధాన సూత్రగ్రంథమేదీ రాయలేదు. ఆ అవకాశం చండీదాస్ కి దక్కింది. ఆపస్తంబుడు, ఆచార్య నాగార్జునుడు, కుందకుందాచార్యుల తర్వాత ఇన్నాళ్ళకు తిరిగి ఒక తెలుగువాడి మౌలిక దార్శనిక గ్రంథం ప్రపంచం ముందు అవతరించింది.

తెలుగు జాతి గర్వించదగ్గ క్షణమిది.

Why Draupadi? Why not Krishna?

It is pity is that RSS Ideologue Ram Madhav blamed Draupadi for Kurukshetra War. Draupadi was not given chance to choose her husband. Draupadi has no role in losing the Raj in gambling. Draupadi was lost in gambling by her husbands. Male chauvinist feudal Raj made her scape goat.

The same male chauvinism defining the roles of Iithas. Very poor thought process and very bad logic. Draupadi was a sufferer. But she stood for her Dharmic values of the day. Is Ram Madhav finding fault with Krishna? Is he means Kurukshetra War of Adharma? Why Draupadi? Why not Krishna?